Þjóðviljinn - 13.01.1953, Side 5

4) — ÞJÓÐVILJINN — Þriðjudagur 13. janúar 1953
Þriðjudagur 13. janúar 1953 — ÞJÓÐVILJINN — (5
lllÓOyiUINN
Otgefandl: Sameiningarflokkur alþýðu — Sósíalistaflokkurinn.
Ritstjórar: Magnús Kjartansson (áb.), Sigurður Guðmundsson.
Fréttastjóri: Jón Bjarnason.
Blaðamenn: Ásmundur Sigurjónsson, Magnús Torfl Ólafsson,
Guðmundur Vigfússon.
Auglýsingastjóri: Jónsteinn Haraldsson.
Ritstjórn, afgreiðsla, auglýsingar, prentsmiðja: Skólavörðustíg.
19. — Sími 7500 (3 línur).
Áskriftarverð kr. 18 á mánuði í Reykjavík og nágrenni; kr. 18
annars staðar á landinu. — Lausasöluverð 1 kr. eintakið.
Prentsmiðja Þjóðviljans h.f.
Morgunblaðið hefur átt næsta erfitt síðan Bjarni Benedikts-
son lýsti í áramótahugleiðingu sinni yfir því, að valdaklíka
stjórnarflokkanna hefði nú í undirbúmingi stofnun og starf-
rækslu íslenzks hers til þess að berjast við Rússa og íslenzka
verkalýðshreyfingu. Það hefur vitanlega ekki farið framhjá
ritstjóra blaðsins að þessi hernaðarhugsjón utanríkisráðherrans
mætti takmörkuðum skilningi hjá almenningi og eru þá fylgj-
endur Sjálfstæðisflokksins ekki umdanskildir.
Það var iþá sem Valtýr Stefánsson mundi loks eftir Jóni
Sigurðssyni. Ritstjórinn gróf upp 110 ára gömul ummæli for-
setans og birti þau til stuðnings hervæðingarhugsjón Bjarna
Benediktssonar. Þjóðviljinn leyfði sér þá ónærgætni við Morg-
umblaðið að benda á, að það sem fyrir Jóni Sigurðssyni vakti
var hvorki hemaður á hendur landsmönnum sjálfum eða öðr-
um þjóðum sem ekkert höfðu á hluta Islendinga gert í nókk-
urri grein. Hugmynd forsetans var þvert á móti sú að Is-
lendingar gætu varizt yfirgangi þáverandi herraþjóðar og kúg-
ara Islendinga, Dana. Benti Þjóðviljinn á að hliðstætt þessari
hugmymd Jóns Sigurðssonar fyrir 110 árum væri helzt það að
Islendingar stofnuðu her til þess að hrekja hið ameríska her-
námslið burt af Islandi nú.
Þegar bent er á þessa staðreynd og hugsjórv, Bjarna Bene-
diktssonar þar með svipt þeim stuðningi sem Morgunblaðið
ætlaði henni í orðum Jóns Sigurðssonar verður Valtýr Stef-
ánsson gripimn venjulegri vanstillingu. Kemst hann að þeirri
niðurstöðu í Reykjavíkurbréfi sínu á sunnudaginn að af þess-
ari ábendingu verði ,,ekki annað ráðið en að kommúnistar vilji
eftir allt saman stofna íslenzkan her“. En skilyrði þess sé að
hann verði motaður til að berjast við Bandaríkjamenn. Segir
Valtýr að lokum að aldrei hafi„annar eins regin fíflskapur sézt
á prenti í íslenzku blaði“.
Þjóðviljinn hefur aldrei borið fram tillögu um að stofnaður
yrði her á íslandi. Þvert á móti hefur hér ,í blaðinu verið lagzt
fast gegn því að hugsjón Hermanns Jónassonar Og ’Bjama
Benediktssonar um stofnun „þjóðvarnarliðs“ eða íslenzks hers
yrði fram'kvæmd. Og sú afstaða hefur hlotið öflugan hljóm-
grunn í hugum allra óspilltra Islendinga, sem hvorki æskja
þess að tekin verði að nýjú upp mannvíg á Islandi né lands-
menn eigi þátt í hervirkjum eða nokkurs konar áreitni á hend-
ur öðrum þjóðum. Það var vegna þessara undirtekta fólksims
í landinu sem Morgunblaðið skákaði fram ummælum Jóns Sig-
urðssonar fyrir 110 árum og sem urðu Þjóðviljanum tilefni
til að hressa upp á söguskilning Valtýs Stefánssonar.
