Lögrétta - 28.07.1909, Blaðsíða 4

148
L0GRJETTA.
Vinnuteppa í Sviþjód.
Frá Khöfn er símað í gærkvöld:
„Vinnu lokað fyrir 50 þús. verka-
mönnum í Svíþjóð".
Þrætan, sem þessi vinnuteppa reis
út úr, hófst snemma í þessum mán-
uði í Pappírsverksmiðjunum. Um
miðjan mánuðinn náði þrætan til
fleiri atvinnugreina, þar á meðal
sögunarmyllanna. 14. þ.m. ljetsænska
vinnuveitendafjelagið þau boð út
ganga, að ef eigi yrðu komnar á
sættir fyrir 26. þ. m., þá lokaði það
vinnu fyrir fjölda verkmanna, þar á
meðal járniðnaðinum. Nú sýnir sím-
skeytið, að þær sættir hafa eigi náðst.
Reykjavík.
Guðm. Hannesson læknir fór til
útlanda fyrir helgina og verður ytra
alt að 2 mánuðum. Sig. Magnússon
læknir gegnir störfum hans á meðan,
Guðni Eyjólfsson póstafgr.m.
Sjóðþurð hans hefur nú verið greidd
að fullu af póstmeistara o. fl., er
hlupu þar undir bagga, og voru
það bæði ættingjar hans og kunn-
ugir menn honum hjer í bænum
Stjórnarráðið hefur þá úrskurðað, að
sakir skyldu niður falla.
Pýskt heræfingaskip, Ziethen, hef-
ur legið hjer inni á höfninni.
Mag. K. Kiichler er kominn aft-
ur úr Snæfellsnessför sinni. Hann
fór með „Lauru“ til Búða, þaðan
vestur að Stapa, svo til Ólafsvíkur,
í kring með fjörðunum til Grundar-
fjarðar, Bjarnarhafnar og Stykkis-
hólms, alt gangandi. Kom svo hing-
að á föstud. var, fór til Krísuvíkur
á laugard. og kom aftur á sunnu-
dagskvöld. Hefur fengið ágætt veð-
ur og tekið mikið af myndum. Hann
lætur hið besta af ferðum sínum.
Fer heimleiðis með „Ceres" 31. þ. m.
Druknun. Maður fjell út af
bryggju á ísafirði 13. þ. m. og drukn-
aði, Hálfdán Brynjólfsson að nafni,
kvæntur maður frá Hnífsbal.
Húsbruni varð 2. þ. m. á Stekkj-
um í Hnífsdal, brann hús Helga
Kristjánssonar formanns, lítið hús,
vátrygt fyrir 2200 kr.
Jökulgangan, sem frá var skýrt
nýlega hjer í blaðinu, að 9 Þjóðverj-
Eggert Claessen
yfirrjettarmálaflutningsmaður.
Pósthússtræti 17. Venjulega heima kl. 10—II
og 4—5. Talslmi 16.
Til leigu óskast 1 her
bergi rúmgott með eldhúsi. Uppl.
Njálsgötu 42.
Marg’arínið
besta
fæst hjá
c7es S&imsan.
ar hefðu lagt í, hepnaðist ver en
ráð var fyrir gert. Þeir gengu allir
yfir Langjökulsendann, en þá urðu 5
eftir, en 4 bjeldu lengra; fóru þó
ekki nærri allan þann veg, sem þeir
ætluðu, en hjeldu niður að Geysi.
Eitthvað af farangri skildu þeir eftir
í óbygðum og sendu síðan eftir hon-
um, en hann fanst þá ekki, og situr
þar enn. í fyrra dag íóru þeir hjeð-
an heimleiðis með „Lauru“, allir
! nema einn; hann er enn austur í
| sveitum. Hjeðan fóru tveir menn með
hesta til að sækja þá austur, Magn-
ús Gunnarsson og Konráð Konráðs-
son stúdent.
Dáinn er 20. þ. m. Þórður Jóns-
son fyrv. hafnsögumaður í Ráða-
gerði á Seltjarnarnesi, fæddur 20.
júní 1850. Hann var merkur mað-
ur og vel metinn, mikill á velli og
karlmenskumaður. Fyrri kona hans
var Þórunn dóttir Jóns Sigurðssonar
í Mýrarhúsum, systir Jóns skipstjóra
í Melshúsum, en síðar kvæntist hann
Halldóru systur hennar. Hann á upp-
komin börn frá fyrra hjónabandi.
Þær gerðu 29. f. m. árás á enska
þinghúsið og var Mrs. Panchurst
foringi í þeirri atiögu. Lögreglan
hafði þó áður fengið vitneskju um,
hvað til stæði, og var boðið út eigi
færri en 3000 lögregluþjónum til
þess að taka á móti árásinni. Fjöl-
mennið var gríðarmikið, er orustan
varð, því manngrúinn streymdi að
úr öllum áttum. Af konunum voru
yfir hundrað teknar fastar fyrir of-
beldi við lögregluliðið; þar á meðal
Mrs. Panchurst.
