Dagur - 26.04.1978, Síða 4

Útgrfandi: ÚTGÁFUFÉLAG DAGS
Skrifstofur Tryggvabraut 12, Akureyri
Ritstjómarsímar: 11166 og 23207
Simi auglýsinga og afgreiSslu: 11167
Ritstjóri (ábm.): ERLINGUR DAVÖISSON
Blaðamaður: ÁSKELL ÞÓRISSON
Augl. og afgr.: JÓHANN KARL SIGURÐSSON
Prentun: Prentverk Odds Bjömssonar hf.
Skógræktin
Skógar á íslandi eru 125 þúsund
hektarar. Á síðasta aldarfjóðungi
hefur verið unnið markvisst að
skógrækt í landinu og miðað í
rétta átt, þótt áhugamönnum þyki
hægt ganga. Nú er sá tími ársins,
sem heigast af gróðrinum og því
er við hæfi, að minna aðeins á þau
markmið skógræktar, sem nýr
skógræktarstjóri gerði einkum að
umtalsefni á skógræktarsýningu á
Akureyri á laugardaginn.
f fyrsta lagi er skógurinn öðrum
gróðri vernd og hann verndar
jarðveg öllu öðru fremur.
I' öðru lagi er nú vissa fyrir því,
að á ýmsum stöðum er unnt að
rækta skóg með samilegum
árangri í framleiðslu viðar, svo
sem á Hallormsstað, í Eyjafirði og
Borgarfirði.
I' þriðja lagi eru skógarlönd eft-
irsótt og mikilsverð útivistar-
svæði. Skjól og fegurð skóganna
gefur fólki mikið af því sem það
þráir í vindasömu og svölu landi
og eru útivístarsvæði eitt af mark-
miðum skógræktarinnar. Þar er
sérstakur vettvangur skógræktar-
félaga í þéttbýli, og um það vitnar
Kjarnaskógur við Akureyri mjög
glögglega.
f fjórða lagi er beitiskógur með-
al markmiða skógræktarmanna.
Þetta er ekki ný hugmynd, þótt
henni hafi lítt verið á lofti haldið.
Botngróður í íslenskum birkiskógi
hefur tvisvar til þrisvar sinnum
meira beitargildi en gróður á ber- -
svæði. Þar fyrir utan er svo skjólið
fyrir skepnurnar. Við eigum mikið
af birkikjarri innan tveggja metra
hæðarinnar og þetta kjarr virðist
ekkí ná öllu meiri vexti þótt það sé
friðað. Þessa kjarrskóga er rétt að
nýta skynsamlega sem beitilönd.
í fimmta lagi eru skjólbelti mjög
á dagskrá. Þar sem þau þegar eru
fyrir hendi, sækir búfé mjög í skjól
þeirra og hver hæðarmetri skjól-
beltis gefur einnig gróðri skjól og
meiri vaxtarmöguleika á tíu metra
spildu. Skjólbeltin eru mikil fegr-
un á landinu og veitir gróðri og
búfé skjól, sem hvort tveggja er
mikil nauðsyn. Nú liggur það fyrir,
að skjólbelti verði styrkt eins og
aðrar jarðræktarframkvæmdir,
þótt ekki sé það komið til fram-
kvæmda.
f nöktu landi og næðingssömu
er kjarr og skógur eftirsóknarverð
lífsgæði. Skógræktarmenn vinna
að framtíðarheill. Moldin og
möguleikarnir bíða þeirra.
'f Snorri Sigfússon f.v. skólastjóri I minning
Snorri Sigfússon f.v. skólastjóri
og námsstjóri var einn þeirra
skörunga og mannkostamanna,
er þjóðin mun lengi minnast.
Hann var frábær kennari, allra
aldursflokka, og fyllti hugi nem-
enda sinna og samferðafólks eld-
móði til átaka. Sumir þeirra hafa
sagt mér að hann hafi átt drjúgan
þátt í að móta skapgerð þeirra og
lífsviðhorf. Hann var góður
drengur og sannur Islendingur.
