Helgarpósturinn - 05.06.1997, Blaðsíða 9

FIMMTUDAGUR 5. JÚNÍ1997
9
Úr Faunu, útskriftarbók MR-inga
Halldór Jónatansson,
forstióri Landsvirki
^ hann vaakur f orðurs iara» ^
lAndhelsiae. varði honn vnokur íorðuo dafa,
viða oitrHi un höfia off cart-:t til frnjörr vunn.
En nu cr orðin franur aviplítli hano
hann oitur bara i T-bekkautt 0£ öl'l nin
knnn,
k höfðinu okartar onnþá hörið
rautt oc aikið,
er het judáðlr oínar a <£*i hann
forðtttt vann.
Saat 003S áöur leg^ot yfir hann
lordcnabckarykið
leitt er Jsað að vita ub bvq Éjjörvuiec&n
Halldór Jónatans-
son hefur greinilega
alla tíð verið haldinn
eins konar vatnsþrá-
hyggju. Sem ungur
maður sigldi hann
um höfin blá og
kannski hefur sú lífs-
reynsla að velkjast
um í óbeisluðum
sjónum orðið til þess
að hann gerði það að
lífsstarfi að hefta
vatn í skurði og ión.
Teygjubyssan, sem
hefur væntanlega
nýst honum vel til að
skjóta á útlenska
veiðiþjófa, nýtist
honum enn til að
skjóta — helst í kaf
— andstæðinga virkj-
unarframkvæmda
Landsvirkjunar. En
hárið rautt og mikið
hefur augljóslega lát-
ið á sjá í vatnsflaumi
áranna!
Landhelgina
víða sigldi um
En nú er orðin fremur sviplítil hans saga,
hann situr bara í Y-bekknum og öll sín fræði kann.
Á höfðinu skartar ennþá hárið rautt og mikið,
er hetjudáðir sfnar á Ægi hann forðum vann.
Samt sem áður leggst yfir hann lœrdómsbókarykið,
leitt er það að vita um svo gjörvulegan mann.
(GKG)
lYavotta
Stefán Jón Hafstein, ritstjóri DT
Hvemig líður
eftir aö Hallgrímur Helgason sneri út úr glæsilegu
slagorði DT? Besti tími dagsins varö aö stysta tíma
dagsins í hans meðförum! Þar aö auki tætir hann
blaöiö í sig í grein sinni í DV á þriðjudaginn. Ertu ekki
helsærður?
„Nei, ég þekki Hallgrím. En nú skilur maður af hverju Hallgrímur
sést aldrei utan dyra fyrir hádegi; hann er að lesa minningargrein-
ar. Og maður skilur af hverju hann sést aidrei á kaffihúsum bæjar-
ins fyrir klukkan fimm. Það er af því að hann er að lesa fréttatil-
kynningar í fullri lengd. Nú skilur maður af hverju hann sést bara'
í bænum á laugardagskvöldum. Það er vegna þess að sunnudags-
Mogginn er ekki kominn heim til hans. Maður sem hefur gaman af
Mogganum og viðurkennir það opinberlega er hugrakkur menn-
ingarforkólfur."
Ailir hafa heyrt um áfeng-
is- og eiturlyfjafíkn og
viðurkenna hana sem vanda-
mál. Vinnufíkla, spilafíkla og
kynlífsfíkla höfum við heyrt
talað um undanfarin ár en
færri hafa heyrt um ástar-
fíkla og flóttafíkla og vanda-
málin sem þeir eiga við að
etja. Vilhelmína Magnús-
dóttir hefur kynnt sér ástar-
fíkn um árabil og hefur und-
anfarið miðlað af þekkingu
sinni á fyrirlestrum. En hvað
í ósköpunum er ástarfíkill og
flóttafíkill?
