Auglýsarinn - 21.09.1902, Síða 3

21. septbr. 1902.
AU GLÝSAEINN.
135
En amma mín var þá dáin fyrir
2 tímum_. Hún dó kl. 8 um kvölddð.
XIX.
Hr. Jules Clavetie svaraði sömu
spurning og frú Adams með þessum
tveimur sögum (1. des. 1898):
A.
Þegar eg átti heima í bænum
Radevant í Périgord hjá afa mín-
um, þá var þar gamall maður hjá
honum, er Montpézat hét. Eina nótt
kom hann hlaupandi inn í svefnstofu
okkar afa, vakti afa minn og sagði:
„Hún frú Pélissier er dáin! Hún
hlýtur að vera dáin, — því að eg
sá hana!“
Prú Pelissier var systir afa míns
og var gift í Parísarborg. Um það
leyti vóru engir málþræðir og bréf
gat ekki komist á skemmri tíma til
Périgord en á 4 dögum. Svo kom
bréf seinna og þá sáum við að frú
Pelissier hafði einmitt dáið sömu
nótt og stund, sem Montpézat gamli
hafði rokið upp úr rúminu í ofboði
og sagt afa minum að hún væri
dáin.
B.
Einn af móðurbræðrum mínum
var hermaður. Móðir hans og bræð-
ur áttu heima í Nantes. Þegar
hann kom heim að finna þau var
hann allt af vanur að dumpa á rúð-
u í stofuglugganum niðri og það
þýddi allt af: „Ég er kominn!“
Eitt kvöld voru þau öll heima og
þá heyra þau að dumpað er á rúð-
una. Amma mín stóð upp glöð á
svip og segir: „Það er hann, nú
kemur hann úr hernum!11 Þau luku
upp húsinu en þar var enginn. En
rétt á þeirri mínútu var móðurbróðir
mim drepinn af veiðimanni einum
í Tyról við Wagram. Skotið var
óviljandi.
XX.
Eftirfylgjandi saga er sögð af
stórhýsasmið Henriquét í viðurvist
aðalritstjóra blaðsins „l’Independant,,,
er heitir Eymar La Peyre írá Berg-
erac og af hr. Montégoút, sem er
undir maður við stjórn betrunár-
nýlendunnar Saint-Maurice-du Ma-
roni (á frönsku: Gruyana). Þessi
maður er frá Saint- Alvére (Dordogne)
og er æskuleikbróðir La Mothé-
Pradelle þingmanns:
4. febrúar 1888 reis hr. Monté-
goút árla úr rekkju til þoss að fara
í umsjónar ferð i fangnýlendunni.
Þegar hann kom heim til að borða
morgunskattinn, þá sagði kona hans
við hann : „La Monthé-Pradelle er
dáinn“.
Honum brá dáiítið við að heyra
þessa frétt, en þegar hann átt-
aði sig, þá sagði kona hans hon-
um þessa sögu: Hún hafði vaknað
um nóttina og um leið og hún iauk
upp augunum, sá hún La Monthé
-Pardel e, sem tók fast í hendina á
henni og sagði: „Núvarégað deyja
vertu sœl!“
Út af þessari sögu fór hr. Monté-
goút að stríða konu sinni, því hann
þóttist viss um að hana hefði dreymt
þetta allt. Hún staðhæfði aftur á
móti að hún verið glaðvakandi þeg-
ar hún sá sýn þessa.
Einum eða tveimur dögum seinna
var fólk boðið til miðdegisverðar
hjá hr. Montégoút. Hann sagði þá
gestunum frá öllum þessum atburði
og hann og gestirnir hlógu allir að
konu Montégoúts. Porstjóri nýlend-
unnar var sá eini, sem sagði .í al-
vöru að hann ímyndaði sér að þetta
væri regluleg andans opinberun og
það mætti álykta af því að nefndur
þÍDgmaður hlyti að vera dauður.
Um þetta efni varð svo mjög
tjörug og skemmtileg borðræða og
endaði hún með þvi, að það var
veðjað og átti sá, er tapaði, að
bjóða öllum hinum til miðdegisverð-
ar.
Sex eða átta vikum seinna kom
til nýiendunnar eitt biað af „l’Inde-
pentant'1 og stóð í því, að þing-
maðurinn frá Dordogne, La Monthe-
Pradelle hefði dáið nóttina á milli 3.
og 4. febrúar 1888.
Þetta er það, sem hr. Montégoút
hefir sjálfur sagt- hr. Henriquet, og
og þar að auk er frásögnin staðfest
af frú Montégoút sjálfri.
XXI.
Þessi saga er sögð Dr. Dariex af
málfærslumanni Riondel í Monté-
linnar:
„Eg átti bróður, sem var mikið
yngri en eg, (hann dó á fertugasta
árinu 2. apríl síðastliðinn).
Hann var settur við málþráðar-
stöð í Marselju. Hann hafðl lengi
átt heima í nýlendunum og hafði
misst á því heilsuna. Loks fékk
hann hitasóttina gulu og gerði út
af við hann, þótt menn byggjust
ekki við að bún mundi svo skyndi-
lega binda enda á líf hans og raun
varð á.
Sunnudaginn 1. apríl í fyrra
skrifaði hann mér bréf og sagði
mér f því að heilsan væri góð.
Næstu nótt, aðfaranótt mánudags-
ins, vaknaði eg skyndilega við ó-
vanalegan og ákaflega mikinn há-
vaða, eins og steinum væri kastað
inn í stofuna og velt eftir gólfinu.
Eg bjó einn í stofunni og dyrnar
harðlæstar.
Bæði úrið mitt og vekjaraklukkan
vísuðu eins og voru þrjú kortér i tvö.
[Pramh.J.
Smælki.
Hún: „Eigum við virkilega að
fá hest og vagn þegar við erum
búin að gifta okkur, til jþess að
geta ekið?
Hann: „Já, ef hann faðir þinn
hefir ekkert á móti því“.
Hún: „Hvað skyldi hann svo
sem hafa á móti því?“
Hann: Að „B0RGA!“
Réttlátur eiginmaður sagði við
einn vina sinna: „Mér dettur
aldrei í hng að skipa konunni
minni neitt, hún fær að gera hvað
sem hún vill“.
Vinurinn: „En hvað gerir
þú?“
Gifti maðurinn: „Jeg? —
Já, eg geri líka allt það, sem hún
vill.
A\. „Menn hafa misjafna skoð-
un á því, hvort að „lotterí“ séu
siðferðileg eða ósiðferðileg“.
B: „Já, mér finnst það vera allt
undir því komið hvort menn vinna
eða tapa“.
A: „Kona mín! Þegar ég er
dauður, þá skaltu alls ekki vera
að hugsa um að setja kross eða
krans á leiðið mitt, það eru ó-
þörf útgjöld. Mér er nóg ef þú
kemur einu sinni, eða tvisvar á
ári út í kirkjugarð og sezt á leið-
ið mitt.
Gamla konan sagði við konu
eina, sem nýlega var orðin ekkja:
„Maðurinn þinn sálugi var gædd-
ur mörgum ágætum eiginleikum“.
Ekkjan: „Já, það segja allir,
ég þekkti hann því miður svo lít-
ið, því að hann var meðlimur í
20 félögum.