Lögrétta - 23.06.1909, Síða 4

128
L0GRJETTA,
„*2?enósysselíí Jer Jrá ÆaupmannaRofn
----- 1. jlilí, -------
Bainf fií ffíayRjavíRur.
cflllir sjömenn
viðurkenna, að aldrei er góð t>eit» of háu verði
keypt, og allii* vita þeir, að hvergi er beitusíld betur
vönduð en í íshúsi
h.
f.
p. 1 Thorsteinsson 2 Co.,
en ef til vill vita þeir ekki allir, að þar er hún líka ódýrust.
Petla þurfa menn að muna nú um Jönsmessuna.
Þorskur I Langa
Upsl Sveitamenn! Bestu kaupin á SALTFISKI gerið þjer hjá JBS ZIMSEN. Ýsa
— „£fro££ur“ —
er heiti á nýrri tegund af SMJ0RLÍKI,
er stendur öliu öðru smjörlíki framar.
Verðið er fádæma lágt,
sem á öllu öðru í
Talsimi 43. )?LIYERP00L“ Ta8 mÍ 43
Peningabudda týndist á leið frá
Thomsens Magasíni til Kolav. Rvíkur og
þaðan inn á Laugav. 51. Skilist til Sí-
mons Símonssonar Laugaveg 51.
Undirrituð tekur að sjer að sauma
Goodtemplarflögg og annars konar flögg,
ef óskað er. Gróa Helgadóllir, Skóla-
vörðustíg 17. Box nr. A. 21.
Brúkuð íslensk frímerki ka’ij ,'r
Inger Östlund, Austurstræti 17.
Auglýsingum xjÁnj
rjettu“ tekur ritstjórinn viö
eða prentsmiðjan.
Hagaganga
rr*
Ér- og kolaverslunm líeykjavllí
fyrir liesta fæst í sumar
í Víðinesi.
hefur talsvert af ýiMLÍslioiiai* T’iml*!*!. Sjerstak-
lega mikið af hefluðum við.
Menn snúi sjer
Kommóður, kúffort, þvottaklemm-
ur, orf, lirífusköft, hrífuhausar,
hestajárn, ljáir o. fl.
Stumpasirs
Ijóiriaiiíli falleg-,
í versluninni.
„KaupariÉur".
garnabústahurinn
í Lambhagalandi, sem kallast „Fagra-
brekka“, er nú tekinn til starfa. Þar
er ennþá pláss fyrir fleiri börn og
jafnvel eldri. Umsóknum veitir mót-
töku fröken Sigríður Jónsdóttir, Bók-
hlöðustíg 7, kl. 4—6, og gefur nauð-
synlegar upplýsingar.
Sigurbjörg Porláksdóttir,
kenslukona.
íbúð vantar, ekki seinna en i. okt.
Helgi Hannesson
úrsmiður.
Forngripasafnið
verður sýnt hvern virkan dag kl.
11—1 frá 15. júní til 15. sept-
ember. [32
Safnahúsið, 8. júní 1909.
Matthías Þórðarson.
| Marg’arinið ►
4 besta ►
^ fæst hjá ^
< JES ZIMSEN. ►
Nýr timburfarmur væntanlegur þessa dagana.
Hlutafjelagið
Thomas Th. Sabroa & Co„
Aarhus — Danmörku,
býr til
kolsýru-, kæli- og
frystivjelar,
hefur lagt útbúnað til (ÍOO:
fiskflutningaskipa, flskfrysti-
húsa, fiskgeynislustöðva
beitufrystihúsa, mótorflski-
skipa, gufuskipa, ísliúsa,
mjólkurbúa og til ýmislegs
annars.
Fulltrúi fyrir ísland
er:
Sísíi doRnsan
konsúll
í Ycstmannaeyjuin.
Munið þad,
að dúkar H *. K1 æðaverlismiöjunnar IÐTJIVIV cru
gerðir úr íslenzkri ull;
að þeir eru hlýir og haldgóðir, og
að þeir eru mjög ódýrir;
að heimaunnin vaðmál eru þæfð, pressuð og lógskorin fyrir mjög
litla borgun og
að góð ull er spunnin í ágætt band,
en sérstaklega skal þó minnt á hina fallegu, ódýru og haldgóðu
liti verksmiðj unnar.
Til litunar er veitt móttöku: heimaunnum vaðmálum og
dúkum, sjölum, sokkaplöggum o. íl., o. fl.
Munið þetta. sut
Prentsmiðjan Gutenberg.
var kominn sonur hans, og reis upp,
líklega til þess að skilja hann sem
fyrst frá Róvenu. En það höfðu um-
sjónannenn leikanna þegar gert, áður
hann kom til, því þeir gátu sjer til,
hver vera mundi orsökin til yflrliðs-
ins og færðu riddarann þegar úr brynj-
unni. það sást þá, að burtstangar-
oddur hafði gengið inn í gegnum brjóst-
brynju hans og sært hann í aðra
síðuna.
XIII.
Undir eins og nafn ívars hlújárns
var -nefnt, flaug það frá rnanni til
manns um allan áhorfandaskarann
á einni svipstundu. Jóhann prins
hnyklaði brýrnar, þegar hann heyrði
það, leit svo í kring um sig með upp-
gerðar-glotti og sagði: »Segið þið
mjer nú, herrar minir, og þá fyrst og
fremst þú, herra ábóti, hverja skoð-
un þið hafið á því, sem lærðu menn-
irnir kenna okkur um meðfæddan
samhug og óhug? Jeg veit ekki bet-
ur en að jeg fyndi á mjer nærveru
þessa vifdarmanns bróður míns, jafn-
vel þegar mig sist grunaði, hver mað-
ur dyldist undir þessum hjálmi«.
