Dagur - 29.04.1964, Side 4

4
Skrifstofur, Hafnarstræti 90, Akureyri
Símar 1166 og 1167
Ritstjóri og óbyrgðarmaður:
ERLINGUR DAVÍÐSSON
Auglýsingar og afgreiðsla:
JÓN SAMÚELSSON
Prentverk Odds Bjömssonar h.f.
Fyrirspurn til Magnúsar
í TILEFNI af langri ritgerð Magn-
úsar Jónssonar alþingismanns og
stóriðjunefndarmanns í fslendingi
10. apríl og vegna kveðju, sem hann
þar sendir Degi, vill Dagur hér með
fara þess á leit við M. J. að hann
svari eftirfarandi spurningum, og er
lionum lieimilt rúm liér í blaðinu,
ef svörin reynast hæfilega löng og
gagnorð:
1. Hvar stendur það í Degi, að það
sé „óhæfa af þingmanni Norðurlands
kjördæmis eystra að ljá sig í að vinna
að þessum athugunum“, þ. e. athug-
unum í sambandi við hugsanlega
stórvirkjun og stóriðju, og hvernig
hljóða þau ummæli, orðrétt, sem
Magnús Jónsson vitnar til í þessu
sambandi-
2. Hefur M. J. haft samráð við
meðflutningsmenn sína að tillögunni
um Jökulsá á Fjöllum eða nefndina,
sem kosin var á Akureyrarfundinum
1962, um áð taká sæti i stóriðjunéfnd
eða í sambandi við störf sín þar?
3. Hvaða verð greiða aluminium-
verksmiðjum nú hæst pr. kwst. af
raforku í Nörður-Ameríku, Mið- og
Vestur-Evrópu og í Noregi, og hvaðá
verð er gert ráð fyrir að þær alumin-
iumverksmiðjur, sem nú eru í smíð-
um eða hafin verður smíði á nú á
næstunni, greiði fyrir raforkuna í
þessum löndum? (Heimildir frá hlut
aðeigandi löndum óskast tilgreind-
ar).
4. Hvaða verð myndi aluminium
verksmiðja á Norðurlandi þurfa að
greiða fyrir raforku frá Dettifossvirkj
un pr. kwst. til þess að orkuverið
bæri sig, og við hvaða vaxtakjör og
lántökur er þá miðað?
5. Er J>að ekki aðalatriði í sam-
bandi við útvegun erlends f jármagns
til stórvirkjunar og stóriðju, að ís-
lendingar geti framleitt raforku á
verði, sem er samkeppnisfært við
orkuverð erlendis? Er það nauðsyn-
legt til viðbótar, að íslendingar geti
sannað, að ekki séu „hagstæðari"
virkjunarmöguleikar í landinu en
þeir, sem byrjað er á að nota?
6. Hvað stór hundraðshluti má
munur á orkuverði til aluminium-
vinnslu mestur vera, ef hann á að
kallast „tiltölulega lítill“, að dómi
M. J.?
7. Hvenær er þess að vænta, að
stóriðjunefndarmenn eða ríkisstjórn-
in hætti að halda opnum „dyrum til
allra átta“ og segi af eða á um Jiað,
hvort iðjuver í sambandi við næstu
stórvirkjun verði á Norðurlandi?
8. Telur M. J. Jiað eðlilegt, að al-
þingismenn þeir, sem stóðu að til-
lögu til Jiingsályktunar um virkjun
Jökulsár á Fjöllum til stóriðju árið
1961, greiði atkvæði með virkjun
Þjórsár, ef til kemur, án skilyrða um,
að orkulína verði lögð til Norður-
lands?
Heilsuhæli Náttúrulækningafélagsins í Hveragerði.
Leirböð og jurtafæði í Hvera-
gerði á Heilsuhæli N. L. F. í.
BERNHARÐ Stefánsson fyrr-
verandi alþingismaður og frú
Hrefna Guðmundsdóttir, kona
hans, dvöldu í Heilsuhæli Nátt-
úrulækningafélagsins í Hvera-
gerði um hálfs mánaðar tima í
síðasta mánuði sér til heilsu-
bótar. Blaðið leitaði frétta hjá
Bernharði eftir dvölina syðra,
um þennan stað leirbaða og
jurtafæðu.
Hve lengi dvölduð þið þaraa,
Bemharð?