Snorri Sigfússon var fæddur á
Brekku í Svarfaðardal, sonur
Sigfúsar Jónssonar, bónda þar, og
konu hans önnu Sigríðar Björns-
dóttur. Framhaldsnám hóf Snorri
á Akureyri og lauk gagnfræða-
prófi 1905. Tveimur árum síðar lá
Íeiðin til Noregs í kennaraskólann
á Storð og þaðan á íþróttanám-
skeið í Bergen. Síðar sótti hann
fjölmörg námskeið í Englandi og
Danmörku til þess að afla sér
aukinnar menntunar á sviði upp-
eldi- og kennslumála. Hann tók
við skólastjórn Barnaskólans á
Flateyri árið 1912, en hafði þá
áður starfað um tíma sem kennari
í sveitum við Eyjafjörð.
Fljótt eftir að Snorri tók við
skólastjórn á Flateyri voru hon-
um falin fjölmörg verkefni í þágu
hreppsins. Hann varð oddviti
Flateyringa, formaður sóknar-
nefndar, söngstjóri á Flateyri og í
Holtskirkju og stofnandi og for-
maður lestrarfélagsins. Hann
varð burðarás og leiðtogi staðar-
ins. Frá veru sinni á Flateyri átti
hann margar og mjög kærar
minningar, hins vegar áttu átt-
hagamir mjög sterk ítök í honum
og urðu til þess að árið 1929
fluttist hann frá Flateyri og gerð-
ist kennari við Barnaskóla Akur-
eyrar. Þar var hann kennari að-
eins eitt ár, því að árið eftir var
hann ráðinn skólastjóri skólans.
Strax á fyrstu skólastjórnarár-
um sínum við Bamaskóla Akur-
eyrar vakti hann athygli fyrir
trausta stjórn og mikla þekkingu
á skólamálum. Þess vegna var
hann árið 1934 gerður að for-
manni í stjómskipaðri nefnd, sem
hafði það hlutverk að endurskoða
lög um bamafræðsluna. Traust
manna á Snorra óx hröðum
skrefum og varð til þess að árið
1941 varð hann námsstjóri á
Norðurlandi, en gengdi jafnframt
skólastjórastarfi við skólann allt
til 1947, en þá sneri hann sér ein-
göngu að námsstjórn. Námsstjóri
var hann til 1954, en lét þá af
störfum fyrir aldurs sakir.
Sem nemandi í fámennum
sveitaskóla minnist ég þeirrar
miklu eftirvæntingar og ánægju,
sem fylgdi því að fá Snorra Sig-
fússon í heimsókn. Venjulega
hlustaði hann þá fyrst á okkur
bömin og kynnti sér námsárang-
urinn, síðan hóf hann kennslu, og
það mynduðust strax svo mikil
hugartengsl milli hans og áheyr-
endanna, að sú tilfinning vaknaði
með manni, að jafnvel kennslu-
borðin, stólarnir og veggimir
væru einnig að hlusta. Óveður og
að sjálfsögðu ófærð voru daglegt
brauð þess sem sífellt var á
ferðalagi um hávetur, en Snorri
lét sig það litlu skipta. Væri ekki
bílfært, sem raunar var algengast,
fékk hann einhvem til þess að
flytja sig milli skólahverfa á hest-
um eða sleða. Eitt sinn kom hann
til okkar í stórhríðar veðri, steig
léttilega upp úr skinnahrúgu á
sleðanum og skálmaði í bæinn.
Þá var snjókófið svo mikið að
skyggnið var næstum ekkert.
Snorri Sigfússon lét ekki þann
dag, frekar en flesta aðra, vetur
konung varna sér að gegna
skyldustörfum. Hann flutti
mörgum farskólanum nýjan
kraft, háleitar hugsjónir og kenn-
aranum þá vitneskju að starf hans
hefði tekist vel.
