Þjóðviljinn - 08.07.1953, Side 10

10) — í>JÓÐVILJINN — Miðvikudagur 8. júlí 1953
A/ý/a fizkan er einnsg handa
rosknum
konum
A. 'J. CRONIN :
63.
Miðaldra konur geta með
sanni sagt að tízkan sé miðuo
við ungu konurnar. Og það eiij'
ekki alltaf jafnauðvelt ai {
breyta fyrirmyndum svo að þiæi’
ihenti fullorðnum konum. Þett;
er mjög heimskulegt, því að'
konur vilja gjarnata vera vel'
til fara, þótt þær seu komn-
ar af æskuskeiði. OEn meðan
tízkuhús og tízkublöð sinna
ekki fatavandamálum rosknu
kvennanna er ekki hægt að gðfa
önnur ráð en konur lagfæri
fyrirmyndirnar sjálfar. Þær kon
-ur milli 40 og 80 ára sem geta
ekki notað stundartízkukjóla,
heldur verða áö fá þeim breytt,
hljóta að vera fjölmargar. Og
hvað segið þið um nýju ef.nin
sem eru á boðstólum? Fæst
iþeirra henta rosknum konum.
Rifluflauel, hömruð efni, flest
nælonefni og flest jerseyefni
eru óhentug handa þrekn-um
konum. Allt eru þetta tizku-
efni, sem mikið úrva.1 er af,
en efni við hæfi rosknu kvenn-
anna eru venjulega óbreytt frá
ári til árs. Þar er úrva'i'ð mua
minna. Tizkuefni, sem henta
fullorðnum konum, eru vóal-
kennd nælonef.ni, ekta siiki,
poplin og alpakka,
Þetta var um efnin, esi svo
eru það sniðin. Geta rosknar
konur gert sér mat úr nýju
tízkunni? Jú, v'ssulega. Lítið
á fyrstu myndina, sem er kjóll
úr silki eða öðru léttu efni,
sem þo'ir vel plíseringar. Þær
eru mjög í tízkui og fara
rosknum konum veL Flegna
I
rr
Ralmagnstakmörktin
Kl. 10.45-12.30
Miðvikudagur 8. júlí
Vesturbærinn frá Aðalstr., Tjarn-
argötu og Bjarkargötu. Melarnir,
Grímsstaðaholtið með flugvaJlar-
evæðinu, Vesturhöfnin með örfir-
Isey, Kaplaskjól og Seltjarnarnes
fram eftir.
bogahálsmálið er einkum fyrir
yngri kynslóðina, en hægt er að
nota hugmyndina i berustykki,
sem setur mjög fallegan svip
á kjólinn. Berustykkið heldur
áfram niður blússuna í miðju
og samsvarar breiðu lokufell-
ingunum í pilsinu. Loks er lítill
sjalkragi í samræmi við boga-
línuna í berustykkinu.
Næsti kjóll er eftir nýjustu
tízku, framstykkið hneppt nema
tveir efri hnapparnir, og þetta
myndar klæðilegt V-hálsmál.
Ungu stúlkurnar geta gengið
í kjó'aum, sem hnepptir eru
niðurúr, en þær sem eldri eru
ættu að hafa pilsið heilt og
hafa he’dur fell'ngu í þvi. Á
blússuuni er skáhalt berustykki
sem gefur líkan svip og laska-
ermi. Laskaermarnar sjálfar
eru ekki ævinlega heppilegar
handa þreknum konum. Stanga
má í brúnirnar á kjólnum og
ennfremur er hægt að kaupa
faf'ega skrauthnappa til að
lifga hann upp.
Þriðji kjóliinn er fleginn í
hálsinn e'ns og tiú er mjög í
tízku, en breiðu, flegnu háls-
málin eru ekki alltaf heppi-
leg. En á kjólnum eru höfðu
horn utanmeð hálsmálinu. Þetta
er jakkakjóll og á b'ússunni
eru fellingar og ermfremur i
miðdúknum á pilsinu. Fallegt
er að hafa kragá og uppslög
hvít og hægt er að hafa kjól-
inn dökkan, gráan eða drapp.
Ennfremur er hægt að nota í
hann mynztrað efni, en falleg-
astur er hann áreiðanlega; úr
einlitu efni.
Á nitMarlegFf sÉrenifi
að óska þess svo ákaft að bjarga maimslífi.