Við komum þangað að kveldi 8.
marz og dvöldum í hálfan mán-
uð. Áður en maður kemur þar
þarf maður að finna Karl Jóns-
son nuddlækni í Reykjavík.
Hann virðist hafa þarna yfirum-
sjón og ákveður hvaða meðferð
maður á að hafa. Hann ákvað
leirböð og nudd fyrir okkur
hjónin. Við fórurn með það
„reseft“ til Hveragerðis í lokuðu
umslagi til hælisins.
Hvernig eru leirböðin?
Það er hálf óviðfelldið fyrst,
að fara í leirinn. Þetta er grænn
grautur, þykkur. Ég þori nú
ekki að ábyrgjast litinn, því ég
er hálflitblindur. En manni líð-
ur ágætlega, þegar maður er
kominn ofan í þetta. Það er
hæfilega heitt og það fer þægi-
legur hiti um mann allan. Og í
þessum leir, sem er hveraleir,
eiga að vera einhver þau efni,
sem lækna gigtina.
Eru menn ekki ferlegir á að
Iíta, þegar þeir rísa upp úr leir-
baðinu?
Maður er auðvitað hreint eins
og púki. En svo er reynt að
strjúka það mesta af leirnum
af manni og síðan er farið í
steypibað. Mér líkaði þetta vel,
nema rétt fyrst. Þá hryllti mig
mig við að fara ofan í leirinn.
Við vorum mjög stutt í fyrsta
sinn, en svo lengdist tíminn upp
í 15 mínútur í einu.
Voru þama nuddkonur?
Jú, við höfðum fasta nudd-
tíma. Það nuddaði mig þýzk
kona. Hún kunni sitt fag. Hún
fann hvar gigtin lá í mér og
meðhöndlaði mig samkvæmt
því. Ég vissi nú ekki fyrst hvort
ég ætti að vera í einhverju eða
ekki. En hún nuddaði á mér
bakið í fyrsta tímanum, og það
gekk auðvitað alveg ágætlega.
En hún lét þess getið mjög hóg-
værlega, að á morgun tæki hún
hina hliðina fyrir og þá yrði ég
kannski í svolítilli sundskýlu!
Svo eru sundlaugar þarna,
bæði djúpar og grunnar og þar
voru margir tímunum saman.
Hvernig var svo maturinn?
Eftir tvo daga hafði maginn
fellt sig við matinn og mér féll
maturinn vel. Þarna var mest úr
jurtaríkinu, nema mjólk, skyr
og lítið eitt af eggjum. Svo voru
hrogn og lifur einu sinni í viku.
Þá var nú etið! Svo er ofurlítið
af púðursykri, mikið af ávöxt-
um og grænmeti. Úr sojabaun-
um eru búnir til alls konar
réttir, sem eru afbragðsgóðir.
Og svo er hunangið, sem er
ágætt. Það má ekki reykja í
hælinu og það er ekki drukkið
kaffi þar. Niðurstaða mín er sú,
að þeir, sem eru gigtveikir og
jafnvel þó þeir séu slappir af
öðru, hafi gott af dvöl í þessu
heilsuhæli.
Hver er forstöðumaður?
Það er nú gamall Eyfirðingur,
Árni Ásbjarnarson, fyrrum
bóndi í Kaupangi. Mér finnst
hann koma mjög vel fram, sem
forstöðumaður, er velviljaður
og hinn prúðasti maður.
Hvað var margt á hælinu?
Um 90. Það þurfti að tvísetja
við matinn. Ráðskonan eða for-
stöðukonan heitir Pálína Kjart-
ansdóttir. Á skrifstofunni vinn-
ur Guðborg Brynjólfsdóttir, er
lengi starfaði hjá KEA á Akur-
eyri.
Er þarna góður heimilisbrag-
ur?
Það virðist mér, og töluvert
félagslíf. Til dæmis var, annað
kvöldið sem við vorum þarna,
minningarathöfn um Davíð Stef
ánsson frá Fagraskógi. Kvöld-
ið áður flutti Grétar Fells fyrir-
lestur.
Hver minntist þjóðskáldsins?
Ég var beðinn að gera það og
gat ég auðvitað ekki skorast
undan því. Svo var lesið úr verk
um hans. Allt, sem fram fór í
heilsuhælinu og til félagsmála
heyrir, fór mjög vel fram á all-
an hátt. og var til fyrirmyndar.