Gu.ll-
falleg't
Yerð: 3,00-3,80
I AUSTURSTRÆTI I
ggfjir* Auglýsingum í „lóg-
rjettu“ tekur ritstjórinn viö
eða prentsmiðjan.
Hafnarstræti 22,
1. „c?rospero“
fer fi'íí Reykjavík norður um land til iitl:tikIm
langarðaginn 31. júlí, kl. 12 á háð.
Viðkomustaðir hjer við land:
Patreksfjörður, ísafjörður,
Siglufjörður, Eyjafjörður,
Raufarhöfn. Seyðisíjörður.
Afgreiðsla í 1 í vflí.:
tJimBur- og fiolavsrslunin „cH&yRjavífiu.
30. þ. mán. kaupir undir-
ritaður hesta, 3—9 vctra.
Hestarnir verða borg-aðir i
pening'um út í hönd.
Lágafelli, 21. júlí 1909.
hefur aftur í þessari viku
Rauður hestur, 6 vetra, aljárnað-
ur, vakur, með mark: sýlt hægra, boð-
fjaðrað aftan vinstra (getur verið að fjaðr-
irnar sjeu mikið til grónar saman) tapað-
ist úr heimahögum 7. þ. m. Hver sem
kynni að verða var við ofan greindan hest,
er beðinn að láta undirskrifaðan vita,
Haugum í Stafholtstungum í Mýrasýslu.
25. júlí 1909.
Sigurður Jónsson.
?sm~ Á Spitalastig nr. 9
og á Laugaveg 56 eru ibúð-
ir til leigu frá. 1. okt.
Semjið við ©. fBstlunó
Bogi Þórðarson.
Verslun sú,
sem reltin lieíiir verið síðau 1005 uudir íirmanafninu
„Sápuverslninn“, er ordin lilntaf'jelag;seign og er iVnni-
tfðarnafn flrmains
H
9
F
Sápuhúsid4.
H. Steensens
Stjörnn-marsaring
er ætíð best.
Prentsmiðjan Gutenberg.
98
99
hjegómagjarn, að jeg heimti af nokkr-
um manni, að það auknefni sje notað«.
Kofabúi gat ekki annað en brosað
að svari riddarans.
»Jeg finn það vel, herra riddari,
sagði hann, að þú ert vitur maður og
vel að þjer, og jeg sje það líka, að
þjer getst ekki vel að munkafæðu
minni, enda munt þú vera öðru van-
ur írá hirðlífinu og úr herbúðunum,
þar sem menn lifa hvern dag í gleði
og alls nægtum. En nú minnist jeg
þess líka, að skógarvörðurinn skildi
hjer eftir eitthvað af mat, þegar hann
bað mið fyrir heyið seinast. Hann er
kristilega sinnaður maður, og aldrei
annað en blessuð gæðin og gjafmildin
í minn garð. En jeg hef alveg gleymt
þóim mat, af því að jeg hef haft ann-
að nauðsynlegra um að hugsa, enda
mun það hafa verið önnur fæða, en
jeg er vanur við«.
»Það þóttist jeg sjá undir eins og þú
tókst af þjer hettuna, helgi klerkur, að
hjer væri til betri matur í kofa þinum,
en þú tókst fram«, sagði riddarinn.
»Skógarvörðurinn þinn er víst vænsti
maður, og er það íallegt af honum, að
vilja ekki láta þig lifa við annað eins
hrossafóður og við höfum nú hjer á
borðinu. Nú skulum við undir eins
líta eftir matargjöf skógarvarðarins«.
Kofabúi leit á riddarann eins og
hann væri i efa um, hvort óhætt væri
að treysta honum. En í svip hansvar
ekki hægt að lesa annað en hreinskilni
og dirfsku, og brosið var svo falslaust,
þótt það væri gletnislegt, að það laðaði
hug húsbóndans að gestinum.
Þeir litu nokkrum sinnum þegjandi
hvor á annan. Svo gekk kofabúi þvert
yíir gólfið og opnaði þar leynihlemm,
sem falinn var með mikilli nákvæmni.
Upp úr kjallara, sem þar var undir,
kom hann með stóra brauðkollu í tin-
skál og setti á borðið. Gesturinn spretti
þegar á henni með rýtingi sínum og
tók til snæðings.
»Er langt síðan skógarvörðurinn kom
hjer seinast?« spurði gesturinn.
Það eru hjer um bil tveir mánuðir«,
svaraði kofabúi.
