Skeggi - 20.03.1920, Blaðsíða 1

Skeggi - 20.03.1920, Blaðsíða 1
KEGGI III. árg. Vestmannaeyjum, Laugardaginn 20. marz 1920. 10. tbl. Draupnir. —:o:— , . Á timtudagsmorguninn kom hlngað botnvörpuskipið Draupnir íyrsta botnvörpuskip Vestmeyja. Nokkuð er síðan að hreifing kom á hjer í bænum með að kaupa togara, en brjálsemis- ástandið í heiminum olli því að dráttur hefur orðið á fram- kvæmdum. þetta nýja skip á fjelag eitt er líka nefnist .Draupnir", og eiga flestir hluthafar heima hjer í bænum, fáeinir þó í Reykjavík. „Bjarmi" h/f. hefur haft forgönguna að þessu fyrirtæki. Sklpið er 12 ára gamalt, keypt frá Bretlandi og kostaði 19,500 sterl.pd. það er um 180 smál. að stærð. Svo er til ætlað að skipið verði skrásett hjer í bæn- um og hafi hjer aðal-bækistöð sína, en eitthvert ítak á fjelagið í Reykjavík sem það ætlar að nota í viðlögum. Stjórn tjelagsins skipa þeir Gísli Lárusson kaupfjelagsstjóri, Kristm. þorkelsson fiskimatsm. og Bjarni Sighvatsson kaupm'. í Reykjavík. Skipstjóri er Guðm. Sigurðss., sá er áður var skipstjóri á „Frances Hyde", en stýrimaður Arnbjörn Gunnlaugsson er skip- stjóri var á „Rán" vestur við Ameríku, báðir kunnir dugnaðar sjómenn. Nokkuð af vörum flutti skipið hingað úr R.vík, þ. á m. stein- olíu hveiti og sykur, og var þess orðin mikil þörf. Gíslj Lárusson kaupfjelagsstj. hefur dvalið í R.vík nú um tíma til að koma fyrlrtæki þessu í fram- kvsmd. • , Fyrirtæki þetta myndar nýja stefnu í útgerðinni hjer við Vestm.eyjar. Mótorbátaútgerðin er aðeins eitt þroskastigið f fram- för sjávarútvegarins; togararnir það fylsta sem þekkist nú á dögum, og hjer við Eyjarnar eru etahver hentugustu og stór- gjöfulustu togaramiðin í víðri veröldu. Vanhöldin við mótor- bátaútgerðina eru býsna dýr, þó að útvegur sá beri sig vel þegar alt gengur óhappalaust. það er vonandi að „Draupnir" þessi verði líkrar náttúru og hringurinn forni með sama nafni, sá er átta hringar jafnhöfgir drupu af níundu hverja nótt. Togara- útgeröin megnar, ef vel gengur, fremur öllum öðrum atvinnu- rekstri að byggja höfnina, veita flutningaskip, þau er ganga hjeðan beina leið til útlanda og yfir höfuð að efla svo efnahag Eyja- búa sem nokkur atvinnuvegur getur gert. þroskastigin eru þetta: róðrar- bátar, mótorbátar og togarar; lengra eru stórþjóðirnar ekki komnar ennþá f fiskiveiðunum. Og ef það er stór-gróðavænlegt að koma hingað á miðin úr fjar- lægum lðndum, hví skyldi það þá ekki blessast vel að gera út á sama hátt hjeðan, þar sem ekki er nema steinsnar út á miðin? Fyrsta sporið er stigið. það Uður varla á löngu áður en aðrir koma á eftir. Rætur bolsjevikka. Áður en síminn slitnaði bárust sögur um það að vestrænu stórþjóðirnar væru um það bil að semja sættir við bolsjevikka- stjórnina í Rússlandi. þeim þótti ekki annað fært vegna sigur- vinninga Rússa ( öllum áttum, síðast tóku þeir Murmansströnd- ina, sem hefur verið þrautalend- ing bandamanna, síðan Rússar brugðust þeim. Svipaðar skoð- anir, þeim er bolsjevikkar halda á lofti, hafa fest rætur víða um lönd, t, d. Noregi, þýskalandiog jafnvel Bretlandi Fyrst í stað töldu menn stefnu þessa nokkurskonar eiturloft, er mynd- ast hefði undir þungafargi keisara- dæmisins, en gosið upp og breiðst út, er hringurinn var rofinn. Mönnum þótti þetta vera daunramt eiturloft, sem sýkt gæti kúgaðan lýð og ör- þjáðan af margra alda martröð ranglætis og harðstjórnar; öðrum átti að vera óhættara. Sumar ríkisstjórnir tóku rögg á sig til að vernda