Kvikmyndasýningar voru góð-
ar.
Þótti þér ekki vont að vera
án kaffis?
Jú, helduf verra. En te var
drukkið og það var gott. Ég
skrapp stöku sinnum annað og
fékk mér kaffi, því það var ekki
bannað.
Er það rétt að fólkið gangi fá-
klæddara þarna en á nokkrum
öðrum stað?
Það ei- ekki rétt. Fólkið er
ekki fáklætt nema þegar það
þarf að vera það. Maður fer
náttúrulega ber í leirinn og svo
er maður ber — eða svo til— í
nuddinu. í lauginni er fólkið í
sundbolum. Náttúrulega sér
starfsfólkið mann beran. En
kynin eru ekki ber saman.
Hinsvegar fengum við ýmiskon-
ar aðstoð bæði karlmanns og
kvenmanns, t. d. við það að ná
af okkur leirnum. Menn eru al-
veg ferlegir, þegar þeir rísa upp
úr leirbaðinu.
Stúlkurnar hafa ekki orðið
skotnar í ykkur á því augna-
bliki?
Það held ég að sé alveg frá-
leitt — fyrr en maður var þá
búinn að vera í sturtunni, og
er orðinn hreinn. og hvítur. Þá
Frú Hrefna Guðmundsdóttir og Bemharð Stefánsson.
5
er auðvitað ekki hægt að for-
taka neitt í því efni— þó ég yrði
ekki var við það.
Á heilsuhælinu er fólk hvað-
anæva að?
Já, og það sannaðist þarna,
að víða liggja vegamót. Ég sá
þar mann, sem var skólabróðir
minn frá Flensborg 1908. Við
höfðum ekki sézt síðan og hvor
ugur þekkti hinn. Þetta var Jón
Olafsson, Árnesingur, giftur
skozkri konu, fór ungur til
Ameríku, er málmfræðingur og
forstjóri fyrir stórri verksmiðju
í Kanada. Hann er líka búgarðs
eigandi þar. Á efri árum fór
hann að fá asma, þoldi ekki
kuldann vestra á vetrum. Nú
er hann í Hveragerði á vetrum,
en fer svo vestur á vorin. Hann
hafði frá mörgu að segja.
Að síðustu vil ég taka það
fram, eftir að hafa prófað það,
að ég tel Heilsuhæli Náttúru-
lækningafélagsins í Hveragerði
ágæta stofnun.
Blaðið þakkar Bernharði Stef
ánssyni og frú hans fyrir sam-
talið. □
- Skólamál Eyjafjarðarsýslu
(Framhald af blaðsíðu 1).
Hann lagði til, að skólinn á
Dalvík yrði efldur til að taka á
móti nemendum til unglinga-
náms úr yztu hreppum sýslunn-
ar.
Helgi taldi skólan að Húsa-
bakka í Svarfaðardal hafa gefið
góða raun og dvöl nemenda þar
væri stórum ódýrari en verða
mundi í héraðsskóla. Lagði hann
frekar á móti því að reistur
yrði einn stór héraðsskóli í sýsl-
unni. Taldi réttara að efla Dal-
víkurskólann og byggja annan
skóla fyrir innri hluta sýslunn-
ar. Mundi þannig bezt séð fyrir
gagnfræða- og landsprófsnámi.
Að loknum framsöguræðum
gaf fundarstjórinn orðið laust til
umræðu um framsöguerindin og
skólamál yfirleitt og verður vik-
ið að umræðunum síðar.
Þessi ályktun var samþykkt:
„Fundur um skólamál haldinn
á Akureyri, 25. apríl 1964, af
AÐ LAUGUM f SUÐUR-ÞINGEYJARSÝSLU
Á SUNNUDAGINN heimsóttu
10 konur, nemendur Húsmæðra
skólans á Laugum veturinn
1933—1944, skóla sinn og rifjuðu
upp gömul kynni. Þegar þær
voru nemendur, voru náms-
meyjar 15, en tvær eru dánar.
Hinir gömlu nemendur færðu
skólanum peningaupphæð að
gjöf, sem óskað var, að yrði var
ið til kaupa á næstu heildarút-
gáfu á skáldverkum Davíðs
Stefánssonar frá Fagraskógi. —
Konurnar dvöldu daglangt í
skólanum og mættu frábærri
gestrisni kennara og nemenda.