Það er athyglisvert í þessu sambandi, þótt það þurfi engum
að koma á óvart, að eins og Valtýr og blað hans er því ein-
dregið fylgjandi að komið verði upp yfirstéttarher til þess að
berja á íslenzkum verkalýð og beita hann hverskonar ofbeldi,
og sömuleiðis til þess að fara með ófriði á hendur þjóðum,
sem aldrei hafa sýnt íslendingxun nema velvild,; telur hann
það mestu fjarstæðu og „fíflskap“ kæmi einhveifum Islend-
ingi til hugar að blaka við því bandaríska herliðj sem -sezt
hefur að á Islandi og treður undir fótum allt það sem þjóðinni
er helgast. Þá er koinið við kvikuna í sál Valtýs Stefánssonar
og þeirra sem stýra penna hans. Þá er allur áhugi fyrir því að
vopna Islendinga rokinn út í veður og vind. Þetta lýsir vel
þeirri auðmjúku þjónustu við kúgara Islands sem Morgunblað-
ið og Sjálfstæðisflokkurinn hefur gengizt undir, en sér fram á
að erfiðlega muni veitast að gegna í framtíðinni. með árangri
nema með tilstilli vopna og ofbeldis.
Þannig hefur sú tilsögn í sögu sem Þjóðviljinn veitti Valtý
og blaði hans orðið til þess að fletta einu sinni enn ofan af
því landráðadóti sem ikennir sig við sjálfstæði landsins en
veitir bandarísku auðvaldi alla þá þjónustu er það má gegu
Islendingum. Eftir áramótagrein Bjarna Benediktssonar og skrif
Morgunblaðsins um málið þarf enginn að vera í efa um hvað
fyrir valdaklíkunnj vakir. Öll þrá hennar stendur til þess að
koma upp íslenzkri herdeild til aðstoðar þeim sem níðzt hafa
á Islandi og Islendingum en þó umfram allt til þess að veita
yfirstétt landsins fulltingi í átökum hennar við íslenzka alþýðu.
En iþað er þjóðarinnar að sjá svo um að sá draumur auð-
sitéttarinnar og flokka hennar verði aldrei að veruleika. Til
þess hefur hún valdið og það ber henni að nota þegar gengið
verður að kjörborðinu á næsta vori. ,
**B*,WH*Ér_.■ WX'
0g loks um Henry — Eldspýtur — Ballett
áramót. — Mér
vegna hvers
er
spurn,
var aumingja
maðurinn að stoppa í öilu POPPY-eldspýtur,
ÉG GET EKKi látið hjá líða
að svara lítið eitt grein, er
birtist í Bæjarpósti Þjóðvilj-
ans 6. janúar. Það er fyrst
og fremst hverjum manni
augljóst er les þessa grein,
að hún er beinlínis skrifuð af
manni, er persónulega vill
sýna fjandskap á einhvern
hátt, við Henry Hálfdánar-
son. — Og finnst greinarhöf-
undi, að nú sé ágætt tækifæri,
til ímyndaðrar árásar á
Henry Hálfdánarson, til að
sverta hann í augurn almenn- *
ings. Ekki nóg með það, held- *
ur ætlar greinarhöfundur, að T rT_,_T^TT.T __
<• i J, OLL GREININ ER ekkert
reyna að draga frjalsar flug-
Ég held að sómi sér betur að
þakka Henry Hálfdánarsyni
fyrir bæði vel og dyggilega
unnin störf í þágu slysavarna
og þeim málefnum öllum,
heldur en troða niður skóinn
af honum, og nota jafn æfin-
týralegar dylgjur og greinar-
höfundur hefur gert. Læf ég
svo þetta mál útrætt. — B.
H. S.
★
Tabalks-
þessu hættulega flugeldaflóði,
er kom úr öllum áttum, er
hann var á hröðum flótta úr
sömu plágunni. Ef til vill hef-
ur greinarhöfundur séð rautt,
er hann sá Henry Hálfdánar-
son á þessu flugeldakvöldi.