lönd og lýði fyrir því- líku bráðafári, en þó hefur „sýkin" breiðst út ótrúlega ort, ef nokkuð er annars ótrúlegt f þeim efnum nú á tímum. Upp á síðkastið eru menn farnir að líta ööruvísi i þetta mál, og leita orsakanna að því. Sjálfir halda bolsjevikkar því fram að þeir fari að kenningum ' hins mlkla skáldspekings Leo Tolstoj's, og telja hann spámann sinn og læriföður. Marga aðra rithöfunda aðhyll- ast þeir líka, yfirleitt alla þá er hafa látið högg dynja á hinni miklu herborg keisaradæmisins, en þeir eru býsna margir, bæði með Rússum og öðrum þjóðum. En það er víðar pottur brotinn en í Rússlandi. Flestar aðrar þjóðir hafa nóg að segja af hernaðar-ánauð og kúgun auð- valdsins, Ekki skorfir heldur þá er á það benda. Með hverri þjóð eru sveitir listamanna, fræði- manna og mannvina er berjast við að brjóta klettinn, ýmist með því að sýna skuggahliðar mann- fjelagsins í hryllilegustu nekt, eða þá að mála upp fegurstu framtíðardrauma sína af hinni mestu snild og gera þá að fyrirmynd að því er verða skal. Af þessari tðju þeirra hðfum við fslendihgar fátt að segja, aðeins örfáar bækur þeirrar tegundar eru til á voru máli, og nöfnum fremstu manna í þeirri baráttu er lítt á lofti fhaldið hjer á landi. Vjer höfum ekki af ánauðaroki auðvaldsins að segja — ennþá. Mörg tíðindi bárust viðsvegar um heiminn af illu framferði auðkýfinganna í Ameríku fyrir ófriðinn og viðureign forsetanna Roosewelt's og Taft's við þá. Forsetarnir sáu sig tilneydda að hefja baráttuna hversu hættuleg sem hún yrði þeim, því að al- þýðan, þjóðarviljinn, rak á eftir, Einkum er talið að bók ein er hinn snjalli rithöfundur Upton Sinclair ritaði 1904, hafi kveikt mikinn eld hjá múgnum gegn auðvaldiriu. þar eru helstu óvfrðingar þess, svik og hvíta mannsalið sýnt með dökkum litum. Bókin var prentuð oft sama árið og þýdd á öll Evrópu- málin á stuttum tíma. Síðar var hún kvlkmynduð og sýnd víðsvegar um jörðina, þ. á m. í R.vík. og þótti hvarvema mikið til hennar koma Einkum var mikið að snúast í Rússlandi er hún kom þangað, og fullyrða matgir að þá hafi hlaupið hinn mikli vígamóöur í „fjöldann" í Rússlandi, er braust svo grimmi- lega út í byltingunni og síðan undir stjórn bolsjevikka. Bókin virðist stfluð gegn ðllu ranglæti auðvaldsins samanlögðu, og „skrifuð af látlausri snild", sagði Björn heitínn Jónsson ráðh., er hann gat hennar nýútkom- innar. Bókin hefur verið þýdd á íslensku og kölluð „Á refilstig- um". Sagt er að hún hafi lítið selst, enda hefnr hún lítið verið boðin, þykir býsna ljót. En þegar sjeð eru áhrif stefnunnar, eru slíkar bækur víða hafðar í hávegum. Utilega. Tveir bátar urðu fyrir þvi að liggja úti á miðvikud- nóttina. Austanbyl gerði siðari hluta þriðjudags og voru þá margir bátar ókomnir. Frjettist að einn bátur hefði fengið neta- slæðu í skrúfuna, og hefði annar dregið hann í skjól undir Hðfðann þóttust menn vissir um að hann kæmi eftir stutta stund er hann væri laus við tálmunina, það varð þó ekki og hugðu menn að eitthvert óhapp tefði hann. Seint um kvöldið voru gerðir út menn til að fá togara, er lá fyrir Eiðinu, til að skygnast eftir bátunum. Togar- inn fór og kom brátt aftur en ekki náðist samband við hann þá um kvðldið aftur; svo var veðrið vont. Um hinn bátinn (,HHf*) vissu Vefnaðarvöruúrvalið mest, verðið lægst.

x

Skeggi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Skeggi
https://timarit.is/publication/208

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.