Dagur - 15.01.1947, Qupperneq 1

#
irr™ MYNDASAGA »DAGS«
Hershöfðingi konungsins.
Heillandi ástarsaga
um hugrakka konu og óíyrirleitinn ævintýramann
Eftir DAPHNE DU MAURIER
Myndir eítir GEORGE TETZEL
„Sefurðu vel?" spurði Jonathan. Eg laumaði lyklinum í skrána. Mér til skelfingar sá eg mannshönd á steininum.
J^ICHARD GRENVILLE var nú aftur ofarlega í huga
mér, eftir hinn óvænta fund, og eg var eina tvo daga
að ná mér eftir geðshræringuna. Vissulega hafði honum
ekki farið fram með aldrinum og hann átti fleiri óvildar-
menn en áður, fyrir stærilæti sitt, en eg elskaði hann eigi
að síður.
Jonathan Rasleigh, mágur minn, kom brátt aftur heim
til Menabilly. Hann var í þjónustu konungsins. Þegar hann
leit inn til mín, sagði hann: „Sefurðu vel? Er nokkuð sem
truflar þig?“ Mér virtist framkoma hans dálítið skrítin.
„Eg sef ekki fast,“ svaraði eg. „Brak í stiga eða þurru
gólfborði gæti hæglega vakið mig.“
„Eg óttaðist það,“ svaraði hann. „Þú getur fengið annað
herbergi.“
„Nei, þakka þér fyrir. Eg kæri mig alls ekki um að
skipta.“
Nokkrum kvöldum síðar kom að þvi, að eg gat ekki
lengur staðið á móti lönguninni að vita eitthvað meira um
herbergið við hliðina á mínu. Eg hafði ennþá lykilinn að
sumarhúsinu, sem Joan hafði skilið eftir hjá mér, og eg
var ákveðin að freista gæfunnar. Lykillinn virtist ganga
að skránni í hurðinni é dularfulla herberginu. Eg ók stóln-
um mínum að dyrunum.
Eg laumaði lyklinum hljóðlega í skrána. Hann gekk að
henni! Eg sneri honum,.það brakaði í hurðinni og umbún-
aðinum, en dyrnar opnuðust. Eg mjakaði stólnum mínum
inn fyrir þröskuldinn og hélt kertinu hátt. Þarna var svo
sem ekkert að sjá. Tveir gluggar með járnslám fyrir, rúm
úti í horni og borðið og stóllinn, sem eg hafði áður séð.
Gamaldags vefnaður þakti veggina.
Hryllilfeg grunsemd gagntók mig allt í einu. Var gamli
John Rashleigh dauður í raun og veru, eða leyridu þau
honum hér, eða niðri í leynigöngunum? Eg ók stólnum
mxnum með fram veggnum og gægðist á bak við veggtepp-
in, en sá ekkert, sem benti á leynidyr. Veggurinn virtist
sléttur og samfelldur. Eg ók stólnum fram að hurðinni og
hlustaði til þess að ganga úr skugga um, að enginn væri á
leiðinni til þess að trufla mig.
A meðan eg beið þarna og hlustaði, fann eg allt í einu
kaldan gust að baki mér. Eg leit snöggt við og sá mér til
skelfingar, að veggteppinu hafði verið ýtt til hliðar og
hlemmur í veggnum hafði verið opnaður. Eg sá manns-
hönd hvíla á steininum!
„Fyrirgefðu mér," sagði eg. „Eg hefi hegðað mér ósæmilega." „Við umkringjum Essex," sagði Richard.
„Ert þú hrifin af föður mínum?" spurði hann.
J^LLT í EINU snaraðist maður inn í herbergið. Hann
var í ljósrauðri skikkju og fyrirmannlega búinn að
öðru leyti. Hann staðnæmdist og horfði á mig, en gekk síð-
an fram á gólfið. Þetta var Jonthan Rashleigh, mágur
minn. „Vertu kyrr, Honor,“ sagði hann. „Ur því að þú ert
komin hingað, er bezt að þú vitir allt.“
Eg skammaðist mín mjög fyrir það sem eg hafði gert.