Mér er fyllilega kunnugt um
að Henry Hálfdánarson skaut
ekki einum einasta flugeldi.
eldasýningar um allt Lauga-
neshverfið, inn í slysavarna-
málin úr því að svo bar vel
í veiði að Henry Hálfdánar-
son skyldi vera staddui* þar
sem gestur. Mjög svo vork-
unnsamur hugsunarháttur
hjá greinarhöfundi. Þessum
manni virðist ekki vera það
kunnugt, að það er leyfilegt
að skjóta flugeldum á gaml-
árskvöld, borgurum til hátíð-
arbrigða og augnayndis um
VINDHANINN í fonnanns-
sæti Framsóknarflokksins
rykkist nú til á standinum.
Honum líður eitthvað 01a í nýj-
ustu vindáttinni og er að reyna
að sveigja ofurlitið í annað
horf. En það tekst báglega, því
formaðurinn reynir að laga sig
eftir tveimur áttum í senn, og
þá er ekki vcu að vel fari. í
grein í Tímanum í fyrradag
reynir hann að halda því- fram
að hann vilji ekki stofna her
til að berja niður löglegar að-
gerðir verkalýðsfélaganna í
'kjarabaráttu þeirra heldur
aðeins til að tryggja lög og
rétt! Og í annan stað reynir
hann að gera almenningi her-
stofnunina ofurlítið geðfelldari
með því að tala utan að ,því
að íslenzkur her gæti leyst
bandaríska hernámsliðið alger-
lega af hólmi.
Hvort tveggja er fölsun. I
hinni frœgu áramótagrein taldi
Hermann Jónasson upp flestar
aðgerðir vérkfallsmanna til að
hindra verkfallsbrot þau sem
slkipulögð voru af stjórnar-
völdunum og stimplaði þær all-
ar óhæfuverk og lögbrot. Hann
ikvað brýna nauðsyn þess að
stofna her til þess að koma í
veg fyrir slíkar aðgerðir al-
þýðusamtakanna; meginverk-
efni hersins átti með öðrum
orðum að vera það að tryggja
með valdi og vopnum framgang
verkfallsbrota. Hermann tók
sem sérstaka fyrirmynd að r'.:-
isstjórnin hefði fyrirskipað
allri lögreglunni að vera til
taks að kvöldi 18. desember,
þegar verkfall átti að hefjast
í frystihúsunum. Verkefni lög-
reglunnar þá átti að vera að
hindra að til verkfalls' kæmi
með því að vernda verkfalls-
brjóta og berja niður með kylf-
um og gasi löglegar athafnir:
Dagsbrúnar. Ummæli Her-
manns í áramótagreininni voru
vissulega ekki tvíræð, þótt
vindhaninn reyni nú að halda
því fram að hann hafi aðeins
viljað tryggja loglega frám
kvæmd venkfaUa!
Eins er tim hina hlið máls-
ins, „landvarnirnar". Hermanu
reynir nú að gefa í skyn að
annað en ádeila á bráðsak-
lausan mann. Ekki nóg með
það, heldur ber eftirmáli
greinarinnar með sér ósann-
girni og vanþroska höfundar.
Þar sem greinarhöfundur get-
ur ekki séð Henry Hálfdán-
arson sem gest í húsi einu í
Laugarneshverfi, horfandi á
flugeldasýningu er borgarar
vorir skjóta í loft upp á gleð-
innar stund, um áramót, án
þess að vanvirða starf Henrys
á mjög svo lítilfjörlegan hátt.
innlendi herinn eigi að koma í
stað hins illræmda hemáms-
liðs. En í áramótagreininni var
hann miklu hreinskilnari. Þar
komst hann þannig að orði:
„Vald þjóðarinnar þarf að
u<jlríWn$6f

tryggja gegn ofbeldismönnurn
með sérstöku þjóðvarnarliði.
Hvernig þessu liði verður hátt-
að er enn athugunarefni. En
sennilega væri hagkvæmast að
láta það einnig taka í sínar
hendur þá varðgæzlu að mestu
sem erlent lið aunast nú hér á
landi“. Hemámið átti sem sé
að standa óhaggað; hér átti
bæði að vera erlendur og inn-
lendur her. Formaðurinn var
afdráttarlaus um áramót, en —
vindhaninn- snýst.