»Alt er merkilegt hjer á einbúasetri
þínu, helgi klerkur«, sagði riddarinn,
»því það heíði jeg svarið, að dýrið,
sem þetta kjöt er af, hefði verið drepið
nú í þessari viku«.
Kofabúa varð hálfhverft við þetta,
og líka var auðsjeð, að honum þótti
nóg um það, hve stórhöggur gestur-
inn var á rjettinum. En vegna þess,
hve mikið hann hafði áður látið af
sparneytni sinni, tók hann ekki þátt í
máltíðinni með honum.
»Jeg hef verið í Palestínu«, sagði ridd-
arinn og hætti sem snöggvast að borða.
»Jeg minnist þess nú, að þar er það
siður, að húsbóndinn borði með gesti
sínum, til þess að sýna honum, að
fæðan, sem fram er borin, sje holl.
Því fer fjarri, að jeg gruni jafnhelgan
mann og þig um nokkuð misjafnt, en
samt þætti mjer vænt um, ef þú vildir
breyta eftir þessari Austurlandavenju«.
»Til þess að eyða allri óþarfri grun-
semd hjá þjer, herra riddari, þá skal
jeg nú rjett í þetla sinn vikja frá þeirri
reglu, sem jeg annars hef sett mjer«,
svaraði kofahúi. í þá daga voru gallar
ekki til, og stakk hann því fingrun-
un ofan í brauðkolluna og tók til
snæðings með gestinum.
Nú var öllum yfirdrepskap lokið
þeirra í milli. Það var eins og þeir
keptust um, hver meira gæti í sig
látið, og þótt riddarinn heíði án efa
tastað miklu lengur, veitti þó munk-
inum öllu hetur í þeirri viðureign.
»Helgi klerkur«, sagði riddarinn, þeg-
ar hann var orðinn mettur, »jeg þyrði
að veðja hestinum mínum þarna móti
einum dúkat um það, að skógarvörð-
urinn hefur skilið hjer ettir vín, eða
einhvern góðan drykk, hjá þessari
hrauðkollu. Þú hefur auðvitað enga
eftirtekt veitt því, en ef þú skygndist
niður í kjallarann, þá tel jeg vist, að
þú fyndir þar eitthvað gott að drekka«.
Kofabúi brosti, gekk aftur að hlemn-
um og tók upp úr kjallaranum leður-
ílösku, á að giska sex potta ílát. Hann
kom líka með hikara, sem gerðir voru
úr uxahornum, en búnir með silfri.
Nú reyndi hann alls ekki til að dylj-
ast lengur. Hann fylti háða bikarana
og sagði, eins og venja er hjá Engil-
söxum: »Þjer til heilla,—herra Slæpingi
riddari!« Svo tæmdi hann bikar sinn
í einum teyg.
»Drekk heill, helgi klerkur i Prests-
húsum«, sagði riddarinn og tæmdi
bikar sinn.
»Helgi klerkur«, sagði hann aftur,
þegar þeir höfðu tæmt báða bikarana;
ekki get jeg að því gert, að mig furðar
stórlega á því, að maður, sem er bygð-
ur eins og þú og með jafngóðum smekk
á vín og vistir, og jeg sje að þú hefur
— skuli geta fundið upp á því, að fel-
ast úti í eyðiskógi. Mjer sýnist þú
fremur skapaður til þess að verja kast-
ala og lifa við hlaðið borð af krásum
og góðu víni, en að nærast hjer á
þurrum baunum og þiggja gjaíir af
skógarverðinum. Væri jeg í þínum
sporum, þá mundi jeg ekki spara dýr
konungsins hjer í skóginum. Jeg hef
sjeð, að nóg er af þeim hjer í kring.
Og hver mundi sakna þess, þótt einn
og einn dýrkálfur hyrfi hingað inn í
kapelluna?«
»Þetta eru hættuleg orð, herra ridd-
ari«, svaraði kofabúi. »Jeg er einsetu-
maður, og er trúr hæði konunginum
og lögunum. Ef jeg dræpi dýr kon-
ungsins, ætti jeg vísa fangavist, og yrði
jafnvel hengdur, ef munkaklefinn hlífði
mjer ekki«.
»Samt sem áður mundi jeg í þínum
sporum hætta mjer út í tunglskininu,
þegar skógarvörðurinn og þjónar hans
sofa«, svaraði riddarinn. »0g milli
þess sem jeg læsi hænir mínar, mundi
jeg senda ör eftir einu ogeinuafkon-
ungsdýrunum. Segðu mjer eins og ei',
heilagi munkur, — heíur þú aldrei stytt
þjer stundir með því?«
»Heyrðu nú, Slœpingi, vinur minn«,
svaraði kofahúi. »Þú heíur nú sjeð
alt hjer í kofa mínum, sem þig varðar