Akureyringum vann hann samt
mest. Hann stjórnaði skólanum í
hartnær tvo áratugi af mikilii
festu og leið þar hvorki afbrot né
óstundvísi. Hann stóð á tröppun-
um og predikaði þeirri æsku, er
nú er vel vaxin úr grasi, og minn-
ist þeirrar orku og ódrepandi
áhuga, sem í honum bjó. Hann
var hrókur alls fagnaðar á kenn-
arastofunni, en stóð fastur fyrir
þar sem sem á þurfti að halda.
Iðinn við að flytja starfsliði sínu
þekkingu, sem í sumum tilfellum
var innflutt og sniðin að íslensk-
um siðum og venjum, en einnig
var hann sífellt að koma fram
með nýungar í skólamálum og
hafði gott samband við heimilin
um að standa að jákvæðu uppeldi
barna sinna. Hann lagði mikla
rækt við bindindismálin og var
um skeið æðstitemplar, þing-
templar, umdæmistemplar IOGT
og síðast heiðursfélagi. Átti sæti í
barnavemdamefnd og var í stjórn
Menningarsjóðs KEA í hartnær
tvo áratugi. Jafnframt vann
Snorri að skriftum. Hann var
meðútgefandi að tímaritinu
Heimili og skóli, sem fjallar um
uppeldis- og kennslumál, og rit-
aði í það margar merkar reinar.
Auk þess ritaði hann nokkrar
bækur, fjölmargar greinar í dag-
blöð og flutti mjög minnisstæð
útvarpserindi. Hann bjó einnig út
lesefni fyrir yngstu kynslóðina,
sem hann unni hvað mest. Það
voru Mínútublöðin. Auk alls
þessa þýddi hann bók og greinar
um uppeldis- og skólamál.
Snorri lét sig þó ekki einvörð-
ungu varða velferð íslenskra
barna. I lok síðari heimsstyrjald-
arinnar, þegar fréttir fóru að ber-
ast af hörmungarástandi frænd-
þjóðanna, hóf hann með aðstoð
kennaranna, skólabamanna og
foreldranna, að safna fatnaði og
fjármunum handa norskum
börnum. Þau orð voru höfð eftir
Noregskonungi, að í styrjaldarlok
gefði fátt snortið sig dýpra en
samúð og hjálp íslensku barn-
anna. Sem þakklætisvott var
Snorri samdur Frelsiskrossi Hák-
onar V11 Noregskonungs.
Þegar Snorri var sjötugur lét
hann af embætti námsstjóra. Um
það leyti var hann gerður að
heiðursfélaga í Kennarafélagi
Eyjafjarðar, þar sem hann hafði
starfað sem formaður á þriðja
áratug. Einnig var hann gerður
heiðursfélagi í S.Í.B. og hlaut um
svipað leyti hina íslensku Fálka-
orðu.
Næstum allra hlutskipti er það,
að þegar venjulegri starfsævi er
náð og aðrir hafa tekið við
stjórnartaumum þá falla menn í
gleymsku. Svo var ekki- um
Snorra. Á áttræðisaldri hóf þessi
hugrakki maður baráttuna við
sjálfan verðbólgudrauginn. I
ræðu og riti varaði hann við vax-
andi rýrnun krónunnar og hvatti
menn til spamaðar og virðingar
fyrir fengnu fé. Hann flutti æsk-
unni 'hvað mest boðskap sinn,
kom af stað sparifjársöfnun
skólabarna og var framkvæmda-
stjóri hennar í fimm ár. Verð-
bólgudrauginn tókst honum ekki
að kveða niður, en orð hans og
athafnir á þessu sviði sýndu þá
framsýni í þjóðmálum, sem einn-
ig höfðu einkennt störf hans í
uppeldis- og skólamálum.
Að loknu starfi við sparifjár-
söfnunina hóf hann merkið enn á
loft til þjónustu fyrir Rauða
krossinn. I það sinn hóf hann
fjársöfnun fyrir fullkomnum
sjúkrabílum. Þeirra bíla nýtur
þjóðin nú.