Hermann Jónasscn kallar
grein .sína í fyrradag: „Við
hvað urðu kommúnistar hrædd-
ir ?“, og í upphafi verður hon-
einkasala ríkisins stendur nú
skrifað á eidspýtustokka okk-
ar. Það er orðið nóg verkefni
fyrir heila ákademíu að þýða
allt það á íslenzku sem skrif-
að er á ísleozkar umbúðir.
ÞAÐ virðist sem einhver skrið-
ur sé nú að komast á hina
göfugu listgrein ballettinn í •
leikhúslífi íslendinga. I haust
fór Leikfélagið á stað með
Ólaf Liljurós, nú hyggst Þjóð-
leikhúsið að sýna annan bail-
ett byggðan á kvæði Jónasar
„Ég bið að heilsa“. Við er
að búast að ballett eigi langt
í land með íslenzkum starfs-
kröftum, en einlivern tíma
verður að byrja. Æskilegt
væri að fœgnir væru ballett-
floikkar erlendis frá til þess
að kynna þessa listgrein eins
og hún er bezt. — Nú er
bara eftir að komast gegnum
ritskoðun útvarpsins, hvernig
á að auglýsa þennan dans?
um mjög tíðrætt um „hræðslu
kommúnista". Hann líkist þá
einna mest yfirlætisfullum
glímumanni, sem heldur því
fram að enginn standi sér
snúning. En eitt er yfirlæti,
annað karlmennska. Hafi nokk-
ur orðið verulega hræddur í
sambandi við hermálið er
það einmitt Hermann Jónasson.
Á hverjum degi síðan formað-
urinn birti áramótahugleiðingu
sína hefur Tíminn reynt að
breiða yfir hin raunverulegu
ummæli, og nú hefur Her-
mann sjálfur neyðzt fram á
ritvöllinn og hámar ofan í sig
fyri'i orð frammi fyrir undrandi
lesendum. Siðan er honum
vorkunn þótt hann grípi til
fagurra fordæma og hrópi eft-
ir niðurlægingu sína: „Sáuð
þið hvemig óg tók hann, pilt-
_ v. f U
ar:
533EEE
Samferðamennirnir, sem
hófu þátttöku sína í verkalýðs-
hreyfingu Islands á þriðja ára-
tugi aldarinnar, komast nú
hver á fætur öðrum yfir á
síðari aldarhelming ævi sinn-
ar. Og það er alltaf hollt við
þau tímamót að líta til baka
og láta söguna og reynsluna
gefa oss nýjan kraft í fram-
tíðarstarfið.
Þegar Steingrimur Aðal-
steinsson alþingismaður í dag
er fimmtugur, hvarflar hugur-
inn til baka til ungs þöguls
sveins úr fátæku býli í Glerár-
iþorpi. Hann hafði misst föður
sinn ungur, snemma Stundað
vinnumennsku á ýmsum sveita-
bæjum, en þráði menntun fyrir
sig og mátt fyrir stétt sína.
Leiðin frá Lyngholti i Glerár-
þorpi inn til Gagnfræðaskólans
á Akureyri geymir mörg spor
ungs sveins, sem lét enga fá-
tækt aftra sér frá því að afla
sér þeirrar þekkingar sem þá
virtist helzt viðráðanleg ung-
um daglaunamanni, sem aðeins
hafði á sjálfan sig að treysta.
1924 lauk hann gagnfræða-
ixrófi á Akureyri og þá beið
hans harður skóli lífsins og
verkalýðssamtakanna.
Þegar Verkalýðsfélag Gler-
árþorps var stofnað féll það
brátt í hlut Steingríms að
verða formaður þess og stjóroa
þvi í einni hörðustu og lær-
dómsrikustu deilu, sem háð
hefur verið á Islandi, Krossa-
nesverkfallinu 1930. Verkalýð-
urinn bar frægan sigur af
hólmi, íslenzkir verkamenn
hrundu ekki aðeins okinu af
eigin herðum ,heldur losuðu og
hina norsku stéttarbræður sína
undan því. Og hinn imgi, dug-
andi formaður Verkalýðsfélags
ins i Glerárþorpi varð nú að
taka að sér hvert forustu-
starfið á fætur öðru fyrir
verkalýð Akureyrar og verka-
lýðshreyfinguna norðanlands.
