Óðinn - 01.05.1919, Page 6

Í4
ÓÐÍNN
ágætur húsbóndi, eiginmaður og faðir. Hann var
gæddur góðum gáfum og manna glöggastur að
sjá hvað best átti við í hvert skifti. Hann var
mesti starfsmaður. Þegar hann hafði eigi líkam-
legum störfum að gegna, þá las hann og skrifaði.
Hann var gleðimaður, viðræðugóður og fyndinn,
kurteis í allri framkomu við lægri sem æðri, nær-
gætinn við börn og gamalmenni og þá sem voru
lítils umkomnir. Hann var trúmaður í orðsins
fylstu merkingu, enda hafði tengdafaðir hans
kveikt það trúarljós í sálu hans, sem aldrei dapr-
aðist. Ari Brynjólfsson.
Dr. Björn Bjarnason frá Viðfirði.
i.
Hneit mig harmafregn
í hjartastað,
sú er sikling máls
sagði látinn.
Trega tíðindi
tæpast gátu
kvatt í koti mínu
kuldalegar.
Nú er höggvið hart
og höggvið nærri,
brostin brá
Bjarnar frækna,
brostið barnshjarta
bardagamanns,
brostinn bjarnhugur,
er jeg bestan pekti.
»Svo bar Björn
af Breiðvíkingum
sem barviður beinn
af bognum fauskum.«
Eins var og víðförull
Viðflrðingur
ofan við aðra
að yfirburðum.
Sýndi sannmæli
sjálfbyrgingslegra
orða Ormstungu
iturmenni:
»Hvergi skal, herra,
haltur ganga,
meðan ei mislangir
mælast fætur.«
Gekk gunnreifur
að guma leikum,
ók öndrum best
í örðughjalla,
sótti sundleika
með sömu prýði,
kleif í klungrum
sem kljettajurt.
Bar pó Björn
í brjósti sjer
um allmörg ár
álagamein.
Hafði i herferðum
heilli illu
hryggspent hann áður
hinn hvíti dauði.
Vann pó sem væri’ ei neitt
hinn vaskhugaði,
kvað ei kempu hæfa
að kveinka sjer.
Loks fjekk pó langpóflð
pað lofðung mætt,
að hann ljet út i lönd
og lausnir fann.
Par fjekk prekmcnni
próttar nám
veitt vágesti,
svo varð að flýja.
Átti hann ættarmark
með öðrum draugum:
poldi ei himins hlýju
og heiða birtu.
En er óvættur
undan vjek,
brustu bönd öll
Bjarnar frækna.
Átti hann ættjörðu
úti i sæ,
er hann alla stund
óskaði að sjá.
Sá hann sæluvon
sina rætast,
lyftast feykifald
fjalla sinna;
fann hann fóstru hönd
fagurhvíta
leggjast í lófa sjer
úr lausnum kominn.
En vera Viðfirðings
varð ei löng
óáreitt
á æskustað.
Inn purfti útnepja
okkur að senda
illa eiturpest
andrúmslofti.
Víst er ei veran stutt,
veð jeg reyk,
eilif er hún orðin,
á ættarjörð.
Pjer mun hvildin hæg
við hennar brjóst,
mæra, milda
móðurbarm.
II.
»íslands óhamingju
verður alt að vopni.«
Sárt er að sjá af honum.
Hörð er helfregn peim,
er hugðu hann
nú úr Helju heimtan.
Aldrei sje jeg annan
iturmannlegri,
snöfurlegri snyrtimann.
Orð og athafnir
ósjálfrátt vandaði
hver í hóp með honum.
Sannmentaðri manns
og mætishreinni
varla getið verður.
Okkar móðurmál
misti nú
einn sinn prúðasta penna.
Alt flnst mjer umhverfi
eftir hann látinn
kaldara, kotungslegra.
Leitar angruð önd
og enga flnnur
kempu í Kára skarð.
25. nóv. 1918.
Kolbeinn svarti.