Sál hans var þrungin þessari þrá. Hann hafði
ávallt litið á geðshræringu við sjúkrabeð með
vonþóknun, tortryggni, jafnvel viðbjóði. Hann
hafði litið á sveiflur sjúkdóma út frá sjónar-
miði vísindanna einu saman. En hann var breytt
ur núna, — gerbreyttur —- nú var ásetnúigur
hans brennandi.
Mary! — hann hugsaði um nafnið eitt, en í
því var fólgið allt sem honum lá á hjarta.
Hún hafði aðeins verið veik í þrjá daga; en
þessa daga hafði breytingin orðið ótrúlega mikil.
En frá upphafi hafði honum verið ljóst að veik-
in var hættuleg og bráðum næði hún hámark-
inu, þegar úr því yrði skorið, hvort hún lifði
eða dæi. Hann hafði beðið eftir þessu hámarki,
en það dróst á langinn. Og hitinn liafði farið
vaxandi, hækkað, nálgast mai'kið þar sem lífið
brennur út og verður að ösku. Hækkandi hiti,
lækkandi slagæð. Hann vissi hvað þetta boðaði,
ef engin breyting yrði. Og sáí hans fylltist ang-
ist við tilhugsunina.
Aftur rauf Súsanna þögnina.
,.Ég verð að kvekja á kertunum' .
Hún kveikti, siðan á öðru til og bar þau hljóð-
lega að borðinu. Logarnir stóðu beint upp í
loftið eins og -spjót, svo að skuggarnir flýðu,
stóðu álengdar og biðu, eins og hljóðir syrgj-
endur við sálumessu. Hvít mölfluga flögraði
inn fyrir; suðan í skordýrunum minntu á bæna-
hvískur.
Hún horfði á fluguna og sagði:
.,Ég ætti að loka glugganum", og eftir
nokkra þögn: Næturloftið — “
Hann leit upp og horfði á hana; orðin féllu
inn í vitund hans eins og vatnsdropar úr mikilli
hæð. Það var eins og hann kæmi lasagt að,
þegar hann sagði með hægð:
,,Ég skal gera það“.
Hann reis á fætur, gekk að glugganum og
lokaði honum. Hreyfingar hans voru stirðlegar
— hann var dauðþreyttur. Hann lagði ennið
upp að gluggarúðunni. Það var komið myrkur;
trén voru að sligast undan þunga sínum og
krónumar drúptu höfði. I austri sást kuldaleg-
ur bjarmi, eiris og rönd af bráðnum málmi sem
boðaði storm. Þetta var óheillavænlegur bjarmi,
sem setti ógnarsvip á þessa beitu nótt. Þegar
hann leit við sá hann róleg, döpur augu hejnnar
hvíla á sér.
„Það er stormur í nánd“, sagði hún. „Það er
auðfundið á loftinu".
„Já — það er þrumuveður —• handan við
fjöllin".
Hann var ekki fyrr búinn að sleppa orðinu,
en hann var búinn að gleyma hvað hann hafði
sagt. Hann starði á hana, horfði á fölt og
þreytulegt andlit hennar, ógreitt hárið, upp-
brettar ermamar, umbúðimar-um þumalfingur
hennar — hún hafði brennt sig á sýru.
„Þú ert alveg örmagna", sagði hann loks.
Þótt rödd haeis væri blælaus, roðnaði hún og
um munn hennar fóru vipiur sem áttu að
tákna bros.
„Ég er alls ekki þreytt. Ekkí vitund. Það ert
þú — þú sem hefur unnið mest. Þú hefur lagt
alltof mikið á þig. Þú eyðileggur þig á þessu“.
Hann hlustaði ekki á orð hennar; hann leit
á úrið sitt og sagði:
„Farðu niður og fáðu þér eitthvað að borða.
Svo verðurðu að fara í rúmið og hvíla þig“.
„En ég þarf ekki að hvili mig“, andmælti
hún lágri röddu. „Það ert þú sem þarft þess.
Hlustaðu nú á mig, gerðu það“.
„Farðu nú“, ságði hann vingjarnlega eins
og hann hefði ekki heyrt hvao hún sagði.
Hún bandaði liendinni í mótmælaskyni, svo
stillti hún sig. Hún leit á hann bænaraugum.
„Hvíldu þig eina einustu nótt“, hv-íslaði hún.