Hann var í framboði til Al-
þingis fyrir Kommúnistaflokk-
inn 1931 og 1933 í Eyjafirði.
1937 á Akureyri. Hann varð
formáður Verkamannafélags-
ins á Akureyri og einn helzti
forustumaður Verkalýðssam-
bands Norðurlands, einmitt í
þeim hörðu átökum, sem nú
eru orðin hetiusaga norð-
íenzkrar verkalýðshreyfinga.r:
Nóvuverkfallinu og öðrum
sögulegum árekstrum verka-
lýðsins við yfirstétt íslands. I
öllum þeim átökum sýndi hann
sömu^ festuna og það er í
minnum haft á Akureyri, að
jafn lítt brygði Steingrími, er
bardaginn hófst á Torfunefs-
bryggju, sem stýrði hann
fundi úti í Verkalýðshúsi.
Steingrímur varð bæjarfull-
trúi Sósíalistaflokksins á Ak-
ureyri og þegar nýsköpunar-
FIMMTVGUR
Steingrímur Aðalsteinsson
tímabilð hófst, var hann einn
helzti forvígismaður togaraút-
gerðar þar. Slikt þótti aftur-
lialdi Akureyrar þá hin mesta
fjarstæða, en hugmynd Stein-
gríms og annara sósíalista um
stórútgerð á A'kureyri sigraði
— og Akureyri væri í dag illa
stödd, ef hún ætti ekki togar-
ana, hvernig svo sem drottn-
andi afturhald Islands kann að
reyna að hindra starfræk3lu
.þeirra.
Þegar Sameiningarflokkur
alþýðu —- Sósíalistaflokkurinn
var stofnaður, varð Steingrím-
ur forustumaður hans á Akur-
eyri. Og 1942 þegar verkalýðs-
hreyfing íslands vann sína
stærstu kosningasigra varð
hann fulltrúi verkalýðs Akur-
eyrar á Alþingi.
Það var næstum því tákh-
rænt fyrir vaxandi áhrif verka-
lýðsins í landinu að haustið
1942, þegar Sósíalistaflokkur-
inn réð forseta Efrideildar,
sez.t verkamaður í fyrsta sinn
í sögu landsins í þann forseta-
stól, sem biskupar, landshöfð-
ingjar, landfógetar og amt-
menn löngum höfðu skipað áð-
ur. Það var ekki laust við að
sumum fyndist fulldjarft farið
af „óbreyttum verkamanni“,
að setjast í svo „háan sess“
og taka að sér að stjórna þing-
fundum, hafandi aðeins verið
einn sumartíma á þingi áður,
en þann vitnisburð fékk Stein-
grímur frá andstæðingum sín-
um að forsetastörfin hefðu far-
ið honum ágæta vel úr hendi.
Hin óhagganlega rökfesta og
samvizkusemi, sem hafði' á-
imnið honum traust samstarfs-
mannanna á Akureyri, veitti
honum nú einnig virðingu and-
stæðinganna á Alþingi. og mun
alltaf vinna honum álit hvar
sem hann fer og hvað sem
hann starfar.
Sósíalistaflokkurinn sendir
þér sínar beztu óskir í dag,
Steingrímur, með þökkum fyr-
ir langt og mikið starf í þjón-
ustu verkalýðshreyfingarinnar
Við, sem starfað höfum með
þér á hinum ýmsu athafna-
sviðum íslenzkrar verkalýðs-
hreyfingar í aldarf jórðung,
þökkum þér drengilegt sam-
starf, sem geymir endurminn-
ingar um árangursríka baráttu
og óskum þér allra heilla í j^g
framtíðinni. °
Steingrímur Aðalsteinsson
Einar Olgeirsson.
I sameiginlegri þrptlausri
baráttu fyrir daglegu brauði á
vinnustöðvum og í verkalýðs-
félögunum bindast menn
traustum vináttuböndum, sem
jafnframt eru sá meginþáttur í
menningarframþróun samtak-
anna, sem mest hefur þolið
þegar á reynir.
