Dagur - Tíminn Akureyri - 22.03.1997, Blaðsíða 18

30 - Laugardagur 22. mars 1997
Prgur-mmttrat
S IC Á K
ær eru oft með ólíkindum
krókaleiðirnar sem við
förum til að taka ekki
ábyrgð á eigin gjörðum, hvort
sem er við skákborðið eða í líf-
inu yfirleitt. Mér duttu í hug
þessar krókaleiðir, sem oftar en
ekki eru einfaldar afsakanir,
þar sem ég rakst á þær nú fyrr í
vikunni á skákæfingu í litlu tafl-
félagi hér í austurhluta Berlín-
ar. Æfingar þessa taflfélags eru
mjög svo skemmtilegar og „af-
slappaðar“.
Þarna sitja allir
með risastórar
bjórkönnur,
sem helst þurfa
að tæmast og
fyllast að
minnsta kosti
þrisvar áður en
kvöldið er úti,
og á meðan á
skákunum
stendur skipta
sér allir af
næsta ná-
granna og
segja honum
til. Þegar nýr
maður gengur í
salinn skráir
hann sig ekki til leiks, heldur
gengur einfaldlega á röðina og
heilsar viðstöddum með handa-
bandi, jafnvel þótt allir séu í
miðri skák og sumir í bullandi
tímahraki. Hið sama gerist þeg-
ar einhver yfirgefur staðinn, og
þar sem stundum eru meira en
20 manns þarna samankomnir
getur það tekið tímann sinn að
heilsa og kveðja og segja nokk-
ur vel valin orð við hvern og
einn á milli leikja. Afleikirnir
fljúga í allar áttir á meðan á
þessum ósköpum stendur!
Einhvern veginn myndi mað-
ur halda að á æfingunum sem
slíkum - þar sem skemmtan og
gleði liggja í fyrirrúmi - væri
minna um sár töp, og afsakanir
sem þeim
fylgja, heldur
en gerist og
gengur. En
þrátt fyrir hinn
létta anda sem
þarna rikti virt-
ist hver og einn
líta á það sem
heilaga skyldu
sína að finna
góða og gilda
afsökun fyrir
tapi. Einn and-
stæðingur minn
sagði mér
meira að segja
í fullri alvöru,
eftir að við
höfðum teflt
nokkrar skákir, að það væri
ótækt að ég sæti þarna með
varalit og í svona fallegri
blússu, hann gæti engan veginn
einbeitt sér! Það var nefnilega
það! Þarna sat ég í þykkum
reykjarmekki með karlmenn á
alla kanta kallandi á milli og
enn aðra heilsandi mér í sí og
æ, og Hann gat ekki einbeitt
sér! Eg hló dátt...
Vertu ekki að þessu
væli
í þeirri stemmningu sem þarna
réði ríkjum voru þessar afsak-
anir náttúrulega bara skondn-
ar. Það er hins vegar meira
þreytandi en skondið þegar „al-
vöru“ skákmenn á „alvarleg-
um“ mótum falla í þá gryfju að
firra sjálfa sig ábyrgð. Hversu
oft ætli maður hafi heyrt: „Ég
átti nú að vinna þetta," „ég var
nú með betra.“ Hvers vegna
vannstu þá ekki, væni minn?!
Vertu ekki að þessu væli og
berðu þig eins og maður! Það
er gott eitt að rannsaka hinar
og þessar vinningsleiðir sem
maður hefði átt að fara, en þeg-
ar glötuð tækifæri verða stöðugt
að klisjukenndum afsökunum
er mál að hnni. Það sem er
jafnvel enn verra er þegar
þriðji aðili reynir að rýra sigur
annars með því að kalla hann
„bara heppinn" eða segja sem
svo að andstæðingurinn hafi
ekki verið í sínu besta formi.
Ætli öfund liggi að baki í slíkum
tilfellum? Auðvitað erum við
stundum heppin og stundum
óheppin, og auðvitað erum við
stundum þreytt og með maga-
verk, en einhvern veginn virð-
umst við nota þessar afsakanir
oftar en þær eiga við...og þá
líklega hvort tveggja yfír skák-
borðinu og í h'finu sjálfu.
Við skulum heyra hvað Benj-
amin Franklin hafði um málið
að segja fyrir um það bil 200
árum. Hann skrifar: „Oft gerir
sigraður skákmaður sig sekan
um hálfan sannleika eða lygar
til að breiða yfir ósigur sinn.
