Lesbók Morgunblaðsins - 18.09.1982, Side 10

í Stokkhólmi 1951, þegar Torfi var nýbúinn aö sigra Svíann
Lundberg. Huseby brá Torfa á loft af því tilefni — og fór létt
með þaö.
kröfu gera á hendur honum, —
en hann var bara að verja sig og
það mega allir gera, sé það gert
án meiðinga.
I Reykjavíkurlögreglunni
voru úrvals félagar og góður
andi ríkjandi. Og maður lærði
ýmislegt af þessari vist;
lögreglumaður verður að synda
milli skers og báru. Starfið
byggist á samskiptum við fólk,
og lögregluþjónar eru þjónar al-
mennings eins og nafnið segir til
um. En þegar þeir misskilja
hlutverk sitt og þykjast vera yf-
irvald, þá koma þeir óorði á alla
hina.“
„I»ú varst búinn að greina
frá ólympíuárinu 1948. En
geröist eitthvaö markverk hjá
þér árið eftir?“
„Fyrir mig markaði það ár
tímamót í þá veru, að ég fór að
leggja rækt við langstökk. Ég
var í KR og um veturinn höfðum
við æft vel innanhúss undir
stjórn Benedikts Jakobssonar.
Það var ekki sízt landskeppni
við Dani, sem þá þurfti að búa
sig undir og í henni vann ég
langstökkið með 7,24 m. Þessi
keppni varð raunar einvígi á
milli okkar Arnar Clausen; við
bættum okkur sífellt og svöruð-
um báðir með sífellt lengri
stökkum unz Örn átti ekki fleiri
tilraunir, en Danir komust þar
hvergi nærri. Landsliðið fór
þetta sumar í keppnisför til
Noregs undir stjórn Brynjólfs
Ingólfssonar núverandi ráðu-
neytisstjóra. Það var vel heppn-
uð og eftirminnileg ferð; keppt á
ótal smástöðum og andinn í lið-
inu alveg frábær. Huseby var
með í þetta sinn og var þá stór
stjarna; varpaði þá í Hauga-
sundi 16,41 m sem var með því
bezta, sem þá hafði náðst í
heiminum. Á stórmóti á Bislet í
Osló stökk ég 4,08 á stöng og
varð annar á eftir Evrópumet-
hafanum, Erling Kaas. Ás-
mundur átti frábært sprett-
hlaup þar og við unnum boð-
hlaupið. Þarna voru hörðustu
menn Evrópu saman komnir, en
á eftir kepptum við í afskekkt-
um smábæ, sem mig minnir að
heiti Raaland. Það var verulega
ólíkt og við fengum þar enga
keppni, en Ásmundur Bjarnason
minnist þess löngum, að hann
vann mig þarna í langstökki.
Mikill öðlingur Ásmundur og
við rifjum þetta stundum upp,
þegar Ásmundur kemur suður
og við hittumst; hann býr á
Húsavík.
I veizlu, sem okkur var haldin
í þessum sama smábæ, kvaddi
sér hljóðs gamall Norðmaður og
flutti okkur drápu með feiknar
tilþrifum og á máli, sem líktist
svo forníslenzku, að við skildum
hann auðveldlega.
Annað, sem menn höfðu í sigti
sumarið 1949, var sameiginleg
keppni íslands, Noregs, Finn-
lands og Danmerkur á móti Sví-
um. Mótið fór fram á Station-
leikvanginum, sem byggður var
fyrir Ólympíuleikana í Stokk-
hólmi 1912. Ég var þar keppandi
í langstökki og vann það með
stökki uppá 7,24 m. Á eftir varð
ég að ganga inn sem varamaður
í stangarstökki, en var illa und-
irbúinn þar og gekk samkvæmt
því.“
í síöari hluta samtalsins segir
Torfi frá Evrópumeistaramót-
inu í Briissel og fleiri íþrótta-
viöburöum.
Gísli Sigurðsson
„Maður átti að hanga í loftinu eftir uppstökk-
iö.“ Hér er Torfi snemma á keppnisferli sínum
að stökkva langstökk á gamla Melavellinum.
Torfi í stangarstökki á Melavellinum. Þá var
stokkið á stálstöng og ekki hægt aö ná viðlíka
hæð og með fíberstöngunum núna. Það er ekki
hægt aö segja, að Torfi fari neitt naumlega yfir
þessa hæö.
Á keppnisför í Kaupmannahöfn 1949. Finnbjörn, Torfi og Guðmundur Lárusson.
íslenzka liöiö gengur inn á Ólympíuleikvanginn í London 1948. Það var fyrsta utanför Torfa,
fyrsta keppni hans á erlendri grund.