Vísir Sunnudagsblað - 10.04.1937, Side 2

2
VÍSIR SUNXUDAGSBLAÐ
Sjðhrakningnr.
(Frásaga sú, sem fer hér á eflir,
er saman tekiii og í letur færð
af Gísla sagnfræ'ðingi Kon-
ráðssyni).
Þenna tíina (1813) bjó í
Keflavík undir Jökli Magnús, son
Hrólfs bónda í Stóra-Langadal
og konu hans Lilju Lalilu Gunn-
laugsdóttur Arasonar. Kona
Magnúsar var Margrét Jóns-
dóttir. Magnús var hniginn að
aldri. Þenna vetur hafði hann
fengið sér stærra skip til vertíð-
arróðra, en þau er menn höfðu
til liaustróðra, eins og oft var
siður undir Jökli; var það lítill
áttæringur, en tekinn mjög að
fyrnast. Símon Sturlaugsson,
hinn röskasti maður, var einn
háseti lians og liina aðra greinir
visa þessi, er Gísli Sigurðsson
skáld á Klungurbrekku kvað um
þá:
Fleiri tel eg fiskimenn
foldarhrings á ljóni:
Sigurð, Tómas, Árna enn,
einnig Pál með Jóni.
Þeir reru þriðja miðvikudag
í Góu, var þá alment róið; var
fyrst hægviðri norðan. og er
kom á mið fram lagði Magnús
þrjú köst og fekk á þau 12 í
hlut, en er liann dró þriðja
kastið, rauk alt í einu en lygndi
þó aftur. Tóku þeir þegar að
berja í land, en lítið vanst á. En
er þeir voru komnir fram und-
an Rifi, tók algjörlega að reka.
Bauð formaðurinn þá að freista
að leggjast við lóðarsteinana, en
þá sáu menn að skipsstafninn
var rifinn. — Hljóp þá Simon
fram i sem skjótast, hnýtti
dragreipinu i klóna og hóf upp
horn af seglinu. Sigldu þeir síð-
an hið næsta vindi og gekk
brátt fram og austur á Breiða-
fjörð. — Linaði þá nokkuð
veðrið, er þeir komu nær Hró-
arsstöðum; feldu þeir seglið og
tóku af öllum mælti að berja
til lands, uns aftur fór að rjúka
innan skamms.Tóku þeir þá enn
til segls og lileyptu fram og •
austur eins og náðist. Gaf þá
inn afarmikið. Stýrði Magnús
þangað til seglið rifnaði um
þvert, vestan til við Búlands-
höfða. Máttu þeir þá eigi fram-
ar segli lireyfa, fór að nótt og
rak þá skipið. Sáu þeir síðast til
Melrakkaeyjar á Grundarfirði.
Rak þá í náttmyrkrinu og var (
dauðans-ógn mikil á ferðum
og ágjöf ærin. Var öllu rult, er
missast máttijstóðu tveir jafnan
í austri, en eigi sá stafna milli
fyrir rokinu og tóku þeir mjög
að dasast. Gekk á með kafalds-
éljum, og reið liver kvikan að
eftir aðra, svo nálega fylti, því
eigi höfðu menn við að ausa og
væntu allir dauða síns. — Vildi
þá einn hástanna varpa sér út
sein í æði, en Símon greip til
hans, svo liann stiltist við. Með-
an þannig rak, rofaði til í loft-
inu í vestri, en inn til fjarðarins
var að sjá sem mökk einn svart-
an og alslaðar fult með sker og
boða, svo hvítfyssaði í kringum
skipið. Sýktist þá formaðurinn'
kölduflogi miklu, lagðist liann
fyrir og hað einhvern stýra.
Voru þess allir ófúsir, kváðust
engu orka mega eða eigi kunna.
— Freistaði þá Símon þess og
stýrði um hrið gegn um skerja-
klasann. Tók síðan að Iétta fjúk-
inu og birta til í lofti. Sáu þeir
þá ey eina grasi vaxna. Stýrði
Simon að henni, en þar steytti
á blindskeri og braut skipið.
Bað Símon þá formanninn að
finna eittlivert ráð til bjargar
þeim; neitaði hann því og kvað
eitt liggja fyrir þeim, að deyja
þar. — Símon kvað vætt mundi
vera upp í eyna og bað menn
freista. að fylgja sér, en allir
neituðu því; svo voru þeir
þjakaðir. Greip Simon þá skips-
stjakann að styðjast við og óð
til lands; tók sjórinn honum
yfir mitti. Bað hann þá hina
koma á eftir sér og hatt þá við
sig, og óðu svo allir í eyna, en
þegar rak á él. Lögðust þeir í
skjól undir eyjarbankann, en
Símon gekk um eyna, fann
vatnslind og svalaði sér úr
henni, sofnaði síðan litið, en
skjótt dagaði og fagnaði liann
þvi. Sá liann þá margar eyjar,
er honum sýndist vætt i; fór til
félaga sinna og bað þp fylgja
sér lengra áfram, ef bygð kynni
fyrir að verða og treystist eng-
inn til þess, nema Jón. Komust
þeir alt að sundi því, er næst er
Hrappsey. Sóktu þeir síðan alla
félaga sina, nema Sigurð; hann
var svo aumur, að hann treysti
sér eigi. — Æptu þeir á menn
til hjálpar; kom þá Björn bóndi
Gottskálksson og sókti þá alla.
— Voru þeir þar um nótl við
besta beina. Lét hann degi síðar
flytja þá alla í Stykkishólm. En
fyrir því að eigi gaf þaðan, var
Símon sendur landveg og komst
á þriðja degi að Höfða í Eyrar-
sveit, en komst þaðan sjóveg.
undir Jökul á skipi, er á heim-
leið var, og lirakist hafði inn i
Stykkishólm. Fögnuðu menn
lieimkomu skipverja þessara,
er af voru taldir og lofuðu Guð.
Þakkir.
Ungur maður (dómfeldur af
öllum réttum, nema hæstarélti.
Þar var hann sýknaður):
— Eg er nú bara kominn til
þess að þakka yður, lierra
hæstaréttarmálaflutningsmað-
ur. Eg veit sannarlega ekki
hvernig fyrir mér hefði farið,
ef eg liefði ekki notið aðstoðar
yðar.
Hæstaréttarmálaflutningsmað-
urinn: — Það veit eg og skal
segja yður. Þér hefðið fengið
þriggja ára tugthús!
BlLAVERKFALLIÐ í CIIRYSLERVERIvSMIÐJUNUM
í Mjchigan, sem 60.000 menn tóku þátt i, lauk i s.I. viku, og stóð það í 30 daga. Verkamenn selt-
ust að í verksmiðjunum og sést hér, er vinir og ættingjar færa þeim matvæli.