Reykjavík - 21.12.1912, Qupperneq 3

REYKJAVÍK
213
OUNLIGHT-SAPAN
^gjörir erfiðið við
þvottinn ljett og hugð-
næmt. Hreinlæti
og þrifnaður rikir
á heimilinu, þegar
Sunlight-sápan kemur til hjálpar.
SUNLIGHT SÁPA
Góðar jólag’jafir
eru
Watermans lindarpennar
peir fást á Ur. 10,00, 15,00 og 18,00, í
Bókav. Sigl . Eymundssonar, Lækjargötu Ö.
)
)
tímanum, pegar hin taumlausa eyðsla
núlifandi kynslóða á geymdri orku lið-
anna alda — kolunum — er búin að
tæma þessar birgðir. Lengur en tvær,
þrjár aldir er ólíklegt að kolin endist,
ef þau eru notuð svipað og nú er gert.
Og hngsi menn sér afieiðingar þess,
að sú aflsuppspretta þorni! Vér lifum
nú á kola-öldinni, og alla menningu
vora, allar hinar geysimiklu framfarir
á síðustu hundrað árum, eigum vér
kolunum að þakka. Ef ekki er fundin
ný lind, sem ausa má úr orkuna, sem
mannfélaginu með hverju ári verður
meiri lífsnauðsyn, liggur hin mikla
menningarbygging þjóðanna í kalda-
koli um leið og síðasta kolablaðið er
orðið að ösku.
Til þessa tíma hefir hi^amagn sól-
arinnar og „hvítu kolin“ (fossa-afl að
rafmagni) þótt einu líklegu bjargvætt-
irnir. En afarstutt eru menn á veg
komnirítilraunum sínum hór að iútandi
og mjög eru menn vondaufir um, að
finna ráð til þess, að geta hagnýtt sér
öfl þessi eins og þörf verður á. En
nú líta menn með eftirvæntingu til
sjálfgeislandi efnanna; því ef mönnum
tekst að finna nóg af þeim og ef mönn-
um hepnast að stjórna orku þeirra, þá
þarf mannkynið ekki að kviða ókomna
tímanum. Þá byrjar radiums-öldin.
(Framh.).
IVöín <><>• iiýjunerar.
Hroðasögur ganga um það hér í bæ-
num, með hvaða atvikum hafi að borið'dauða
stúlkunnar Margrétar Jóhannsdóttur, sem
getið var um í síðasta blaði að hefði fund-
ist í Klapparvör og talin hafa druknað. Er
sjálfsagt, að mál þetta sé rannsakað af rétt-
um hlutaðeigendum.
Strand. Mælt er, að strandað hafi á
Vestfjörðum enskur botnvörpungur snemma
í þessari viku. Björgunarskipið Geir fór
vestur að sjá, hvort hægt væri að ná út
skipinu.
Keiðursmerki. Jón Krabbe skrifstofu-
stjóri íslenzku skrifstofunnar í Khöfn er
orðinn riddari af Dannebrog. Erakkastjórn
hefir sæmt Jón Magnússon bæjarfógeta
kommandörkrossi heiðursfylkingarinnar, en
Klemens Jónsson landritari hefir fengið
officerorðu heiðursfylkingarinnar.
Styrkþegi Árna Magnússonar sjóðs
ins er Sigurður Norda.1 magister orðinn.
Styrk þenna hefir Bogi Th. Melsted haft um
undanfarin ár.
Trúlofun. Ástríður Hafstein (ráðherra)
og Þórarinn Kristjánsson (dómstjóra) verk-
fræðingur.
Ratin er talið gott meðal til að eyða
rottum, er meinlaust mönnum og húsdýrum.
Góður fengur. í sumar var vel sprottið
á Hvanneyri. Fengust þar 3700 hestar af
heyi, 100 tunnur af kartöflum, 350 tunnur
af túrnips og 50 tunnur af gulrófum. Alt
reiknað í 100 kg. Undir einu kartöflugrasi
voru 37 kartöflur, er vógu 1,75 kg. Sé nú
meðal-útsæði 40 gr., verður það 1,60/4o 44
föld uppskera. Þætti gott í Ameríku. —
Ennfremur fékst mikið af allskonar græn-
meti. Þar á meðal fleiri káltegundir, er
náðu góðum þroska, gulrætur, rauðrætur,
laukur o. fl. (Freyr).
DourO) aukaskip Sameinaða félagsins,
kom með vörur til kaupmanna fyrri hluta
vikunnar og hafði hér tveggja daga viðdvöl.
Strandferðirnar. Sú villa hafði af
vangá slæðst inn í næstsíðast blað, að
strandferðirnar yrðu fjórar næsta ár. Þetta
er ekki rétt. Skálholt á að fara 5 ferðir,
en Hólar 6. Hringferðirnar 6 eins og áður
er sagt.
Báifarir. Guðmundur Björnsson land-
læknir hélt einkar-fróðiegan fyrirlestur um
„jarðarfarir og bálfarir og trúna á annað
líf“ á sunnudaginn var. Hvatti til þess, að
bálfarir væru uppteknar i stað greftrunar.
Húsið var troðíult, og varð fjöldi manns
frá að hverfa, og verður fyrirlesturinn end-
urtekinn á morgun kl. 6 í Bárubúð.
Rlýkomnir frá Ameríku eru: Bjarni
Jónsson snikkari og Jón sonur hans. Og
enn fremur að því er „Ingólfur11 segir: Jón
Sigurðsson frá Kárastöðum i Borgarhreppi,
Jóhann G. Sveinsson úr Rvík, Jón Jónsson
bróðir Odds bafnsögumanns í Ráðagerði,
Hermann Kristjánsson, Jóhann Björnnsson
og Sveinn Josepsson.
friSarjuníarinn.