„í sem stystu máli er hægt
að segja að ástarfíknin felist
í því að leita allra leiða til að
ná athygli, umhyggju, ást og
nærveru einhverrar persónu
sem ástarfíkillinn heillast af
og lítur upp til. Af þessu
skapast oft mikill darraðar-
dans, því hin persónan er
oftar en ekki flóttafíkill sem
er á stöðugu undanhaldi og
flótta þrátt fyrir að geta ekki
eða vilja ekki slíta sig laus-
an,“ segir Vilhelmína. „Báðir
aðilar eiga það síðan sam-
merkt að vera á flótta undan
sjálfum sér af hræðslu við
eigin tilfinningar og líðan.
Ástarfíkillinn einbeitir sér
ákaft að flóttafíklinum og
reynir oft á tíðum á mjög ör-
væntingarfullan hátt að ná
athygli hans og aðdáun en
upplifir oftar en ekki höfnun.
Flóttafíkillinn aftur á móti
beinir athyglinni stöðugt út
á við og er t.d. oft haldinn
vinnu- eða áfengisfíkn ofan á
allt saman. Hann er stöðugt
þjakaður af köfnunartilfinn-
ingu og ótta við að einhver
valti yfir hann eða særi. Ást-
ar- og flóttafíklarnir eru báð-
ir fastir í hegðun sem þeir
ráða ekkert við. Fíknin eða
hegðunarmunstrið hefur
tekið öll völd.“
Orsökin oftast á upp-
vaxtarárunum
En ástarfíkn og flóttafíkn
er ekki bara þekkt fyrirbæri í
ástarsamböndum heldur
einnig milli foreldra og
barna eða á milli vina. Vil-
helmína segir að raunar sé
ástæðuna fyrir ástar- eða
flóttafíkn ætíð að finna í upp-
vextinum og bernskunni.
„Ástarfíklar eiga það sameig-
inlegt að hafa upplifað höfn-
un og jafnvel ástleysi í upp-
vextinum en aftur á móti hef-
ur flóttafíkillinn oftast verið
notaður sem tilfinningalegur
maki foreldris. Ástar- og
flóttafíklar hafa því hvorugir
alist upp við eðlileg tilfinn-
ingasambönd í æsku og því
fer sem fer.“
Vilhelmína segir ástarfíkn
og flóttafíkn mjög algenga
hér á landi. „Enda kannski
ekki skrítið, því þjóðfélagið
hefur verið sjómannaþjóðfé-
lag í gegnum tíðina, foreldr-
ar vinna mikið og börn sem
alast upp einvörðungu hjá
öðru foreldri eru mörg. Aft-
ur á móti er þetta mjög við-
kvæmt mál og meiningin er
alls ekki að skapa einhverja
hræðslu líkt og þegar feður
þorðu varla að sýna barni
sínu ástarhót þegar umræð-
an um kynferðislega mis-
notkun var sem mest!“
Tólf spora kerfið
Vilhelmína, sem þekkir
ástarfíkn og flóttafíkn af eig-
in raun, segir að fyrsta skref-
ið sé auðvitað að átta sig á
og viðurkenna vandann.
„Síðan tekur við heilmikil
vinna og ég bendi flestum á
að nýta sér tólf spora kerfið.
Öll fíkn fylgir svipuðu ferli
og ástarfíknin er t.d. ná-
tengd meðvirkni og því þarf
einnig að vinna með hana.
Þetta gengur líka út á það að
við verðum að læra að elska
einhvern eins og hann er og
ekki reyna að breyta honum
til að fullnægja eigin þörfum,
iöngunum og jafnvel rang-
hugmyndum. Maður verður
líka að sætta sig við tilfinn-
ingar sínar og ekki flýja alltaf
sársaukann heldur taka á
honum. Persónulega fékk ég
mikla hjálp hjá Fullorðnum
bömum vanheilla fjölskyldna
sem starfa eftir tólf spora
kerfinu og mæli eindregið
með því að fólk leiti sér
hjálpar hjá þeim.“
Þeim sem hafa áhuga á að
vita meira um ástar- og
flóttafíkn er bent á að drífa
sig um helgina til Akureyrar.