I dag er einn af sonum al-
þýðunnar og forustumönnum
hennar, Steingrímur Aðal-
steinsson, fimmtugur. Með
þessum línum sendi ég honum
hugheilar hamingjuóskir og
þakkir fyrir vel unnin störf í
þágu okkar sem vinnum erfið-
ust verkin á íslandi og höfum
jafnframt lægst launin.
I 20 ár ber hæst nafn Stein-
gríms Aðalsteinssonar í bar-
áttusögu verkalýðsins á Akur-
eyri. Þar stóð hann í fylkingar-
brjósti, traustur og óhaggan-
legur. Hann varð á unga aldri
form. Verkalýðsfélags Glerár-
þorps og svo um margra ára
skeið form. Verkamannafélags
Akureyrarkaupstaðar. Af al-
voru störf hans unnin
innan verkalýðshrevfingarinn
ar og minnst ég hans sem eins

298. dagur.
XMUCUár storvesu' tuKynnú tiadiúiegá: Btt-
ix að vor mikli emír hefur athugað þau
afbrot sem 60 þegnar hans hafa framið
með því að leyna guðlastaranum og óróar
Pottarinn Nijas, þar sem Hodsja Nasredd n
hefur dvalizt lengst, skal hálshöggyinn.
Hinir glæpamennirnir, skulu fyrst vera við
aftöku hans, sér til -uppbyggingar. Siðan
seggnum Hodsja Nasreddín, hefur hann •• • eaun i hverjum einum birtur r sinn -dómur.
ákveðlð í nafni AUas:
Það rikti slik þögn á torginu að orö Bakti-
ars heyrðust hvarvetna greinilega. .— Það
sé öllum gert vitanlegt, héit hann áfram,
að hver sem í framtiðinni leynir Hodsja
Nasreddín mun hljóta sönvu öriög. Eng-
inn umflýr böðuiinn.
En hver hinna dæmuu sem skýrir frá
dvalarstað Hodsja Nasreddins mun eklti
aðeins verða náðaður, heldur mun hann
einnig öðlast vináttu emírsins og blessun
himinsins — en hinir verða einnig náðað-
ir. Níjas, hvar er Hodsja Nasreddín?
öruggasta og ábyggilegasta
manns sem ég hef ikynnzt. Af
festu og trúmennsku tók hann
á hverju máli og leiddi þau
fram til sigurs. Alþýðan á Ak-
ureyri fól Steingrími hvert
trúnaðarstarfið af öðru, í
verkalýðshreyfingunni, í pönt-
unarfélagsstarfseminni og í
öllum þeim málum og samtök-
um sem verkafólkið átti. Hann
var sjálfkjörinn formaður
sósíalista Akureyrar og efsti
maður sameiningarmanna í
bæjarstjórn meðan hann bjó á
Akureyri, og hefí ég ekki vitað
annan mann njóta almennari
virðingar og trausts innan bæj-
arstjórnar en hann, sem og
kom fram þegar Steingrímur
fyrst var kosinn á þing, þar
sem hann var forseti Efri-
deildar sem kunnugt er.
I öllum þeim hörðu vinnu-
deilum sem háðar voru á Ak-
ureyri frá 1930 hefur Stein-
grímur staðið í fylkingarbrjósti
og minnist ég hans allstaðar
þar sem verkalýðnum reið
mest á að ekki væri h'úkað
frá málstað okkar.. Ég kvnnt-
ist Steingrimi fyrst 1930 en
það ár var Krossanesdeilan
háð. Fram til 1940 voru næst-
um árlega harðar vinnudeilur
á Akureyri, verkföll á verkföll
ofan ,til þess að knýja fram
þau sjálfsögðu réttlætismál
verkalýðssamtakanna sem nú
háfa öðlazt gildi, en sem með
höroum átökum voru knúin
fram. Verkföll til þess að fá
viöurkenndan samningsrétt
samtakanna, verkföll til þess
að' fá fyilra öryggi á vinnu-
stöovum, svo sem reimhlífar á
vélar í verksmiðju, eftir að
tveir verkamenn höfðu beðið
bana cg rðrir slasazt vegna
vöntunar á reimh’ífum. Ilör'ð
verkföll til þess að viðhaldá
umsömdum taxta verkalýðsfé-
laganna eins og í Nóvudei'unni
þar sem kaup átti að falla úr
kr. 1,25 í kr. 0,70., Það verk-
fa’l stóð' á annan mánuð og
voru verkamenn þá, þrátt fyrir
mikla fátækt, aldrei þreyttir til
uppgjafar. Verkföll voru háð
og sum mjög hörð til þess að
fá viðurkennd vericalýðsfélög
út á landi, svo sem Borðeyrar-
og Hríseyjardeilur.