„Þú þolir þetta ekki annars. Þú hefur ekki unnt
þér hvíldar — þú ert örþreyttur. Þú verður
að hvíla þig í nótt — já — þú mátt til“.
Hann gekk hægt að rúmiuu; hún sá ekki
framan í hann; svo sagði hann.
„Þú veizt að það verður ekki önnur nótt“.
Hún hallaði sér áfram og reyndi að fá hann
til að líta á sig, en hann gerði það ekki. Hann
lagði höndina á koddann; svo settist hann aftur
við rúmið.
Hún stóð og horfði á han i og það var ör-
væntingarsvipur á andliti hernar. Tilgangslaust
—tilgangslaust. Orð hennar höfðu engin áhrif
á hann. Hún bældi niður andvarp, sneri sér við,
opnaði dyrnar og rölti þreytulega eftir gang-
inum og niður stigann.
I borðstofunni var búið að leggja á borð; það
var kveikt á kertum; Corcoran og markgreifa-
frúin sátu við borðið og biðu. Hún fann til ó-
skiljanlegrar gremju þegar hún kom auga á
þemnan litla, rýra kropp, sem minnti á leik-
brúðu. Hún lét fallast niður í stól og fór í von-
leysi sína að hræra í kaffibollanum sem Jimmy
rétti henni. Lengi vel mælti enginn orð frá
munni. Loks þurrkaði Jimmy sér um ennið og
sagði til þess eins að rjúfa þessa kveljaadi
þögn:
„Svei mér þá ég vildi óska að stormurinn
færi að koma. Mér er ekki um þessa bið“.
Markgrefafrúin sat teim-étt við borðið og
sagði:
„Hann kemur ekki strax. Ef til vill á morg-
un. En ekki í kvöld".
,,Hann kemur aldrei of fljótt“, sagði Cor-
coran. „Það er eins og ég sitji á piiðurtunnu,
þegar ég bíð svona".
Súsanna mjakaði sér til í stólnum. Taugar
hennar voru í uppnámi af þrcytu.
„Það er tilgangslaust að vera að þvæla um
óveðrið", sagði hún. „Ástandið er nógu slæmt
fyrir. Við ættum að biðja í álað þess að kvarta
um veðrið".
Markgreifafrúin leit rólegum augum upp í
loftið. Henni geðjaðist ekki að Súscanu — sem
hún kallaði Ameríkönu. Rodgers, Ameríkaninn,
hafði eyðilagt fyrir henni vatnið og þess vegna
liafði hún illan bifur á löndum lians. Hún sagði
að Ameríkamar hefðu farið ílla með sig“.
„Engilorð og kattarklær", tautcði hún og
brosti viðutan. „Það er gamalt máltæki. En
hvað sem öllum máltækjum og bænum líður,
þá kemur þrumuveður".
Rcðinn flæddi upp í kinnar Súsönnu. Hana
langaði til að svara kerlingamorniau fullum
hálsi. En hún gerði það ekki. Hún horfði niður
á diskinn sinn, svo baðst hún afsökunar:
„Mér þykir leitt að ég skyidi tala svona. Ég
hugsaði ekkert út í það. Ég er öll í uppnámi.
Það er víst þess vegna. Ég harma þetta“.
„Það er óþarft að harma það, Ameríkana",
sagði markgreifafrúin og kínkaði kolli á und-
XAtHT OC G&MP**
Fyrirlesari: maður sem préfllkar grott fordæmi
— þegar hann hefur áheyrendur.
Alexander Dumas var eitt sinn spui-ður: Hvem-
ig ferðu að því að eldast svona vel?
Hann svaraðl: l»að verður aiitaf árangur af
þvi sem inaður ver öllimi tíma sínum til.
O" svo kannast auðvitað allir við söifuna af
tóbaJísmaiuiinum sem helmsótti prestiim og
spýtti á teppin hans af miklu hlspursleysi og
atorlcu. Prestur sá þetta, og bauðst til að
sselcja spýtibakka.
Nei nei, það'^i' liielnasti óþarfl, sagði maðurimi,
ég get vel spýtt á góifið.
Hún fór út í fjós að mjólka, og lét litiiui son
sinn fylgja sér. Stráksi fór að rjáta við rekuna
og var óðar en varði fariiui að dangla henni i
elna kiina.
Þá sagði manunaii: Vertu ekki að berja kúna,
Pési mlnii, þú getur skemmt rekuna.