Þar heldur Vilhelmína fyrir-
lestur í Deiglunni sunnudag-
inn 8. júní klukkan 20.00.
Pað hefur líklega
ekki farið framhjá
neinum að stórstjörn-
ur eru farnar að
venja komur sínar
hingað til lands.
Seinfeld sjónvarps-
stjarna sást um borg
og bý nýverið, eins
Kryddstúlkan hún Mel
og hljómsveitarmeðlimir
Fugees og Skunk Anansie
sóttu okkur heim. Að ekki sé minnst á Damon Albarn, sem er hér nú
hreinlega öllum stundum. En það vita víst færri að John Travolta kem-
ur mörgum sinnum á ári til íslands þótt sjaldnast sjáist hann úti á lífinu.
Hann flýgur hingað sjálfur á flugvélinni sinni og bregður sér gjarnan út
fyrir borgarmörkin. Enginn virðist veita honum minnstu athygli. Það er
Maríus Helgason, veitingastjóri á Astró, sem veit allt um komur stjarn-
anna, enda líta þær oft inn á veitingastað hans þegar þær koma hér við.
Hann segist vita til þess að John Travolta sé einstakiega hrifinn af landi
og þjóð. „En það sem einkum laðar hann og lokkar hingað er að geta
þvælst um án þess að vera með tug ljósmyndara eða æsta aðdáendur á
hælunum. Þó svo einhverjir beri kennsl á hann þá er hann bara látinn í
friði. Ég veit að hann hefur mælt sérstaklega með landinu við vini sína í
frægari kantinum einmitt af þessum sökum, því vitaskuld hlýtur að vera
léttir að losna úr frægðarhamnum stund og stund. T.d. er von á Danny
DeVito til landsins fljótlega fyrir orð og lof Travolta.“
Forviða Frakkar
Maríus segist ekki hafa neina einhlíta skýringu á þessari fádæma til-
litssemi okkar eða hiédrægni við fræga fólkið. „Ég held nú helst að við
séum bara of stolt eða kannski of sjálfumglöð til að vera eitthvað að
áreita frægt fólk. En þetta er þá að minnsta kosti mjög jákvæð hlið á
sjálfumgleði landans. Kannski spilar líka inn í að þar sem við búum í
mjög fámennu samfélagi þykir okkur ekkert sérstaklega merkilegt að
hitta einhvern frægan landa okkar. Þetta er bara ekki svona sjálfsagt úti
í hinum stóra heimi,“ segir Maríus og segir skondna sögu máli sínu til
stuðnings. „Einu sinni keyrði ég franska túrista heim að Bessastöðum.
Þegar við renndum í hlaðið sáum við hvar Vigdís stóð og spjallaði við
iðnaðarmenn sem voru að vinna við húsið. Ég hélt að Frakkarnir myndu
varla halda heilsu við þennan atburð. Þeim fannst þetta svo ofboðslega
merkilegt að geta bara keyrt upp að forsetas,etrinu, engir vopnaðir líf-
verðir og forsetinn úti á hlaði að tala við iðnaðarmenn,“ segir Maríus og
hlær að forviða Frökkunum. „Við erum aftur á móti alin upp við að þetta
sé eðlilegt og það mótar okkur. Íslendingar eru bara ekki persónudýrk-
endur sem betur fer og því ekkert að troðast upp á
bláókunnugt fólk þótt frægt sé. Og það er að
minnsta kosti ljóst að stjörnurnar kunna að
meta það að ekki sé komið fram við þær af
neinum undirlægju-
hætti heldur fái bara
að vera venjulegt
fólk, vera þau sjálf
en ekki ósnertan-
legar hetjur. Ég
vona að íslenska
þjóðin breytist
ekki að þessu
leyti,“ segir Mar-
íus að lokum.