Óðinn - 01.05.1919, Blaðsíða 8

16
ÓÐINN
leyndu hugans handabandi
hlýtt i stiltum vordagspey.
Työ kvæði.
Eftir Halldór Ilelgason.
Skyndigestur.
24. april 1918.
Kom hún eins og kærleiksneisti
kveiktur snögt i æskusál.
Enginn batt og enginn leysti
allot hennar, sið og mál:
gaf hún öllum klapp á kinnar,
kossa-hnoss á enni’ og barm,
og með töfrum tungu sinnar
trygði gleði’ og lægði harm.
Hún var öllum íturfegri;
öðrum snildar-kostum með,
augnastjörnur yndislegri
enginn póttist hafa sjeð:
gneistuðu lífsins geislum björtum
gegnum frostsins hörðu skel
inn að lýðsins luktu hjörtum
— leiddu brott hin dimmu jel.
»Jeg er landsins verndarvættur
— von er að pú hyllir mig,
annars mundu hundrað hættur
hrapa niður yflr pig.
Nafn og upptök ættarfræða
á jeg par sem sólin rís;
jeg er dóttir himinhæða,
heitin var jeg Sumardis.«
Bernskan stigur dilli-dansa,
dregur skó af fótum sjer;
púsund raddir œsku ansa
einum rómi: Heill sje pjerl
Proskinn lyftir sigursveigum,
seilist pað sem höndin nær;
ellin, södd á aldur-veigum,
upp af seti rís — og hlær. —
Vafasamt.
Gullna skikkju bærði blærinn,
bylgjaði friðan lokka-krans;
bráðnaði við af blygðun snærinn,
brigði’ hún fæti’ í riki hans
— eins og sjálfur hrokinn hneigði
höfði par sem leit hún á
— eins og hennar orka beygði
undir vald sitt frost og snjá.
Þótt hún svifi björt í blænum
brunahraun og eyðisand,
eða’ um dali’ og út með sænum
austur, vestur næmi land:
kaus ei fremur kongi’ en smala
kærleiksfaðm að bjóða sinn
— vildi eitt við alla tala
innileg og nærgætin.
— Skyndigestur — allra yndi —
andaði hlýju’ á fjall og strönd,
gerði sveitum gróður-bindi,
glitaði pað með sólskins-rönd,
lyfti skuggum, læs'a hlekki
losaði elfar brjóstum frá,
greiddi poku myrka mekki,
málaði geislum jökul-brá.
»Hver ert pú, sem fer og flýgur
fram á sæ og inst i dal,
giftuspor á grundu stígur,
gefur öllum kosta-val?«
Þannig fleygur fólksins andi
frjetta spyr — og tengir mey
Kólnar peim, sem klaka-fjöil
kjúkum særðum troða
— linst peim hvita heiðin öll
hjúpuð slysa-voða.
Betra mundi blómavöll
búa við og skoða
— par sem grænu grösin öll
glitra’ — í morgunroða.
Pó eru rökin reikul öll,
reynslan vill pað boða:
bylur kemur á blómavöll,
bráðnar úr ísa-hroða. —
Leiðrjettiug.
Við lög mín á kápu siðasta Óðins athugast:
1. Pess er eigi getið, sem átti að geta um, að bœði eru
pau fyrir karlmannaraddir eingöngu.
2. f »Fyrstu vordægur« stendur í næstsíðustu deild (takti)
h í 2. tenór, en á að vera ci8.
3. í »FánaIaginu« stendur í neðstu nótnalínu í 2. deild í
bassa (2. bas) c, es, g, c (talið að neðan). Pessar nót-
ur eiga að vera fjórðungsnótur, í stað pess að c er
lengdur fjórðungur, en es er áttungur. (Pær eiga við
orðin: beindu lýð til.)
4. Síðast stendur í vísunni: hreina’ í ljóssins átt, en á
að vera: hreinn — í Ijóssins ált.
Halldór Jónsson.
Prentsmiðjnn Gutenberg.