„Ég hef ekki teflt svo lengi,“
segir hann, eða „byrjanaleik-
irnir rugluðu mig,“ eða „tafl-
mennirnir eru af undarlegri
stærð,“ og svo framvegis. Slíkar
afsakanir (svo vægt sé til orða
tekið) hljóta að gera hann að
minni manni, hvort tveggja í
senn að minni skákmanni og
minni manneskju, í augum þess
sem hefur visku til að bera.
Hljóta ekki að vakna grunsemd-
ir um að sá sem verndar sjálfan
sig með þessum hætti í svo
smáu, sé einnig siðferðislega
veikur á svellinu þegar til kast-
anna kemur í stærri málum,
málum þar sem mannorð hans
og heiður eru í veði? Maður
með sæmandi sjálfsvirðingu
myndi hæðast að fullyrðingum
um að hann hefði tapað út af
einhverju því sem slíkar afsak-
anir benda til, jafnvel þótt þær
væru sannar, því að þær virðast
allar ósannar þegar þær eru
settar fram.“
Heppnissigur?
Lítum á skák eins landa Frank-
Uns, unga Bandaríkjamannsins
Tal Shaked, sem náði stórmeist-
araáfanga á alþjóðlega mótinu í
Cannes á dögunum. Hvor
Santo-Roman hafi verið þreytt-
ur og Shaked „bara heppinn“
fylgir ekki sögunni.
Hvítt: Santo-Roman (Frakk-
landi)
Svart: Shaked (Bandaríkj-
unum)
Frönsk vörn
1. e4 e6 2. c4 d5 3. exd5
exd5 4. d4 Bb4+ 5. Rc3 Re7 6.
a3 Bxc3+ 7. bxc3 0-0 8. Rf3
Rbc6 9. Be2 dxc4 10. Bxc4 Rd5
11. Bd2 He8+ 12. Be2 De7 13.
c4 Rb6 14. Be3 Bg4 15. 0-0
Had8 16. d5 Bxf3 17. gxf3 Re5
18. Db3
18...Rbxc4! 19. Bxc4 Rxf3+
20. Kg2 De4 21. Kh3 He5 22.
Be2 Hdxd5 23. Dc4 Hh5+ 24.
Kg3 Hdg5+ 25. Bxg5 Hxg5+
26. Kh3 Df5+ 0-1
Einn andstœðingur
minn sagði mér meira
að segja ífullri alvöru,
eftir að við höfðum
teflt nokkrar skákir,
að það vœri ótœkt að
ég sæti þarna með
varalit og í svona fal-
legri blússu, hann gœti
engan veginn
einbeitt sér!
B R I D G E
Þorláksson
Þorsteinn Guðbjörnsson
frá Dalvík sendí þættin-
um eftirfarandi spil:
Það kom upp í sveitakeppni í
síðustu viku.
Vínarkerfið:
Suður Vestur Norður Austur
lhjarta pass 3tíglar* pass
3spaðar pass 3grönd pass
4hjörtu allir pass
•opnun og tígull
Útspil laufdrottning.
s
4 KT32
44 ÁGT87Ó5
♦ 2 •
* 3
Hvernig spilar lesandinn út
eftir laufútspil?
Þorsteinn var í vörninni en
makker hans spilaði úr laufi.
Fyrsti slagurinn var dúkkaður
og þá kom meira lauf, kóngur,
ás, tromp. Sagnhafi spilaði nú
tígli á ás og hugðist trompsvína
en kóngurinn var lagður á
drottninguna. Nú hefði verið
rétt að spila hjartagosa í þeirri
von að vörnin legði kónginn á.
Ef vestur sofnar og leggur
kónginn á er spilið unnið en
með því að dúkka á sagnhafi
aldrei von. Ekki er alveg víst að
sú vörn finnist í hita leiksins ef
sagnhafi spilar hratt.
Sagnhafi gerði vel að dúkka
fyrsta slaginn, en austur stein-
drepur spilið með því að drepa
á ás í byijun og spila hjarta. Að
fórna slögum (lauf og hjarta) er
m.ö.o. leiðin til lífsins. Þetta er
eitt af þeim spilum sem bjóða
upp á marga möguleika bæði í
sókn og vörn.
