Dagur - 11.06.1999, Page 13

FÖST UDAGIJR 11. JÚNÍ 1999 - 13
Oaqur-
HÚS& GARÐAR
Eigið grænmeti bragðast best
Örn er hagur á tré eins og sjá má. - myndir: teitur
Sláttumaskínur
Þeir sem ekki eru svo heppnir
að eiga nágranna sem réttir
sláttuvélina reglulega yfir grind-
verkið en eru samt með svolít-
inn tiinblett verða að öllum lík-
indum að eiga einhvers konar
sláttumaskínu. Spurningin er
hversu öfluga en það fer aðal-
iega eftir stærð lendunnar.
Jóhanna Gunnarsdóttir garð-
yrkjufræðingur í BYKO segir
mótordrifnar sláttuvélar seljast
mest, bæði með fjórgengis- og
tvígengismótorum. Sumar þeirra
eru með Iokuðu hólfi fyrir heyið
en Jóhanna telur leiðinlegra að
tæma það hólf en að raka töðu-
tugguna með hrífu. Það fer auð-
vitað alveg eftir smekk.
Rafmagnsvélarnar eru bæði
duglegar og handhægar í litla
garða en sumum finnst snúran
vera til trafala. Það fer líka eftir
smekk. Svo eru það þessar litlu
sem ýtt er á undan sér. Þær
gagnast vel þar sem grundin er
slétt og slegið er þétt. Orkan
sem knýr þær fer þar í mjög já-
kvæðan farveg.
Vélknúnu sláttuorfin eru mis-
munandi stór og afkastamikil.
Þau eru hin mestu þarfaþing til
að snyrta það sem stærri vélarn-
ar ná ekki til. En gæta verður
þess að ganga ekki of nærri trjá-
stofnum til að særa ekki börk-
inn. Gamaldags orf og Eylands-
Ijáir heyra sögunni til víðast
hvar. Að sögn Jóhönnu Gunn-
arsdóttur í BYKO er þó alltaf
spurt um þau amboð reglulega.
- GG
ÖmÁmason leikari
hleðurbatteríin með
þvíaðdunda sérí
garðinum við smíðar
og ræktun.
„Mér þykir gott að borða mitt
eigið grænmeti þó í smáum stíl
sé. Maður fær meiri orku úr þvi
en grænmetinu úr Bónus - og
þó hún sé kannski ímynduð þá
gerir hún manni gott. Því er það
bónus að borða eigið grænmeti,"
segir leikarinn góðkunni, Örn
Arnason, um leið og hann bend-
ir á matjurtagarð í dálitlu útskoti
í garðinum sínum. Til að komast
í kálgarðinn er gengið yfir litla
bogabrú sem Örn hefur smíðað
og fleira í garðinum ber hagleik
hans vitni því myndarlegir pallar
og lystihús fyrir dæturnar eru
líka handarverk hans.
Örn og fjölskylda hans búa í
glæsilegu einbýlishúsi að
Bröndukvísl 9 í Reykjavík og bak
við það er garðurinn sem hér er
lýst. Enda þótt rigning sé og
hráslagi gengur Örn um á stutt-
erma bol og talar um plönturnar
með mikilli hlýju um leið og
hann strýkur á þeim blöðin og
vitjar um sumar þeirra eins og
hreiður inn á milli annarra
stærri. „Við gerum dálítið af því
að pota ýmsu svona inn á milli
og þar fær það að vera. Mér
finnst svo skemmtilegt að hafa
þetta óskipulegt. Það er allt ein-
hversstaðar. Eg vil ekki að þetta
sé villigarður en samt alls ekki
of reglulegur. Sjáðu þessa tjörn
hérna. Hún er full af slíi og allir
að spyija af hverju ég þrífi þetta
ekki en ég vil hafa þetta nátt-
úrulegt og helst sjá brunnklukk-
ur og lirfur þarna ofan í.“ Örn
segist ekki hafa öll plöntunöfn á
reiðum höndum. „Ef mér finnst
blómið fallegt þá set ég það í
garðinn, sama hvað það heitir.
Sumt höfum við fundið úti í
náttúrunni, steinbrjóta og fleiri
holtablóm og þau þrífast hér.“
Hríseyjarhom
„Þetta ramfang kemur úr Hrís-
ey,“ segir Örn og þefar af fín-
gerðum blöðunum. Sömuleiðis
að byija með. „Ég held að garð-
urinn sé svona 6 ára,“ segir Örn.