Snorri Sigfússon var tvíkvænt-
ur. Fyrri kona hans var Guðrún
Jóhannesdóttir, ættuð frá Þor-
geirsfirði í Suður-Þingeyjarsýslu.
Þau hjón eignuðust sjö böm, sem
Ö]1 eru á lífi nema lítil stúlka sem
dó ársgömul svo og Haukur.
Hann var blaðamaður og síðan
ritstjóri Dags á Akureyri og síðast
ritstjóri Tímans. Guðrúnu konu
sína missti Snorri 1947. Hann
kvæntist í annað sinn 1952,
Bjarnveigu Bjarnadóttur, sem
veitir forstöðu Ásgrímssafni.
Fyrir nokkrum árum ritaði
Snorri æviminningar sínar. Þær
komu út í þremur bindum undir
heitinu Ferðin frá Brekku. I
lokaorðum bókarinnar segir
Snorri: „Það mun hafa verið heit-
usl ósk okkar, sem ungir heilsuð-
um þessari öld, að okkur mœlli
auðnast sú vegsemd að geta með
starfi okkar sluil sem fastasl að
því, að íslensk þjóð næði fullu
sjálfsforrœði og tœkisl að halda
því“. Nokkru síðar bætir ;hann
við: „Það er einlœgust ósk mín, að
hér megi um ár og aldir dafna
dáðrikt þjóðlíf vaxandi kristinnar
þjóðar, sem rœkir skyldur sinur við
þjóðlegar erfðir og kann fálum
sínum forráð. Með þá hœn í huga
vildi ég að lokum mega Ijúka ferð-
innifrá Brekku. “
Ferðin frá Brekku er á enda.
Snorri Sigfússon hefur kvatt. Ég
sendi eftirlifandi konu hans og
œttingjum innilegar samúðar-
kveðjur. Öllþjóðin mun í huga sér
kveðja þennan stórmerka skóla-
mann, víðsýna leiðloga og góða
dreng með virðingu og þökk.
Indriði Úlfsson.
* * *
I.
Langri og starfsamri ævi er lokið.
Það hjarta er hætt að slá sem sló
heitt til hinstu stundar fyrir vel-
ferð íslenskrar þjóðar og þó eink-
um þeirrar æsku sem erfir landið.
Lifandi áhugi Snorra Sigfússonar
fyrir hugsjónum sínum hélst til
síðustu stundar. Snorri Sigfússon,
skólastjóri og síðar námsstjóri,
andaðist í Reykjavík þann 13.
apríl s.l. á 94 aldursári.
Snorri Sigfússon var fæddur að
Brekku í Svarfaðardal 31. ágúst
1884. En ólst að mestu leyti upp á
Grund. Foreldrar hans voru Sig-
fús Jónsson og Anna Sigríður
Bjömsdóttir. Um ættir þeirra er
hægt að lesa í minningabók
Snorra, „Ferðin frá Brekku" 1.
Nafn Snorra var draumanafn
móður hans. Hann missti föður
sinn 10 ára að aldri og móður sína
rúmum 3 árum síðar.
Á unglingsárum sínum fór
hann að Tjörn til prestsins þar
séra Kristjáns Eldjárns Þórarins-
sonar og átti þar heimili upp frá
því uns hann stofnaði heimili
sjálfur. Hann leit alltaf á prests-
hjónin sem fósturforeldra sína og
böm þeirra sem fóstursystkin sín
og var einkar kært með honum og
Þórarni Eldjárn. Var það mikil-
vægt fyrir hann að alast upp á
slíku menningarheimili.
Um tvítugsaldur gekk Snorri í
Gagnfræðaskólann á Akureyri.
Hann hafði góða söngrödd og fór
með söngkómum „Heklu“ til
Noregs 1905, en síðar fór hann til
náms í Noregi á lýðháskólann í
Voss og kennaraskólann á Storð.