»Reginvaldur uxaskalli verður nú
víst að gera sjer að góðu, að skila
Ivari Ijeninu aftur áður langt um líð-
ur«, sagði Breki. Hann hafði tekið
þátt í burtreiðunum og gengið vel fram,
en lagði nú írá sjer hjálm og skjöld
og tók sjer aftur rúm í fylgdarsveit
prinsins.
»Já«, sagði Valdimar Orrason. »Þessi
hrausti riddarí gerir án eíá tilkall til
þess ljens, sem Ríkharður konungnr
hefur gefið honum, þótt Jóhannprins
hafi síðar gefið það Reginvaldk.
»En Reginvaldur er maður, sem
lildegri er til að hafa hug á að bæta
við sig þremur slíkum ljenum sem
þessu, en að skila einu aftur«, svaraði
Jóhann prins.
Valdimar bafði gengið yfir leiksvið-
ið, þangað sem ívar riddari hnje nið-
ur, og kom nú aftur til baka. »Mjer
líst svo á sem enginn muni framar
hreppa vandræði aí þessum manni«,
sagði hann, »og að Reginvaldur muni
hans vegna óhræddur geta haldið ljen-
inu, því riddarinn er hættulega særður«.
»Hvað sem um það er«, sagði prins-
inn, »þá er liann nú sigurvegari hjer
í dag, og þótt hann væri svarinn óvin-
ur minn, en ómissandi vinur bróður
míns, þá skulu sár hans verða bund-
in. Látið lækni sjálfs mín annast
um það«.
Um leið og Jóhann prins mælti þetta,
glotti hann illilega. En Valdimar svar-
aði, og sagði að ívar hlújárn hefði
þegar verið borinn burt frá leik-
sviðinu og væri í umsjá vina sinna og
frænda.
Prinsinn ætlaði að fara gefa merki
um það, að nú væri öllu lokið á leik-
sviðinu og þyrftu menn ekki að vænta
þar annars meira þennan dag. En
rjett í því var brjefi stungið í hönd
hans.
»Hvaðan er það?« spurði hann og
leit á manninn, sem flutti brjefið.
»Það er frá útlöndum«, svaraði
þjónn hans, »en meira veit jeg ekki.
Franskur maður kom með það hing-
að og sagðist hafa haldið áfram nótt
og dag til þess að koma brjefinu sem
fyrst í hendur prinsinum«.
Prinsinn leit fyrst á utanáskriftina
og síðan á innsiglið. Á því sást mót
eftir þrjár linur. Jóhann braut brjef-
upp og var sýnilegt, að honum íjelst
mikið um innihaldið. En í brjefinu
stóð ekki annað en þessi fáu orð:
»Gættu þín, því fjandinn er Iaus!«
Prinsinn varð náfölur, leif fyrst til
jarðar, en siðan upp til himins, ogbar
sig eins og maður, sem fær boð um,
að hann sje dæmdur til dauða. Pegíir
hann hafði náð sjer nokkurn veginn
aftur eftir fyrsta skelkinn, kallaði hann
á Valdimar Orrason og Breka riddara,
vjek sjer frá öðrum með þá tvo og
Ijet þá lesa brjefið.
»Það merkir«, sagði liann, »að Rík-
harður bróðir minn er látinn laus«.
»Það getur verið íalsbrjef og skrifað
til þess eins, að hræða«, sagði Breki.
»Þetta er ríkisinnsigli Frakklands«,
sagði prinsinn og sýndi innsiglið.
»Þá vei ðum við undir eins að draga
ílokk okkar saman«, sagði Valdimar,
»annaðhvort í Jórvík, eða í einhverri
annari öruggri miðstöð. Ef það er
dregið, þó ekki sje nema fáa daga,
verður það of seinf. Þú verður, prins,
að gera snöggan enda á þessum leik
hjer«.
Ekki má almenningur fara lijeðan
79
óánægður at þvi, að hann sje svift-
ur allri hlnttöku í leikunum«, sagði
Breki.
»Það er ekki framorðið, svo að eitt-
hvað mætti gera hjer enn í dag«, sagði
Valdimar. »Látta bogaskytturnar skjóta
til marks nokkrum sinnum, og útbýttu
svo verðlaunum. Það er nægileg efnd
á öllum loforðum þínum, þar sem
ekki eiga aðrir í hlnt en engilsax-
neskir þrælar«.
»Jeg þakka þjer ráðið, Valdimar«,
sagði prinsinn. »Þú minnir mig líka
á, að jeg á enn eftir að endurgjalda
bóndanum, sem var ósvífmn við mig
í gær. En veisluna held jeg í kvöld,
eins og um hefur verið talað. Þó það
sje síðasta stundin, sem völdin eru í
mínum höndum, þá skal hún vigð
gleðskap og hefnd. Látnm svo nýjar
áhyggjur koma með nýjum degi«.
Áhorfendurnir voru farnir að tvístr-
ast, en nú voru þeir kallaðir saman
aftur með trumhuslætti og lúðrablæstri
og þeim tilkynt, að Jóhann prinsværi
af knýjandi ástæðum neyddur til að
láta leikana hætta þá um kvöldið. En
til þess að gefa þeim mörgu, góðu
drengjum, sem enn ættu eftir að sýna
listir sínar við leikana, samt sem áður
tækifæri til þess, þá væri það nú vilji
hans, að þeir kæmu saman þá þegar,
og skyldu þá fara fram kappskotin,
er annars voru ætluð næsta degi. Það
var og sagt, að besta bogaskyttan ætti
í vændum að verðlaunum silfurhúið
veiðihorn og skrautlegt silkibelti með