„Fyrirgefðu mér,“ stundi eg upp. „Eg hefi hagað mér
ósæmilega.“
Hann var mér mjög góður. Hann tók af mér hátíðlegt
loforð um, að segja engum leyndarmálið. Hann sagði mér
síðan frá því, að gömlu leynigöngin hefðu nú fengið nýja
þýðingu. Þar niðri geymdu konungssinnar alls kyús silfur-
muni, er safnað væri til ágóða fyrir málstaðinn, og ætlunin
væri að nota til myntsláttu.
„Eg lofa því hátíðlega, að eg skal engum segja neitt,“
Þessa dagana varð stríðið okkur æ meira áhyggjuefni.
Jarlinn af Essex og her uppreistarmanna ógnuðu öllu
Cornwallhéraði. Eini maðurinn, sem virtist hlakka til að
mæta þeim var Richard. Hann sýndi mér landabréf sín og
útskýrði hemaðaráætlanirnar.
„Ef við getum aðeiriS1 lokkað þá inn í Cornwall,“ sagði
hann, „skal eg sjá um að herir konungsins loki undanhalds-
leiðinni og síðan umkringjum við Essexjarl og stréfellum
liðsmenn hans.“ ,
Eg man, að hann hlakkaði til þessara atburða, eins og
drengur, sem á að fara í ævintýraferð, en engum öðrum
þótti tilhugsunin um bardaga og eyðingu í blómlegu hér-
aði, sérstaklega ánægjuleg.
Richard var þó alvarlegur um stund. Það var'þegar
hann bað mig fyrir Dick son sinn, 14 ára gamlan. Mundi
eg vilja gæta hans, á meðan herir hans hörfuðu til þess að
um,“ sagði Richard. „Hann er óttalegur ólárisgarmur."
Viku seinna kom drengurinn til Menabilly. Olánið elti
hann heim á hlað, því að hann datt af baki heim við dyr
rog meiddi sig á höfðinu. Matty bjó um meiðslin og Dick
var með hvítt bindi um höfuðið, þegar eg mjakaði stólnum
minum inn í herbergið til þess að heilsa honum.
Drengurinn sat á stól við arineldinn. Hann var lítill, föl-
ur og tekinn, stóreygur og dökkeygur, með hrafnsvart hár.
Hann horfði fast á mig. „Er hann farinn?" spurði hann.
„Hver þá?“ spurði eg.
„Faðir minn.“ Jú, hann var farinn. Eg sagði honum það.
Hann leit aftur á mig. „Ert þú hrifin af föður mínum?“
spurði hann þvi"næst. Eg vissi naumast hverju svara
skyldi og sagði því:
„Hvers vegna spyrðu að því?“
„Vegna þess að eg er ekki hrifinn af honum. Eg hata
OMÁTT OG SMÁTT tókst mér að vinna hylli drengs-
ins. Hann sagði mér allt um skipti þeirra feðganna.
Líklega hefir Richard lagt fæð á drenginn af því að hann
líktist meira móður sinni en föðumum. En þegar hann
brosti til mín, þá var það bros Richards.
Við urðum brátt óaðskiljanleg. Hann fylgdi mér, hvert
sem eg fór, sat hjá mér á morgnana og ýtti stólnum mín-
um um garðinn á dagitm. <
Striðið kom nær. Uppreistarmennirnir voru komnir yfir
Tamarfljótið, en Richard hörfaði undan með, her sinn, til
þess að lokka þá í gildruna. Síðla dags reið sendimaður í
hlaðið á Menabilly. Við höfðum heyrt hófadyninn og vor-
um öll út í glugganunm, þegar hann'bar að. „Eg er með
bréf til ungfrú Honor,“ kallaði hann og rétti það síðan upp
í gluggann. í bréfinu mælti Richard svo fyrir, að Dick ætti
að fara um borð í fiskibát, án tafar, en báturinn mundi
flytja hann til St. Mawes og þar mundi hann finna föður
sinn. Þegar eg-sagði Dick frá þessu, leit hann undan, en
sagði ekkert. Hann vildi engan kveðja, var þungur á svip-
inn, en grét ekki, og eg var fegin, að hann skyldi bera sig
karlmannlega. En mér var ekki sama, þegar hann lagði af
stað.
John Rashleigh, frændi minn, sem hafði átt að fylgja
( S n ú )