Þegar Snorri kom heim frá Nor-
egi hóf hann þegar kennslustörf í
byggðum Eyjafjarðar en var
ráðsmaður á stórbýlum á sumrin.
Þá beitti hann sér einnig- fyrir
stofnun Ungmennafélags Svarf-
dæla. En hugsjónir ungmenna-
félaganna mat hann mikils alla
ævi. Á þessum árum kvæntist
Snorri Guðrúnu Jóhannesdóttur
úr Þorgeirsfirði, hinni ágætustu
konu.
En árið 1912 yfirgaf Snorri
Eyjafjörð og gerðist skólastjóri á
Fiateyri við Önundarfjörð og átti
þar heima til 1930. Þarna eignað-
ist Snorri fast heimili og þar
fæddust flest börn þeirra. Þarna
fékk Snorri tækifæri til að stjórna
skóla eftir eigin geðþótta. Hann
tengdist fólkinu á Vestfjörðum
þar fljótt nánum böndum og innti
þar af höndum mörg trúnaðar-
störf. Á sumrum var hann mats-
maður við saltsíld og naut mikils
trausts í því starfi. En frá sumar-
störfum Snorra verður lítið sagt
hér. En alltaf var hann nátengdur
nemendum sínum og vinum á
Flateyri.
II.
Árið 1930 flutti Snorri frá
Flateyri norður í átthagana og tók
við skólastjórn Barnaskóla Akur-
eyrar. Þar með hófst nýr kafli í
ævi og starfi Snorra. Hann var þar
skólastjóri í 17 ár til ársins 1947,
en jafnframt námsstjóri sum árín.
Á Akureyri beið Snorra fjöl-
þætt starf og þar naut hann sín
vel. Um leið og hann tók við
skólanum fluttist hann í nýtt hús-
næði uppi á Brekkunni. Margar
nýjungar innleiddi hann í skóla
sínum sem síðar voru teknar upp í
öðrum skólum.
Snorri var mikill mannþekkjari
og snjall að velja sér samstarfs-
menn. Svo undirbjó hann hverja
nýjung i skólanum með því að
ræða fyrst um þær á kennara-
fundum. Og þegar hann hafði
mælt fyrir einhverju máli vorum
við kennararnir óðfúsir að fram-
kvæma það, þótt það kostaði
okkur aukið erfiði. Síðar gekkst
Snorri fyrir stofnun Kennarafél-
ags Eyjafjarðar og var formaður
þess meðan hann bjó hér.
Ef nefna á eitthvað af þeim
nýjungum sem Snorri kom á í
skóla sínum vil ég fyrst nefna
bókasöfn skólans. Hann jók þau
að mun og kom upp sérstöku les-
bókasafni þar sem hvert barn
fékk sína bók við lestraræfingar.
Þ£lfa var mikil framför. Þá má
nefna matreiðslukennsluna sem
var alger nýjung. Lýsis- og
mjólkurgjöf í skólanum átti sinn
mikla þátt í því að bæta heilsu
barnanna. Þá voru líka tekin upp
ljósböð í skólanum í sama til-
gangi. Af þessum nýjungum má
einnig nefna ársskemmtanir
skólans og ferðalög um landið
síðasta vorið sem börnin voru í
skólanum. Þetta voru allt nýmæli
þá.
En Snorri átti einnig hugsjónir
sem hann leitaðist við að gefa
bömunum. Hann vildi að þau
fengju uppeldi í þjóðlegum og
kristilegum anda. Sjálfur var
hann einlægur trúmaður og hefur
sagt eftirfarandi um kristindóms-
fræðsluna: „Ég var sannfærður
um það, að ég gæti ekki komið
með betra til barnanna til þess að
innræta þeim en kenningar Jesú
Krists eins og þær birtast í fjall-
ræðunni, dæmisögunum og víð-
ar.“ Kenndi hann jafnan kristin-
fræði í 6. bekk skólans og kynntist
þannig öllum börnunum. Þá tók
hann upp að hafa morgunbænir á
göngum skólans á hverjum
mánudagsmorgni, þar sem ein-
hver kennarinn flutti bæn og
faðir vor og sungið var á undan
og eftir. Þannig hugðist hann að
glæða innsta neistann í sálu
bamanna.