Nemendur höfðu ýmis skemmti-
atriði og sýndu gestum auk
þess handavinnu frá vetrinum.
Forstöðukona Húsmæðraskól-
ans á Laugum er frú Halldóra
f ræðslur áði Ey j af j arðarsýslu,
með odvitum, skólastjórum og
skólanefndaformönnum, gerir
svohljóðandi ályktun: Þar sem
miklir erfiðleikar eru nú orðnir
á því að koma unglingum í gagn
fræðanám og jafnvel skortir
víða aðstöðu til að hægt sé að
koma þeim til unglingaprófs, tel
ur fundurinn að ekki megi leng
ur við þetta una, og að brýna
nauðsyn beri til að hafizt verði
handa um að koma á fót nægum
húsakosti í héraðinu til að ráða
bót á þessu. Eða málið leyst á
annan viðunandi hátt.
Skorar fundurinn á fræðslu-
málastjórn, sýslunefnd og
fræðsluráð Eyjafjarðarsýslu að
leggja þessu málefni lið og
koma með tillögur til úrlausnar.
Ennfremur skorar fundurinn
á þingmenn Norðurlandskjör-
dæmis eystra að beita sér fyrir
því, að fjárveiting fáist til þess-
arar skólabyggingar. Með því að
sýnt er, að bygging skólaseturs
fyrir sýsluna, eða endanleg
lausn þessa vandamáls mundi
taka nokkur ár, og víst er, að
umsóknum um skólavistir, sem
ekki er hægt að sinna, fer fjölg-
andi, þyrfti að vinda bráðan bug
að þessu máli og koma á ein-
hvern rekspöl sem allra fyrst.
Ennfremur skorar fundurinn á
fræðslumálastjórn og fræðslu-
ráð að hlutast til um það, að öll
skólahverfi sýslunnar öðlist að-
stöðu til að skila nemendum
með unglingaprófi.“ Q
HANDSÓPAR OG
HJÓLBÖRUR
AKUREYRI hefir löngum feng-
ið orð fyrir að vera fallegur og
þrifalegur bær. Og jafnna hefir
það verið metnaður bæjarbúa
að það orð mætti haldast með
sóma. En eitt af því sem stingur
í stúf við umhverfið og vekur
athygli ferðamanna er hvað
tækni við gatnahreinsun er hér
ábótavant. Engar vélar eða fljót-
virk tæki eru fyrir hendi, held-
ur eru verkamenn látnir vinna
þetta óþrifaverk með sópum,
skóflum og hjólbörum, og oft á
þeim tímum sem mesta umferð-
in er á daginn, og þá ekki skeitt
neitt um hentug skilyrði, t. d. í
smbandi við veðurfar. Glöggt
dæmi um þetta atriði sem ekki
er einstakt mátti sjá nýlega.
Um síðustu helgi safnaðist fyrir
sem oft áður, allskyns óþverri á
götum miðbæjarins, einkum þó
elzta hluta Hafnarstrætis og
Skipagötu. Á þriðjudagsmorgun
í sólskini og blíðskaparveðri
var svo hafist handa um hreins-
un á þessum svæðum. Eins og
venjulega voru notuð sömu
tæki og áður voru nefnd. Þrátt
fyrir aðgæzlu og varkárni
þeirra, sem framkvæmdu verk-
ið, þyrlaðist rykið þannig upp
að þykkir mekkir lágu í loftinu
og hurfu svo út í himinhvolfið
eftir að vegfarendur höfðu feng
ið sinn skerf af því. Eitthvað
hefir svo eflaust smogið inn í
hibýli manna og þá ekki síður
sölubúðirnar og sezt þar á
ýmsar matvörur. Hljóta allir að
sjá frá heilbrigðislegu sjónar-
rriiði þá stórkostlegu hættu, sem
hér er á ferðum, ef ekki er
kyppt í táumana. Bæjaryfirvöld
in verða að reyna að finna ein-
hverja lausn á þessu máli. Ef
ekki reynist kleift að fá tæki,
sem leysa þetta mál á þrifalegan
hátt, verður að gera þá kröfu,
að gatnahreinsunin, a. m. k. í
miðbænum, fari fram að nætur-
lagi, og mætti þá hafa í huga,
hvort ekki væri hægt að taka
vatnsnotkun með í framkvæmd
ina til þrifnaðarauka.