Khöfn, 17. Des. 191ÍJ.
Friðar8ainningarnir.
Friöarfundurinn hófst í gær. Orey
utanríkisráöherra Breta er heiðursfor-
seti. Tyrkir mótmœla hluttöku Orikkja
íeikfél. Rgykjavikur.
Annan Jóladag'
og'Jnæstn daga
Álfhóll.
Leikur í h þáttum,
eftir J. L. Heiberg.
SgsSJjF Tekið á móti pöntuuuni á
aðgöngumiðnm bl. 2—4 e. m. í
Iðnaðarmaunahúginn, Sunnud. 22.
þ. m.
í friðargerðinni, af því þeir hafi eigi
gert vopnahlé.
Sjóornsta.
Oljósar fregnir hafa borist um sjö-
orustu mitti Grikkja og Tgrkja.
Friðarsamningnum slegið á frest.
Khöfn 20. des. 1912.
Friðarfundinum hefir verið frestað
sakir þess, að Tyrkir neita að semja
við Qrikki,
Sendiherrar á fundi og rœða ýms
deiluatriði.
* *
*
[Áður en vopnahléð var samið hafði
Sir Edward Grey utanríkisráðherra
Breta stungið upp á því, að sendi-
herrar ríkjanna ættu fund með sér,
hverjir á sínum stað, og freistuðu að
jafna þau mál, sem nú er deilt um.
Þegar friðarfundinum hefir verið frest-
að, hefir verið horfið að þessu ráði
aftur].
48
Nú kem ég að andasýninni. Fyrir fjórum dögum fór í
burt sá af okkur, sem mest var eftirsjón að, eða svo finst
mér að minsta kosti.
Við höfðum verið að bollaleggja að fara til Henley að
gamni okkar um daginn, og vorum að tala um ferðina þangað
meðan við borðuðum morgunmat, þá kom pósturinn um
borð. Herra Lake hafði varla litið á bréf ráðsmannsins síns
i Lundúnum þegar hann sagði okkur að hann vrði undir
eins að leggja á stað til New York. Þetta kom yfir okkur
eins og skúr úr heiðskíru lofti. Hann sagðist ómögulega geta
látið þessa ferð undir höfuð leggjast. Hann yrði kominn
aftur áður en þrjár vikur væru liðnar, eða að minsta kosti
löngu fyrir brúðkaupið. Hann varð að fara til þess að tapa
ekki miklu fé, sem hann hafði hætt i ameriskt járnbrauta-
fyrirtæki.
Hann sagði okkur að vera kyrrum þar sem víð værum,
og hann sýndi mér þann sóma að segja ungu hjónaefnunum,
að þau skyldu skoða mig sem húsmóður þeirra.
Jæja, það varð ekki við það ráðið, við urðum að láta
okkur lynda að blessaður karlinn færi, og daginn eftir fékk
ég simskeyti frá honum frá Queens-town. Hann kvað sér
liða ágætlega, hann væri með skipinu »Aurania«, sem væri að
leggja á stað. Símskeytið var sent í land með hafnsögu-
manninum.
Það veit sá sem alt veit, að það hefir verið ákafiega
leiðinlegt um borð síðan hann tór, en alt hefir þó gengið
sinn vanagang þangað til í nótt sem leið.
Ada og Charles höfðu verið að róa til og frá á litla
hátnum um daginn, an ég var að lesa og hugsa um hvernig
veðrið mundi nú vera á Atlanzhafinu, hvort þar væri
logn.
45
Það var morgun einn í Ágústmánuði í molluveðri, að
kona þessi kom tifandi inn á skrifstofuna mína, og lagði af
henni megna Patchouli-lykt.
»Mér hefir verið sagt, að þér séuð öllum mönnum kænni,
herra Zambra«, byrjaði hún. »Segið þér mér nú, og verið
nú svo dæmalaust vænn að segja mér, hvort þér trúið á dular-
fulla íýrirburði — á reimleika og önnur hræðileg teikn frá
öndunum ?«
Hún var sjálf svo draugaleg og hræðileg útlits, að mér
lá við að segja, að sjón væri sögu ríkari. En ég sat þó á
mér. Ungfrú SoIYía Morrison hélt á litlu, grimmu hundkrili.
Hún var ríkmannlega til fara, og fötin hefðu farið 25 ára
gamalli stúlku vel, en sjálf var hún að minsta kosti íimtug,
og af því réði ég að hún mundi vera ein úr þeim flokki
ungmeyja, sem ógjarnan vilja láta telja sig til piparmeyj-
anna? Enn mátti sjá að hún hafði verið vel vaxin, en þó
það leyndi sér ekki að hún varð fegin að nota hvers konar
fegurðarmeðul, þá komu þó ber kinnbeinin og ellilegt and-
litið upp um hana. Það var auðséð að hún hafði áset't sér
að stöðva tímann á rásinni, með því að taka á sig yfirhragð
og fas ungra kvenna ; þetta hefði ef til vill getað hlekt aldraða
menn, en hafði engin áhrif á mig — reyndan uppljóstrunar-
manninn.
»Eg er ekki trúaður á þess háttar hluti«, svaraði ég
þurlega, »en hins vegar getið þér sagt mér söguna. Eg hefi
fyr fengist við draugasögur, og mér heíir að jafnaði tekist að
klæða þessa anda holdi og blóði að lokum«.
»Nei, er það satt? í þetta skifti tekst yður það ekki.
Þetta er reglulegur andi — svipur góðs vinar, ég veit það —
og það með vissu, að vinur minn er langt á braut héðan,
út á sjó. í nótt sá ég þessa sýn, og finst þetta alt saman