Margt mætti fleira segja um
skólastarf Snorra þó að hér verði
látið staðar numið vegna rúm-
leysis. En þegar ég kom ungur
kennari að skólanum til Snorra
fannst mér að þar væri margt
hægt að læra og dáðist að hve
kennaramir væru samhentir í
skólastarfinu.
Um starf Snorra sem náms-
stjóra er mér ekki eins kunnugt og
skólastjórn hans. En í hina
dreifðu skóla flutti hann margs
konar nýjungar til kennaranna.
Og tæplega munu nokkur börn í
hinum minni farskólum hafa
þurft að sitja á baklausum
bekkjum eftir heimsókn Snorra í
skólann.
Hann gegndi námstjórastarfi til
sjötugs, árið 1954. Er mér ljóst að
Snorri vann merkilegt starf við
námsstjórnina þó að því verði lítil
skil gerð hér.
T
Snorri Sigfússon var engum
öðrum likur að dugnaði, fjöri og
áhuga. Maður af hans gerð gat
ekki annað en tekið til hendi í
félagsmálum í umhverfi sínu. Hér
verður sleppt félagsmálastörfum
hans á Flateyri en drepið á störf
hans að uppeldismálum og bind-
indismálum á Akureyri.
Áður er getið um Kennarafélag
Eyjafjarðar. En það var að til-
hlutan þeirra Snorra og Hannesar
J. Magnússonar að félagið gaf út
tímaritið,, Heimili og skóli“ um
áratugi. Hannes var ritstjórinn en
Snorri ritaði þar mikið um upp-
ddismál.
III.
Snorri var einlægur og áhuga-
samur bindindismaður. Hann tók
mikinn þátt í störfum Góðtempl-
arareglunnar á Akureyri, og var
þar bæði Þingtemplar og Um-
dæmistemplar um árabil. Þó er
mér minnisstæðast er hann gekkst
fyrir stofnunar ungmennastúk-
unnar Akurlilju árið 1933, til þess
að stuðla að því að unglingamir
úr bamaskólanum yrðu bindind-
issamir áfram eftir að þeir hættu
störfum í bamastúkunum. Snorri
var heiðursfélagi st. Isafoldar-
Fjallkonunnar nr. 1 og
Umdæmisstúkunnar nr. 5.
Snorri ritaði minningar sínar í
þrem bindum sem hann nefndi
„Ferðin frá Brekku.“ Þá ritaði
hann einnig sögu barnaskólans á
Akureyri og er hún i handriti.
Á síðari árum hafði hann
bréfaskipti við ýmsa vini sína hér
til að fá fréttir héðan úr bænum. f
bréfum hans til mín gneistaði enn
af áhuga hans fyrir hugsjónamál-
um sínum síðasta bréfið fékk ég
frá honum 24. febrúar s.l. sem ég
svaraði þegar í stað.
Vil ég þá að lokum minnast
lítið eitt á heimili Snorra og fjöl-
skyldu. Heimili hans hér á Akur-
eyri var glaðvært menningar-
heimili. Þess er áður getið að fyrri
kona hans var Guðrún Jóhann-
esdóttir en hana missti hann í
ársbyrjun 1947. Fór þá að losna
um Snorra hér og hætti hann
skólastjórn það ár.
Þau Guðrún og Snorri eignuð-
ust 7 böm. Þau sem upp komust
voru: öm f. 13. janúar 1912,
kennari. Haukur f. 1. júlí 1916, d.