Akureyri, 24. apríl 1964.
X.
JAZZLYKT AF TVEIM
LÖGUM
KÆRI herra ritstjóri!
Blað yðar útkomið 18. apríl
1964 misþyrmir ægilega frásögn
minni af hljómleikum Lúðra-
sveitar Húsavíkur, þeim, er
fram fóru í samkomuhúsinu á
Húsavík 11. hins sama mánað-
ar. Hin afskræmda frásögn læt-
ur jazz-tónleika fara fram i
Húsavíkurkirkju og hefur það
hneykslan valdið meðal vor Hús
víkinga, sem von er.
Ég vil því biðja yður að birta
í blaði yðar ofanritað fororð, svo
og orðrétta frásögn; mína af
hljómleikunum, eins og ég las
yður hana í símanum, svohljóð-
andi:
Lúðrasveit Húsavíkur . þélt
hljómleika í samkomuhúsinu á
Húsavik, laugardagskvöldið, 18.
apríl. í lúðrasveitinni eru 17
hljóðfæraleikarar og stjórnandi
hennar er Reynir Jónasson frá
Helgastöðum. Á hljómleika-
skránni voru 16 lög og var á
henni sá einn lýti, að jazzlykt
var af tveimur laganna.
Hljómsveitinni var ágæta vel
tekið af áheyrendum og átti hún
það fj’llilega skilið. Hún varð að
endurtaka lög og leika aukalög
og lauk hljómleikunum við dynj
andi lófatak áheyrenda.
Með beztu kveðju.
Húsavik, 21. apríl 1964.
Þormóður Jónsson.
SÓLEY NORÐAN VIÐ
HEIMSIÍAUTSBAUG
Gríinsey 27. apríl. Hér var ljóm-
andi grásleppuveiði, en hefur
minnkað, þótt hún sé sæmileg
ennþá. Þorskafli er hins vegar-
fremur tregur og líka nokkrar
ógæftir.
Það bar til tíðinda 10. apríl,
að út sprakk fögur sóley noriY
an við Heimskautsbaug, þ. e. í
Básalandi í Grímsey. Slíkt
muna menn ekki í annan tíma.
Nú er orðið of þurrt í eyjunni
og háir það gróðrinum. Svo
þyrftum við helzt að fá snjó,
til þess að verða síður uppi-
skroppa með neyzluvatnið í
sumar.
Kvenfélagið Baugurinn hélt
barnaskemmtun á sumardaginn
fyrsta. S. S.
— Hvað ætti það svo sem að vera? Iðunn reynir að halda
glettninni í röddinni.
— Ée held eieinlega ekki, að hér sé um karlmann að ræða. Hann
'ítur snöggvast á hana og brosir aftur.
— Það er þá gott, að þú elur enga undirhyggju um mig á þeim
vettvangi.
— Nei, ég veit annars ekki, hvað það er. En ég hefi veitt því
eftirtekt, að það er eitthvað nýtt við þig, síðan við hittumst núna
aftur. Það er eins og þú hafir alltaf eitthvað í huga, svo að þú sért
bæði nærverandi og fjarverandi, þegar við tölum saman. — Já,
þetta er satt.
— Æ-i, þú gerir mig alvarlega skelkaða! Iðunn reynir að hlægja
ofurlítið, en hláturinn verður dálítið uppgerðarlegur.
— Ég held nú samt, að þú hafir eitthvað sértakt í huga, segir
Jörundur og horfir hvikult út á sjóinn.
— Jæja, látum þá svo vera, segir hún og horfir í sömu átt og
hann. En henni er brátt ljóst, að Jörundur fer harla nærri sann-
leikanum.
Jörundur hallar sér dálítið aftur á bak og g hvílir á öðrum oln-
boga.
— Ég tek við jörðinni heima í haust, segir hann hægt og stilli-
lega.
— Nei, er það satt, Jörundur? Iðunn bægir frá sér öllum öðrum
hugsunum. Nú er hún aftur þarna eystra.
— Þú hefðir líka átt að vera heima, svo að við hefðum getað
verið saman. Eins og áður, manstu!
— Já, segir hún aðeins. — Mig hefði gjarnan langað til þess,
bætir hún við eftir stutta þögn.
