Óðinn - 01.09.1905, Blaðsíða 5

ÓÐINN.
45
svo alt annar á öðrum. Nei, þar er allt jafnt og
röddin hin sama í gegnum allt saunglagið, — en til
þess þarf auðvitað að hafa lært að sýngja. Þetta
væri mönnum gott að hafa hugfast hjer, þar sem
margur heldur, að það, að sýng' ja einn (solo) með
undirspili sje ekki annað en að standa einn sjer
uppi á palli og kyrja sem best hann getur eitthvert
lag, slítandi orð í textanum og setningar sundur,
sem oftast nær stafar af ónógum andardrætti, og
að hann er tekinn á órjettum stað — og organdi
sem mest á háum tónum og þar sem saungmann-
inum tekst að lenda á þægi-
legum hljóðstaf, t. d. »a«, »á«
eða »e« o. s. frv.
Margur, sem les þessi orð
mín, mun víst hugsa sem svo:
»Þjer ferst að fjalla um þetta;
ætli þú hafir ekki einhvern
tíma súngið eins afkáralega,
og líkt þ\í sem þú ert að
lýsa!« Það má vel vera, og
jeg lield ekki að jeg sje betri
en aðrir í þeim sökum, en
leyfi mjer samt að koma
fram með þessa litlu hugvekju
og vona að luin hrífi. Eins
og áður er sagt, er sau.ng-
listin lijer í bæ á lágu stigi,
og væri því mál til komið að
menn færu að hugsa um að
vanda sig.
Annað mátti læra af saung
frk. Hellemann, og það er,
hve frábærlega vel hún, dönsk
stúlka, bar fram íslensku text-
ana; þar var líkast því sem
hún íslensk væri, og jafnvel hetur; því ekki verður
sagl að framburður á móðurmáli okkar í saung
sje hjer góður, en hann þarf að vanda um fram
allt. Það er því ver og miður ekki fátítt, að ís-
lenskan er látin liggja í svo Ijettu rúmi, að varla
skilst annað en orð og orð á stángli, og varnar
því þar með, að textinn og saunglagið við hann
verði að einni heild lyrir eyrum áheyrendanna.
Loks skal hjer getið, að frk. Anna Pálsdóttir
ljek undir á »Piano« við samsaungva þessa og giörði
það snildarlega, svo vel, að varla hefði feingist betra
undirspil erlendis. Samsaungvarnir voru mikið vel
sóttir, eins og þeir áttu fyllilega skilið, og voru ó-
efað bestir af samsaungvum þeim sem haldnir hafa
verið hjer í bæ þetta sumar.
7/s 1905. Arni Thorsteinsscm.
C . C. Scliack.
C. G. Schack kapteinn, sem yfirmaður var
á Heklu fyrri hluta þessa sumars, hefur getið sjer
hjer betri orðstýr en allir fyrirrennarar lians. Á
þeiin fáu mánuðum sem hann
hafði hjer landhelgisgæslu,
tók ,hann fleiri þotnvörpúnga
en hinir höfðu náð árum
samán. Sektarfjeð, sem hann
dró til landssjóðsins, mun
hafa numið allt að 40 þús.
kr. Hitt er þó meira um
vert, að ættu lögbrjótarnir
alltaf slíkan mann yfir höfði
sjer, þá mundu þeir hafa
meiri ótta af varðskipinu en
ella. Því miður naut hans
skamma stund Við þetta starf.
En svo hefur við brugðið
burtför lians, að siðan hefur
»Hekla« ekki tekið einn ein-
asta botnvörpúng, enda kvað
Ibríngi sá sem nú stýrir lienni
lítið far gera sjer um að vera
á vegum þeirra.
Hjer á eftir fer ávarp það
sem þingmenn sendu kap-
teininum skömmu eftir að
hann fór hjeðan, 25. Júlí í
sumar, og skrifuðu þeir allir undir það.
Herra kapteinn C. G. Sch ack rd. af dbr.
Alpingismenn íslendinga hafa pegar áður haft tceki-
færi til að pakka gðnr munnlega fgrir gðar ágœta starf
sem foringja fgrir uarðskipi pvi, er hefur pað hlutverk að
verja fiskiveiðar landsmanna fgrir gfirgángi útlendra pjóða.
Hinar sömu tilfinningar, sem vöktu fgrir oss alping-
ismönnum við pað tœkifœri, kngja oss nú tit að votta gð-
ur í pessu brjefi voru enn skýrar góðvildarhug vorn, pakk-
hvti og virðingu.
Pegar pjer komuð hingað til lands sem foringi her-
skipsins í siðastliðnum marsmánuði, varð fljóft sú raunin
á, að áhrifameiri og ötulli vernd höfðu fis/tiveiðar vorar
aldrei haft áður. Með ópregtandi elju og árverkni voruð