10. maí 1956, ritstjóri bæði hér á
Akureyri og í Rvík. Jóhannes
Reykjaí.ii f. 12 nóv. 1917, yfir-
flugm. Rvík. Anna Sigrún f. 16.
sept. 1920, húsm. Rvík. Gunn-
hildur Ástrún f. 19. ágúst 1922,
uppeldisff. Kalifomíu. Snorri f. 2.
maí 1930, flugstjóri, Rvík. Auk
þess var Hildur sem dó ársgömul.
Síðari kona Snorra er Bjarn-
veig Bjamadóttir málaram. í
Reykjavík (f. 18. sept. 1905). Þau
giftusig 19.jan. 1952 Bjarnveiger
mikil mannkostakona, gáfuð og
listelsk og hefur umsjón með Ás-
grímssafni. Hún gefur reynst
Snorra frábærlega vel og annast
hann þegar aldur færðist yfir og
heilsunni tók að hingna. En fáir
munu hafa trúað því er þau giftu
sig að þau ættu eftir að búa 26 ár í
hjónabandi.
Margir minnast nú þessa
merka skólamanns og þjóðholla
Islendings. Hann er kært kvaddur
af fólkinu í byggðum Eyjafjarðar
fyrir dáðrakkan lifsferil. Ég sendi
konu hans og börnum innilega
samúðarkveðju.
Eiríkur Sigurðsson.
Frá leik KA og Þórs fyrr í vetur. Mynd: Ö.Á.
Bikarkeppni KRA
Fyrsti stórleikur vorsins f
knattspyrnu var leikinn á
Sanavellinum á sumardaginn
fyrsta. Þá áttust við Þórsarar
og KA menn og var lelkurinn
liður í bikarkeppni KRA, en sú
keppni er ný af nálinni og
kemur í staðinn fyrir Alberts-
mótið svokallaða. Þátttakend-
ur í þessu móti eru auk áður-
nefnda liða, Völsungar frá
Gúsavík.
Góðar aðstæður voru
til knattspyrnuleikja á sumar-
daginn fyrsta, glaða sólskin og
hæg norðan gola. Völlurinn
hafði verið lagaður og var hann
í sæmilegu ásigkomulagi. Fyrri
hálfleik lelkins lauk án þess að
nokkuð mark væri skorað, en
þrátt fyrir það áttu bæði liðln
nokkrar góðar sóknarlotur.
Jafnt hjá
KA og Þór
Framlínumönnum fyrstudeild-
arliðs KA gekk erfiðlega að
komast fram hjá Sigurði Lárus-
syni í vöm Þórs, en ófáar sóknar-
lotur stöðvuðust hjá honum.
Þórsarar léku undan golunni í
fyrri hálfleik, en hún hélst nokk-
uð jöfn allan leikinn. Um miðjan
síðari hálfleik átti Eyjólfur
Ágústsson gott skot að marki
Þórs, en það fór yfir markmann-
inn og lenti í þverslá. Skömmu
síðar voru Þórsarar full aðgangs-
harðir við Jóhann Jakobsson inni
í vítarteig sínum, og ágætur dóm-
ari leiksins, Rafn Hjaltalín
dæmdi umsvifalaust vítaspymu.
Sigurbjöm Gunnarsson skoraði
örugglega úr vítinu. Nokkurt líf
færðist í leikmenn KA við markið
og sóttu þeir stíft næstu mínútur
en gekk erfiðlega að komast í
gegn um öftustu vöm Þórs.
Þórsarar áttu síðan gott upp-
hlaup og Jón Lárusson skaut af
nokkuð löngu færi, og boltinn
hafnaði í horninu óverjandi fyrir
Þorberg markmann KA.
Þetta urðu úrslit leiksins eitt
mark gegn einu og eru það sann-
gjörn úrslit. Leikur þessi var að
mörgu leiti góður og lofar góðu
um knattspyrnuna í sumar. Eins
og áður segir var Rafn Hjaltalín
dómari leiksins og línuverðir
Einar Helgason og Kjartan Tóm-
asson og skiluðu þeir sínum hlut-
verkum vel.