4 54
44 D3
♦ ÁDG8743
* K2
4 G9
44 K4
♦ 965
* DGT987
4 ÁD876
V92
♦ KT
* Á654
4 KT32
44 ÁGT8765
♦ 2
* 3
Hvammstangi:
Siglfirskur sigur
Meistaramót Norðurlands
vestra í tvímenningi var haldið
laugardaginn 15. mars. 16 pör
kepptu um svæðismeistaratitil-
inn 1997, en efsta sætið gaf rétt
til þess að fara beint í úrslit í
haust. Keppnisstjóri var Björk
Jónsdóttir frá Siglufirði og
Magna Magnúsdóttir sá um
veitingar og færa aðstandendur
þeim bestu þakkir. Gefandi
verðlauna var Saumastofan
Drífa á Hvammstanga.
Öruggir sigurvegarar urðu
feðgarnir Jón Sigurbjörnsson
og Ólafur Jónsson frá Siglufirði,
en hörð barátta var um önnur
verðlaunasæti milli þeirra sem
enduðu í 6 næstu sætum.
Keppnisformið var barómeter,
60 spil.
Lokastaða efstu para:
1. Jón-Ólafur 76
2. Kristján Blöndal-
Stefán Benediktsson 49
3. Viðar Jónsson-
Unnar A. Guðmundsson 46
4. Erhngur Sverisson-
Elías Ingimarsson 45
5. Aðalbjörn Benediktsson-
Guðmundur II. Sigurðs. 42
6. Bogi Sigurbjörnsson-
Birkir Jónsson 41
7. Eggert Karlsson-
Eggert J. Levy 33
Maðkur í mysunni
Umsjónarmaður var að glugga í
gömlum árgöngum af því ágæta
riti Bridgeblaðinu sem Guð-
mundur Páll Arnarson gefur út
og rakst þá á spil frá árinu
1987 sem vakti athygli hans. Er
hér spilið birt og umfjöllun
GPA:
„Þú situr í suður með:
6
543
ÁK73
98653
Þú ert í fyrstu hendi, á hættu
gegn utan. Þú passar að sjálf-
sögðu í upphafi, en þarft að
taka mikilvæga ákvörðun strax
í næsta hring:
Vestur Norður Austur Suður
pass
lspaði dobl redobl ?
Það er upplýst að redoblið
sýni að minnsta kosti 10 punkta
og bjóði upp á refsingu á lágu
sagnþrepi. Hvað viltu segja í
stöðunni?
AUt spiUð
4 7
44 ÁDG86
♦ D942
* DT2
4 KG952
44 KT9
♦ T5
* ÁG4
N
V A
S
4 ÁDT843
44 72
♦ G86
♦ K7
4 6
44 543
♦ ÁK73
* 98653
Ef þú hugsar ekki lengra og
segir tvö lauf í þeirri von að
vera doblaður stefnirðu bein-
ustu leið í botninn. Það sem
gerist er þetta: vestur og norð-
ur passa, en austur stekkur í
flóra spaða! Hvort sem þú do-
blar eða ekki, þá kemur ekkert
í veg fyrir það að makker spih
út laufi og gefi sagnhafa þar
með tíunda slaginn.
Hér er nauðsynlegt að hugsa
um spilið í heild. Ef allt er með
felldu á vestur í það minnsta 11
háspilapunkta fyrir opnun
sinni. Austur hefur lofað 10
punktum og þú átt sjálfur 7.
Makker getur því ekki átt meira
en 12 punkta fyrir doblinu. Og
hvenær leyfir hann sér að dobla
á svo h'tið? Jú aðeins þegar
hann er stuttur í spaða og tekur
við sögn í hinum litunum!
Svo hér er greinilega maðkur
í mysunni einhvers staðar. Og
líklegasta skýringin er sú að
austur sé í pókerleik með bull-
andi spaðaundirtekt. Sem þýðir
að þegar sögnum lýkur þarf
makker að spila út í spaða-
samningi. Þú vilt endilega fá
tígul út, og hefur tækifæri til að
tryggja það með því að segja
TVO TÍGLA við redoblinu. Og ef
þú ert í stuði geturðu svo do-
blað Qóra spaða. Enda fara þeir
hratt og örugglega niður með
tígli út og hjarta til baka.“
Ágæt pæling.