— En þú getur kannski ekki slitið þig upp frá bænum hérna?
segir hann dálítið napurt.
Hún fær ekki tíma til að svara. Jörundur steypir sér til sunds,
áður en varir. Hún steypir sér á eftir honum og herðir sundið, svo
að hún kemst óðar á hlið við hann, er hann hægir ofurlitið á sér.
— Hefirðu ætlað þér að strjúka frá mér? segir hún dáltið móð.
— Myndir þú taka þér það nokkuð nærri? segir hann án þess
að líta á hana.
Þetta átti víst að vera sagt í gamni, en Iðunn heyrði samt snefil
af alvöru í rödd hans, og hún dregur við sig svarið. Hún getur
ekki gleymt samtali þeirra niðri á ströndinni fyrr i dag, og síðan
seinna. Hún finnur að því samtali er ekki lokið. Hún mun ætið
minnast þess. Henni finnst á sér, að þannig muni þessu einnig
farið með Jörund. En hvorugt þeirra hefir imprað á þessu. Þau
verða að nota daginn þann arna, halda fast í stundirnar. Dagurinn
flýgur frá þeim. — Síðasti dagurinn!
Þegar heim er komið verða þau fyrst að borða rækilega eftir að
hafa eytt öllum fyrri hluta dagsins í söltum sæ og sólbaði. Þau
breiða á gorð fyrir sig úti í aldingarðinum í skugga gamals apalls
með þéttum greinum. Berjagróðurinn er senn altindur, en samt eru
enn nokkrir nýir rauðberja-klasar, Iðunni finnst hún sjá berin
roðna í sólarhitanum.
AUÐHILDUR FRÁ VOGI:
| GULLNA BORGIN |
Þeim hefir liðið dásamlega vel á gamla sýslumannssetrinu þessa
dagana. Iðunn hefir oft hugsað með sér, að nú verði hún að hrista
upp í sjálfri sér og spyrja, hvort dagarnir þeir arna séu ekki aðeins
sæll draumur. Og það er vegna Jörundar, að henni finnst þetta,
því að það er svo ólýsanlega dásamlegt að hitta hann aftur. Henni
hefir fundizt hún vera hamingjusöm þessa dagana, en ekki rólega
hamingjusöm. Hamingja hennar hefir daglega verið blandin eins
konar spanandi óróleika, sem stafar frá þeim stutta tíma, siðan
hún kynntist Haraldi Gilde. Henni finnst, að nú ætti hún að vera
farin að þekkja hann. En samt er hann henni ókunnugur.
Guðisélof, að Jörundur er ekki þannig, svo torráðinn í tali og
fasi, reynir hún að hugga sig við. Og þá langar hana helzt til að
fela sig í faðmi Jörundar. Hana langar til að biðja hann að halda
fast utan um sig, svo að mynd Haralds akuli ekki smeygja sér inn
í huga hennar — á milli hennar og Jörundar. En hún getur ekki
úthýst Haraldi lengi úr huga sinum. Allt sem hann segir, ber svip
af djúpri alvöru. Og svo framkoma hans við móður sína og við
Rossi. Það er sem hugsi hann aldrei um sjálfan sig á nokkurn hátt,
geti hann aðeins gert eitthvað gott fyrir aðra.
Iðunn hrekkur upp við hugsanir sínar. — Hamingjan góða! Hér
situr hún í aldingarði sýslumannssetursins gamla og hefir Jörund
við hliðina á sér. Jörund! Og hún hefir beðið effír bréfum frá hon-
um í allan vetur og orðið alveg himinglöð í hvert sinn, er komið
hefir bréförk frá honum seint og um síðir. Já, Jörundur situr hérna
við hliðina á henni og borðar fullþroskuð, sjflcruð rauðber úr sömu
skál og hún. Og samt situr hún hérna og hugsar fram og aftur um
þennan stutta tíma, sem hún hefir kynnst Haraldi.
— Jörundur, segir hún, til þess eins að rjúfa þoku hugsana
sinna.
— Já, segir hann aðeins og leggur hönd sína ofan á hönd hennar.
En Iðunn hefir óðar gleymt því, sem hún ætlaði að segja. Eða
hefði hún kannski ætlað að segja eitthvað annað, svo sem til dæm-
is:
— Jörundur, við verðum að nota vel daginn í dag. Hvað eigum
við að hafast að til að gera sem mest úr þessum fáu stundum, sem
við höfum eftir? En hún segir ekkert. Og hún er örugg og glöð,
fyrst Jörundur heldur í höndina á henni.