Oskar skoraði þrisvar
þegar KA vann Völsunga
Annar leikur sömu keppnl fór
fram á laugardaglnn en þá léku
KA og Völsungar frá Húsavík.
Völsungum gekk erfiðlega
framan af vetri að ráða þjálfara
fyrir melstaraflokk félagsins,
en hafa nú fenglð enskan, og
heitir hann Harry Game. Hann
er margreyndur þjálfari og hef-
ur m.a. þjálfað I Belgíu og Hol-
landi. Völsungar kusu að leika
undan golu fyrri hálfleikinn, en
þrátt fyrir það náðu þeir ekki að
skapa sér umtalsverð mark-
tækifæri.
Fyrsta mark leiksins kom á 23
mín. en þá skoraði Eyjólfur
Ágústsson eftir nokkra pressu KA
manna. Aðeins fjórum mínútum
síðar bætti Gunnar Blöndal öðru
marki við, en hann náði að renna
boltanum fram hjá markmanni
Völsunga. Völsungar áttu næsta
leik, en á 42 mín skoraði Kristján
Olgeirsson gott mark að nokkru
löngu færi. Þannig var staðan í
hálfleik tvö mörk gegn einu. Strax
á 3 mín. síðari hálfleiks fá KA
menn dæmt innkast á miðjum
vallarhelmingi Völsunga.- Aðal-
steinn Þórarinsson hendir langt
inn að markinu. og Óskar var á
réttum stað og skallaði í markið.
10 mín síðar kom fyrir alveg sama
atvik og Ólsar vippaði fram hjá
markmanni Völsunga. KA menn
voru nú búnir að fá nokkuð góð
tök á leiknum og sóttu án afláts.
Á 36 mín. sækir Gunnar
Gunnarsson alveg upp að enda-
mörkum Völsunga og spyrnir að
markinu, yfir markmanninn og
fallegur snúningsbolti lendir í
homið fjær. Þetta var tvímæla-
laust fallegasta mark leiksins.
Rétt fyrir leikslok er dæmd horn-
spyrna á Völsunga. Sverrir gefur
góðan bolta fyrir markið og Ósk-
ar skallar örugglega í netið, og
gerði þar sitt þriðja mark í leikn-
um og jafnframt sjötta mark KA i
þessum leik.
Þannig urðu úrslit leiksins sex
mörk gégn einu fyrir KA. Þrátt
fyrir að markamunur hafi verið
mikill, segir það e.t.v. ekki alla
söguna. Lið Völsunga er skipað
mörgum góðum leikmönnum, en
úthaldið virtist bresta hjá þeim
undir lokin.
Eflaust verða þeir erfiðir heim
að sækja eins og vanalega þegar á
sumarið líður, en smjörþefinn af
því fá Þórsarar á laugardaginn. en
þá leika þeir við Völsunga á
Húsavík í þessu móti. Ágætur
dómari var Sævar Frtmannsson
og línuverðir Magnús Jónatans-
son og Arnar Einarsson.
íslandsmót
Norðurlands-
rlðlll
KARLAR:
S. fl. KA — Völsungur 13—4
5. n. KA — Þ6r 5—12
5. n. Þór Vötsungur 17—3
4. n. KA — Þór 8—7
4. n. KA — Völsungur 11—4
4. n. Þór — Völsungur 8—5
3. n. KA — Þór 13—5
3. n. KA — Völsungur 16—10
3. n. Þór — Völsungur 10—10
2. fl.KA — Þórtl—14
KVENNA:
KVENNA:
3. n. KA — Þór Ekki vitað
3. n. KA — Völsungur 4—1
3. H. Þór — Völsungur 1S-4
2.n.KA —Þór6—tl
2.0. KA — Völsungur 7—8
2. n. Þór — Völsungur 4—8
4.DAGUR
DAGUR.5