Grasflötin er nú ónýt, grasið
bara gleymir að vaxa. Sumir
mundu sjálfsagt öfunda mig af
því að þurfa ekki að standa í
slætti en mér finnst ákveðinn
sjarmi yfir sláttuvélinni."
Hvönn gægist fram milli
tveggja steina. Hana hefur Örn
reynt að losa sig við - þótt hún
sé úr Hrísey - en hún lætur
hann ekki ráða. „Þetta er svo
rosalega lífseigt. Ég var búinn að
stinga allt upp en það hefur
greinilega verið smá rótarhnúð-
ur eftir og hann hefur tekið við
sér. Svei mér þá, ég held ég
verði að gefa henni líf.“ Örn
þreifar undir einn steininn.
„Hér setti ég nú eitt - úr ís-
lenskri náttúru - ég man ekki
hvað það heitir en það minnir
mig alltaf á mímósu. Það hefur
eitthvað skroppið."
Gönguferðinni um garðinn
lýkur á stíg meðfram húsinu.
Þar gægist dálítill sproti fram.
„Varaðu þig á þessum," segir
Örn, „hann er allur í smáþyrn-
um. Þetta var stærðar planta en
ég sagaði hana niður því hún
hrekkti alla sem gengu hér um.“
Og Örn sýnir hvernig fólki varð
við þegar jurtin þreif í það - með
sveiflu eins og honum einum er
lagið. — GG
„Hér í rósahorninu verður alger hitapottur í sólskini."
„spurðu mig ekki hvaðan þeir
séu því þegar ég spurði þann
sem kom með þá svaraði hann:
þú \ált ekkert vita það. Svo ég
veit ekkert hvaðan þeir eru en
ég treysti því að þeir séu vel
fengnir."
Töfratré og rósir
Örn gengur frá einni plöntu til
annarrar. „Þetta litla tré
blómstrar stundum yfir vetrar-
tímann enda er það kallað töfra-
tré en ég hef ekki fræðiheitið á
því. Gullregninu reyndum við að
koma til en það úó drottni sín-
um, þetta er svo ofsalega við-
kvæm planta. Þó er þessi garður
gósenstaður. Hér er til dæmis
rósahornið okkar. Við eigum
noldu'ar rósir, ein heitir held ég
Margrét drottning en ég veit
ekki hver þeirra það er. Þessi er
alveg rosalega dugleg að
blómstra. Reyndar virðist ein-
hver pöddufaraldur í gangi hér í
þessi burnirót og mjaðurjurtin,
þetta er allt að norðan. Þetta er
semsagt norðurhornið þótt það
snúi í suður! Hér er karrýjurt
sem sr. Kári Valsson gaf mér,
hún lifir hér góðu lífi en við höf-
um lítið notað hana í mat.
- ég gleymdi nefnilega að mála
þetta í upphafi,“ bætir hann við
hálf skömmustulega.
Nokkrir grjóthnullungar sóma
sér vel innan um trjágróðurinn.
„Ég varð að gera gat á grindverk-
ið til hífa þá inn,“ segir Örn,
rósabeðinu núna en ég vona að
það takist að halda honum í
skefjum."
Örn og Kristín, kona hans,
hafa búið í Bröndukvísl í 9 ár og
byrjuðu á að byggja við húsið
svo garðurinn sat á hakanum til
Mér finnst svo
skemmtilegt að
hafa þetta óskipu-
legt. Það er allt ein-
hvers staðar.
Myntan er vinsælli. Og rabar-
barinn, það er strax byrjað að
tæta hann í sig. Hann er étinn
jafnóðum og hann sprettur.
Við eigum eftir að taka heil-
mikið til í garðinum. En ég er
búinn að hreinsa grindverkið.
Það var orðið grátt og það sögðu
allir: Það er ekki möguleiki að
þrífa þetta og þú getur aldrei
málað þetta því það tollir ekkert
á grámanum. Heyrðu, ég bara
sprautaði á það með 170 þrýsti-
bara dælu og skóf grámann af.
Svo ber ég á þetta fúavarnarefni
Brugðið á leik í lystihúsinu. Örn, Erna Ósk dóttir hans og vinur hennar Friðrik.