Vísir Sunnudagsblað - 10.04.1937, Blaðsíða 8

VtSIR SUNNUDAGSBLAÐ
PRINSESSA SKÍRÐ.
Mynd þessi var tekin í Ilaga sóknarkirkju í Svíþjóð, er skirð var dóttir Gustafs prins og Sibyllu
prinsessu. Sést hún á myndinni, er hún bar barn sitt að skirnarfontinum.
Leikiö á okrara.
Þýska skáldið Gottfried
August Búrger lenti stundum í
miklum peningavandræðum og
varð að sæta blóðugum kjörum
hjá okurkörlum.
Einu sinni sem oftar gat
hann ekki staðið í skilum á
gjalddaga, en okrarinn elti liann
á röndum og krafði hann um
peningana. — Þótti skáldinu
þetta ærið þreytandi, en liafði
engin ráð, því að hvergi var
peninga að fá.
Dag nokkurn, þegar eltinga-
leikur olcurkarlsins stóð sem
hæst, gekk Búrger inn á rak-
arastofu og ætlaði að láta raka
sig. — Okurkarlinn sá til ferða
hans, fór á eftir lionum inn til
rakarans og tók að heimta af
honum peninga. — Búrger var
sestur í stólinn og rakarinn var
byrjaður ,',að sápa“. Okrarinn
stóð yfir þeim, lét dæluna ganga
f ^og lieimtaði peningana. Þá
sagði skáldið:
— Þér getið þó væntanlega
látið þessar eilífu skuldakröfur
á hendur mér niður falla, uns
búið er að raka mig. —
— Já, svaraði okurkarlinn.
Eg lieiti þvi að krefja yður ekki
um greiðslu fyrr en búið er að
raka yður. —
Búrger reis á fætur og bað
rakarann minnast þess, að karl-
inn hefði lieitið því, að láta hann
í friði þangað til búið væri að
raka hann.
Rakarinn kvaðst mundu bera
það hvar sem væri, að þessu
hefði karlinn lofað.
-— Þá er alt í lagi, sagði skáld-
ið, laugaði af sér sápuna og fór
því næst leiðar sinnar, án þess
að láta raka sig.
Úti á þekju.
Margar eru skrítlurnar og
sögurnar um það, hversu mjög
ýmsir vísindamenn sé einatt
annars hugar og utan við sig
eða eins og úti á þekju. Einkum
er slíkum skritlum og sögum
þó beint að liáskólakennurun-
um. Ef einliver þykir tiltakan-
lega utan við sig, þá er oft sagt,
að hann sé „úti á þekju“ eins og
prófessor. — Menn þykjast nú
vita livernig þetta „úti á þekju
tal“ um prófessorana sé til
komið eða livert það eigi rætur
að rekja. Fyrsta skrítlan af
þessu tagi er um nafngreindan
prófessor þýskan, August Ne-
ander, og birtist í þýsku gaman-
blaði 1830. — Segir sagan eða
skrítlan, að A. N. hafi verið að
halda fyrirlestur (hann var
guðfræðiprófessor) í háskólan-
um og liafði þá alt í einu „mun-
að“ eftir því, að hann hefði
gleymt úrinu sínu heima. Bað
liann nú einn stúdentanna að
hlaupa heim eftir úrinu. En
samtimis fór hann í vestisvasa
sinn, tók upp úrið, leit á það og
mælti: Klukkan cr nú niákvæm-
lega níu. Ef þér liraðið yður,
geti þér hæglega verið komnir
aftur eftir hálftíma!
Bræðurnir.
Vetrarstúlkan: Mig langar til
að spyrja frúna að því, svona í
upphafi samverutimans, hvort
hún hefði nokkuð á móti því, að
bræður mínir kæmi að heim-
sækja mig, svona einstaka sinn-
um.
Frúin: Eigi þér marga bræð-
ur?
Vetrarstúlkan: ,Tá, þeir eru
einir sex eða sjö — allir liálf-
bræður. Og þcir eru svo ólíkir
útlits, að ókunnugum detlur
ekki í hug, að þeir sé frændur,
auk lieldur þá bræður. —-
Svona skal hún vera!
Mikkelsen póstur (leitar í
töskunni sinni og finnur ekki):
Hvernig í f járanum víkur þe: '
eiginlega við, frú Madsen. — Eg
þykist muna alveg upp á liár,
að eg hafði meðferðis bréf-
spjald til þín. En nú finn eg það
livergi. Það skyldi þó aldrei
vera, að hún frú Jensen liefði
ekki skilað mér þvi aftur. Hún
bað mig nefnilega að lofa sér að
lesa það, cn svo hefir liún lík-
lega svikist um að skila mér þvi.
— Já, svona skal hún vera!
Hvernig1 víkur því við?
Sigga (hefir fengið stóran
böggul af götugum sokkum og
nærfötum frá Jóhanni, kunn-
ingja sínum. Talar í síma): —
Er það Jói? — Það er Sigga.
Heyrðu — hvernig stendur á
því, að þú sendir mér alt þetta
drasl þitt? — Hvernig vikur þvi
við, með leyfi að spyrja?
Jói: Bara svoleiðis, Sigga
mín, að þegar þú vildir mig
eklci, þá liéstu mér því, að vera
mér framvegis aldeilis eins og
besta systir. Og samkvæmt þvi
fyrirheiti sendi eg þér sokkana
og nærfötin lil viðgerðar.
Lifandi eftirmyndin.
— En hvað hann er likur
manninum ýðar, blessaður litli
stúfurinn. Hann er bara aldeiiis
eftirmyndin lians Johansens,
eins og hann var þegar eg sá
liann fyrst.
— Drengurinn sá arna er
sonur konunnar í næsta húsi.
Misskilningur.
Frúin (með hundinn sinn í
kjöltunni): Þykir þér ofurlitla
ögn vænt um mig, elskan?
Hans (maður frúarinnar;
hann er að lesa blaðið sitt úti
við glugga): Já, það veit sá
góði guð. Eg elska þig, María.
Frúin: Eg var ekki að tala við
þig, Hans. Eg var að tala við
hundinn!
Spádómar
um hvað gerast muni á yfir-
standandi ári.
Donsho Kodama, frægasti
spámaður Japana, leggur það í
vana sinn, eins og ýmsir aðrir
spámenn og spákonur að spá í
árslok livað gerast muni næsta
ár. I spádómi sínum fyrir 1937
sagði Kodama, að brátt muni
veldi fasista á Italíu fara að
hnigna,og að „voldugur maður“
á Ítalíu muni deyja á yfirstand-
andi ári. Er talið, að Kodama
eigi þar við Mússólíni, þótt eigi
hafi liann nafngreint þann
volduga mann, sem hann telur
feigan. Er það ljóst af orðum
Ivodama, að hann telur öllu
munu fara linignandi á ítaliu
eftir fráfall þessa manns.
Uín sitt eigið land spáir Ko-
dama því, að mikið tjón verði
af ofviðrum og landskjálftum,
en engir stórpólitískir viðburðir
muni gerast.
I Þýskalandi, segir hann, er
nýr dagúr að renna, og i Frakk-
landi mun alt verða með kyrr-
um kjörum fvrst um sinn.
Hann telur, að ýmsu muni
fleygja fram með Bandaríkja-
mönnum og Rússum og muni
Rússar koma vel ár sinni fyrir
borð i Kína, en samkomulag
fara batnandi milli Rússa og
Japana, ef hinir siðarnefndu
fari sér heldur hægara i öllum
pólitískum viðskiftum við
Rússa.
Yiðskifti þjóða milli rnunu
fara mjög batnandi á árinu,
segir Ivodama.