Auglýsarinn - 14.12.1902, Blaðsíða 4

102
AUGIiÝSARINM.
[14. desembr. 1902
brigði, sem hlutu að lýsa sér í
andliti hans þegar hún neitaði
honum.
Hún sagði því eins vingjarn-
lega og henni var mögnlegt, að
þeirra líf mundi ekki geta sam-
einast, en hún skyldi þó allt af
dást að honum og virða hann,
en sér finndist, að bæði hans og
hennar framtíð hlyti að verða ó-
gæfusöm, ef hún gæfi jáyrði sitt.
Það voru hrífandi orð, sem
hún sagði, og hún reyndi eins
og hún gat að orða þetta svo að
það særði hann ekki til muna,
en hún sá það ekki, að hann var
allt af að skrifa í vasabókina
sína á meðan hún var að tala.
Þegar hún var búin að ljúka
máli sinu, stóð hann upp, stakk
á sig vasabókinni, rétti henni
hendina og sagði vingjarnlega :
„Eg mun allt af vera yður
mjög þakklátur“.
„Hvað meinið þér?“
„Þér sögðuð þetta allt svo
fallega, að eg er yður óumræði-
lega þakklátur fyrir. Egernefni-
lega að skrifa skáldsögu og í
henni kernur það atriði fyrir, að
ung stúlka neitar bónorði manns.
Eg vildi nú ekki hafa þenna í-
myndaða stíl á því, eins og flest
önnur skáld hafa gert, heldur fá
orðin lifandi og eins og þetta
gengur fyrir sig í reyndinni. Þér
eruð sú sjöunda unga stúlka,
sem eg hef nú biðlað til í þessu
skyni, en allar hinar hafa gefið
mér já nema þér. Ef þér nú
hefðuð líka sagt já, þá hefði eg
algerlega misst móðinn með að
hugsa til að fá þessi neitunarorð
einnar stúlku lifatjdi í skáldsögu
mína“.
12,000 kr. um árið gýnist ekki
vera svo lítil laun handa pósti.
Þó hefir stjórnin í Bandríkjun-
um gengið illa að fá mann, sem
fyrir þessa upphæð vildi flytja
pósttösknna á milli Eagle og
Valdery í Alaska,
Fjarlægðin er 104 mílur og
pósturinn fer þessa leið tvisvar á
mánuði í sleða, er hundar draga.
Það mun vera lengsta og erfið-
asta póstferð i heimi.
Hugað fólk;
Merkileg bjónavígsla fór nýlega
fram í dálitlu þorpi í grend við
Michigan (í Bandaríkjunum). Brúð-
guminn var dálítið sérvitur og
auðugur vel. Honum datt þá í
hug að láta hjónavígsluna fara
fram í ljónabúri og gerði því
svofeldan samning við ferðamann
einn, sem flutti með sér fjölda
villidýra til að sýna að hann vildi
Ijá honum búr, sem mannskætt
karlljón var í. Brúðguminn fann
svo prestinn eins og lög gera ráð
fyrir, en hann var ófáanlegur til
þess að fara inn í búrið, en úr
vandanum var ráðið með því móti,
að presturinn stóð fyrir utan búr-
ið, hélt þar ræðu sína og lagði
hinar vanalegu spurningar fyrir
brúðhjónin og lauk hann svo
bjónavígslunni, en brúðhjónunum
varð ekkert mein af Ijóninu.
Fyrir skömmu fékk maður nokk-
200 krónur fyrir það að fara inn
í ljónabúr og spila dóminó við
dýratemjarann í votta viðurvist.
1 bænum Ely rakaði rakari mann
einn dag í ljónabúri og fékk 100
kr. fyrir.
Ameríksk stúlka, sem var mjög
lagleg átti biðil, er var mál-
færslumaður. Hún hafði lofað að
gefa honum svar annaðhvort af
eða á eitt kvöld í leikhúsi þar
sem dýratemjarar ætluðu að sýna
villidýr. Þegar því var lokið
ætlaði hún að koma inn á leik-
sviðið og bíða þar biðils síns.
Þegar hann kora inn á leiksvið-
ið varð hann sem þrumulostinn er
hann sá stúlkuna brosa framan í
sig, sitjandi fyrir innan grindurn-
ar í búri þar sem tvö fullorðin
ljón vóru í. Hún lofaði að ganga
að eiga hann ef hann hefði hug
til að koma inn til hennar í búr-
ið, en hann snerist við á hæli og
flýtti sér burt án þess að segja
eitt einasta orð og varð svo af
kaupinu.
í sumar kom það fyrir í Par-
ísarborg, að slátrari gekk inn í
búr til þriggja stórra ljóna og
drakk þar flösku af víni og spil-
aði nokkur spil við dýratemjar-
ann. En þegar hann ætlaði út,
tók hann glasið sitt og kastaði
því af glettni í hausinn á einu
lj'minu. Þá var öllu lokið og
ljónið trylltist, það stökk á mann-
inn og reif hann til bana áður en
dýratemjarinn gat áttað sig og
bjargað honnm. Þessa voðasjón
horfði fjöldi manna á.
Brúðarkransinn í Danmörku og
Þýzkalandi er úr myrtusblómstr-
um, en í Englaudi úr orange-
blómstrum í Ítalíu og Sviss úr
hvítum rósum, en á Spáni úr
rauðum rósum. Á Grikklandi og
eyjunum þar í grennd er krans
þessi fléttaður úr vínblöðum.
Áhrif prédikunar.
Hans: „Hvað á eg að gera
við sparikassann minn?“
Móðirin: „Þú átt að geyma
hann. Það er ein króna í hon-
um, sem hún frænka þín gaf þér
og fáeinir aurar, sem eg og hann
pabbi þinn höfum lagt í hann.“
Hans: „Nei, mamma, nú á eg
ekkert í honum, eg er búinn að
eyða því öll.“
Móðirin: „Hefirðu eytt því,
hvernig þá?“
Hans: „Manstu ekki eftir að
presturinn sagði í gær í kirkj-
unni, að maður mætti ekki geyma
peninga sína og auðæfi, því flýtti
eg mér að taka peningana og
eyða þeim öllum.“
Það væri æskilegt að þeim
fáu stóru trjám sem enn þá eru
til í Kalíforníu. væri þyrmt fyrir
öksi viðarhöggmannsins.
Sum af trjám þessum eru 5000
ára gömul, 300 fet á hæð og 30
fet í gegnum stofninn. Þau halda
áfram að vaxa. í fyrri daga
voru þessi tré á stórum svæðum
í Ameriku og Evrópu en nú eru
fá eftir en það eru þessi Kali-
forníutré.
Einn fimmti partur af öllum
hjónum í Frakklandi er barnlaus*
Yfir 2000 manna í París karla
og kvenna lifir af því að spá.