Kröfugöngur voru farnar á
þessum árum til þess að knýja
fram atvinnu. Baráttusaga
verkalýðsins á Akureyri var
mjög hörð og er óslitin; ég
var með í öllum þessum átök-
um verkalýðshreyfingarinnar
þessi árin og allstaðar minnist
ég forustumannsins sem allir
báru óskorað traust til. Stein-
grímur er fimmtugur í dag,
saga hans er samtvinnuð bar-
áttusögu alþýðunnar fýrir bætt
um kjörum og eins og hann
stendur nú í eldlínunni hiklaus
og öruggur um sigur í þeirri
miklu baráttu mun hann
standa þar til sá sigur hefur
unnizt að fullu og sem nú rof-
ar fyrir.
Lifðu heill Steingrímur og
hittumst ætíð þar, sem fátæku
fólki á íslandi liggur mest á.
Tryggvi Emilsson.
Þegar mér var sagt að
Steingrímur Aðalsteinsson yrði
50 ára 13. þ. m., iþá kom mér
það á óvart. Ég hélt hann væri
mikið yngri. En svona er tím-
inn fljótur að renna áfram,
maður áttar sig e&ki á því.
Það kom mér á óvart sjálfum
. þegar ég allt í einu hafði fyllt
fimmta tuginn.
En fyrst svo er, að vinur
minn Steingrímur á fimmtugs-
afmæli í dag, þá vil ég nota
tækifærið og senda honum
kveðju mína.
Það er nú liðicin all langur
tími síðan fundum okkar Stein-
gríms bar saman í verkalýðs-
hreyfingunni á Akureyri. Þáð
kom fljótt í ljós, að þar fór
traustur maður, sem var mörg-
um góðum kostum búinn og til
forustu fallinn. Enda varð
Steingrímur fljótt hlaðinn
störfum í þágu verkalýðshreyf-
ingarinnar á Akureyri. Hann
var um margra ára skeið for-
maður í Verkamannafélagi Ak-
ureyrar, bæjarfulltrúi verka-
lýðsins þar, og situr nú á Al-
þingi, ög hefur setið að undan-
förnu sem uppbótarþingmaður
Sósíalistaflokksins fyrir alþýðu
Akureyrar.
Steingrímur var um skeið
forseti Efrideildar Alþingis og
munu menn minnast hinnar
traustu stjórnar hans og sannr-
ar fyrirmennsku í því sæti.
Steingrímur Aðalsteinsson er
kominn af góðum og traustum
stofni norður í Eyjafirði. Móð-
ir hans missti mann sinn frá
mörgum óuppkomnum börnum.
En ekkjan í Lyngholti tók upp
baráttuna og lcom öllum börn-
um sínum til manns.
Þessarar hæglátu, einstæðu
konu getur Guðmundur Eggerz
fyrrverandi sýslumaður i ævi-
minningum sínum og segist
aídrei á lífsleiðjnni hafa kynnzt
annarri eins ágætisikcnu.
Nú, þegar Steingrímur fyllir
fimmta tuginn, þá á hann að
baki langt og gifturikt starf í
jþágu íslenzkrar alþýðu, í verka-
lýðshreyfingunni, í bæjarstjórn
Akureyrar og á Alþingi.
-Ég ætla mér ekki að telja
hér upp þau mörgu mannúðar-
og þjóðþrifamál sem Stein-
grímur hefur barizt - fyrir, þó
get óg ekki stjllt mig um að
minna á hina þrautseigu bar-
áttu hans á Albingi fyrir av.knu
öryggi á sjónurn. Þe"s mun
verða getið að máúiegleikum
síðar. Ég óska þér til ham-
ingju með tímamót’n, Stein-
grímur, og þakka góða kyhn-
ingu á ' undangengnum áriim.
Og um leið óska ég þess. að
íslenzk alþýða megi lengi, njóta
starfskrafta þinna.
Lifðu heill.
•lóhaaa J. E. IviiJ.