Það er aðeins eitt, sem amar að henni: Hún veit að þetta er í
síðasta sinn, sem hún er hér á ferli. Síðasta sinn? Er hún svo viss
um það? Margt getur skeð. Já, en ekki aðeins það, að þau Jörundur
komi hingað framar. — Aldrei skal segja aldrei! — En hún gerir
það samt núna. Hún er viss um að koma aldrei framar hingað. Hana
langar ekki til þess. Það er nóg að hafa séð þetta allt í annað
sinn. Fjölskyldan öll hefði yfirgefið staðinn hér syðra eftir lát
Kristjáns bróður hennar. Foreldrar hennar furðuðu sig líka á því,
að hún skyldi vilja fara þangað aftur. — Það er eins og maður ráði
ekki við þetta sjálfur.
Iðunn og Jörundur spjalla margt og mikið þennan daginn. En
hvorugt þeirra minnist á það, sem bar á góma milli þeirra niður
við sjóinn í dag. Og heldur ekki um að þetta sé síðasti dagurinn
þeirra hérna. Það er eins og þau séu að bíða hvort eftir öðru, —
að hitt skuli nú koma með framhaldið. Því þegar þau koma aftur
til borgarinnar, er sem allt breyti um svip. Þá verður samtal þeirra
á allt annan hátt. Þessir tveir dagar í borginni verða kannski
skemmtilegir, en heldur ekkert meira, að hún heldur.
Komið er kvöld, áður en varir. Og í rauninni bíða þau kvöldsins.
Það er eins og öll ungmenni bíði kvöldsins þegar, er dagur hefst.
Því er það ekki einmitt kvöldið, sem vekur draumana, og kvöldið
sem gæðir draumana lifandi veruleika? Iðunn getur ekki látið vera
að hugsa til kvöldsins. Skyldi Jörundur gera það líka, hugsar hún.
Það er eins og hann sé svo utangátta, fjarverandi og alvarlegur.
Drengjabrosinu hans bregður aðeins fyrir, er hún vekur eftirtekt
hans á einhverju, eða segir eitthvað við hann.
Þau ganga saman um sveitaveginn eins og öll hin kvöldin. Þéttur
birkiskógurinn báðum megin vegarins ilmar enn í heitu skinikvöld-
sólarinnar. Roðablæ slær á blikandi vatnsflötinn. Kvöldsólin hlýtur
að hafa smeygt sér niður á milli bjarkatoppanna. Já, þau hafa nú
séð þetta svo mörgum sinnum. En i kvöld — siðasta kvöldið!
Iðunn tekur í handlegginn á Jörundi og snýr honum í áttina til
sólar-ljórans í birkiákóginum. — Sjáðu! segir hún. — Er það ekki
furðulegt að vera hérna langt inní Fjörðum og sjá samt himinn
og haf mætast í fjarska, sjá síðustu geisla sólarlagsins. —
— En Jörundur! Iðunn hlær ofurlítið. — Þú fylgist ekki með
í því, sem ég er að segja. Þú varst líka að hugsa um allt annað!
— Já, ég var það víst! Drengjabrosinu góða brá fyrir.
— Þú verður í hegningarskyni að segja mér, um hvað þú varst
að hugsa!
— Ég er nú ekki viss um, hvort ég vil það. Ekki núna Iðunn.
Kanns&i seinna!
Nú er löng þögn á milli þeirra. Iðunni finnst þá, að hún verði að
segja eitthvað. Það er svo margt, sem hún þarf að tala um við
Jörund, áður en hann fer. En~ hún áttar sig ekki á sjálfri sér. Hún
veit ekki á hverju hún ætti að byrja. Og í kvöld kemst ekki einu
sinni mynd Haralds upp á milli þeirra eins og svo margsinnis áður.
Ef Jörundur vildi nú aðeins segja eitthvað! Iðunn finnur, að því
erfiðara er að tala sem þögnin varir lengur á milli þeirra. — Vissi
hún aðeins, hvað Jörundur hugsar svo mjög þessa stundina. Bara
að hann væri ekki svona alvarlegur og á kafi í einhverjum heila-<
brotum! Framhald. ,