Íslendingaþættir Tímans - 18.10.1980, Page 2

Þórður Gísla
son
sveitarstjóri
Raunveruleg kynni min af Þórr.i Gísla-
syni hófust fyrir 5 árum. Þá tók hann aö
sækja tima hjá mér i tölvufræ&i vi&
Oldungadeild Menntaskólans viö Hamra-
hliö.
Síöan áttum viö mikiö og gott samstarf
viö hagræöingu, ráögjöf um tölvunotkun,
kennslu og skipulagningu stundaskrár-
geröar fyri áfangaskóla
Þóröurvaróvenju fjölhæfur og gáfaöur
maöur með viötæka reynslu og menntun.
Menntun sina endurnýjaöi hann stööugt
meö sjálfsnámi.
Hann var i senn vinnuglaöur og osér-
hlifinn og haföi sérstaka hæfileika til aö
setja sig inn i flókin mál og leysa þau. Má
þar nefna forritagerð hans fyrir stunda-
skrárvinnslu áfangaskólanna. Þetta var
flókið verkefni, unniö af mestu prýöi viö
afleitar aöstæöur.
Þóröur tók viö starfi sveitarstjóra í
Garöi fyrir 2 árum. Þar nýttist fjölhæfni
hans, reynsla og dugnaður mjög vel.
Skarö hans verður vandfylit.
Okkur sem kynntust Þór&i aö ráöi verö-
urhann eftirminnilegur meöan viö lifum.
Ingvar Ásmundsson.
göturnar, gat slik kona gædd traustu
minni og athyglisgáfu haft frá svo mörgu
aö segja. Þvi var það að viö hjónin höfö-
um, meðan hún enn var frisk, mælst til
þess að hún rölti einhverntima meö okkur
um gamla bæinn og rifjaði uppfyrir okkur
löngu liöna atburöi, hverjir hefðu búiö i
þessu eöa hinu þeirra gömlu húsa, sem
* enn eru uppistandandi frá æskudögum
hennar, hvar heföu verið tún, fjós, vatns-
ból eða verslanir og þar frameftir götun-
um. Og ekki stóð á Margréti aö veröa viö
þessari bón okkar, þaö var fremur hitt aö
fyrir okkur vildi dragast að koma þessu I
framkvæmd þar til allt var orðiö um sein-
an.
Hún andaðist aðfaranótt miövikudags-
ins 1. þessa mánaðar.
Þaö er gaman aö hafa lifað svo langan
og gifturikan dag sem Margrét Jónasdótt-
ir og sofna aö lokum út af frá ótal vinum
og vandamönnum og skilja þeim eftir
hugljúfar endurminningar um óvenjulega
ástrika og mikilhæfa konu.
Fjölskyldunni allri sendum viö hjónin
okkar innilegustu samúðarkveöjur og
viljum bæta þvi viö, að fari nokkir til betri
heima aðendaöri hérvist sinni þá á Mar-
grét Jónasdóttir þar vissulega ánægju-
lega heimkomu.
Sigriöur Margrét (íisladóttir.
t
Hún var fædd i Skálholtskoti i Reykja-
vik 9. september 1899, dóttir Ingiriöar
Einarsdóttur og Jónasar Helgasonar, tón-
skálds. Ingiriöur var fyrirvinna og
máttarstoö gamaila foreldra sinna, Sig-
riöar og Einars. Gamla konan var rúm-
2
liggjandi og þurfti mikillar umönnunar
við, en Einar var vel rólfær og sivinnandi,
hann var steinhöggvari. Þarna óist Mar-
grét upp, I miklu ástriki en fremur litlum
veraldarauöi. Móöir hennar kappkostaði
að hafa hana ávallt vel klædda, minnug
þess af hvaöa bergi hún var brotim Litla
stúlkan var snemma friö, kurteis og prúö
og yndi allra á bænum var hún.
Mó&ir hennar baröist fyrir þvi að hún
eignaðist hljóðfæri og æföi hún sig heima
á þaö, eftir aö hafa sótt nokkra tima til
hljóðfæraleikara. Þessi hæfileiki var
mjög rikur i fööurætt Margrétar og má
segja að enn gangi hann i arf til ættmenna
hennar i nokkuö rikum mæli. Finnst mér
sem held hér á penna þaö vel farið. Mar-
grét kenndi byrjendum á hljóöfæri um
nokkurra ára bil, bæði áöur ogeftir aö hún
giftist Arnóri, bróöur minum. Tónlistin
átti alltaf rikan þátt i upplagi hennar og
hún naut þess i rikum mæli ef henni var
boðið á tónleika. Það geröu dætur hennar
oft, einkum Unnur, sem mestrar
menntunar hefur notið á þvi sviöi. Og
sjálfkjörinn gestur var hún á heimilum
dætra sinna á hátiöum, afmælum og hve-
nær sem tækifæri gafst og hún naut þess
að vera i félagi meö vinum og vanda-
mönnum.
Margrét skapaði bróður minum,
Arnóri, fagurt og friösælt heimili á
Freyjugötu 30 hér i borg. Þar undu þau
vel hag sinum i góðu húsnæöi um margra
ára bil. Þá voru 'ungárnir flognir úr
hreiðrinu, dæturnar allar 5 aö tölu giftar
ágætismönnum og búnar aö eignast frið-
an hóp barna. Alltaf var mannmargt á
sunnudögum, þá komu dæturnar með
friöu föruneyti, eiginmenn og börn og allt-
af var veisla hjá ömmu og afi átti eitthvaö
gott I litla munna. Þetta voru yndislegir
dýröardagar sem seint munu gleymast.
Ég sem þessar linur rita, var búsett I
sveit, en þegar ég átti leið i borgina, hvort
sem um lengri eöa skemmri tima var aö
ræða, þá dvaldi ég alltaf á heimili bróöur
mins og mágkonu og stundum sem
sjúklingur. Eg hef sannarlega margs og
góös að minnast frá þeim elskulegu hjón-
um. Langri og farsælli göngu er lokið.
Frábær og elskuleg kona hefur kvatt
þennan heim, ekki meö neinum hávaöa
heldur i kyrrlátri ró og friöi haustdagsins.
Prúömennska og hógværð var henni I blóð
borin. Falleg þótti hún á yngri árum, en
tiguleg sem drottning á þeim efri, er hún
klæddist islenska búningnum með möttul-
inn yfir sér. Þannig man ég hana marga
gleöistund. En fegurst var þó sálin hennar
og hjartahlýjan sem ekkert aumt mátti
sjá, hún kunni aö gleðjast meö glööum og
hryggjast með hryggum.
Og nú er hún horfin sjónum okkar sem
við elskuðum og virtum. Við áttum marg-
ar yndisstundir saman.
Sambúö þeirra hjóna, Arnórs bróöur
mins og Margrétar, var alla tiö friösöm
og góö, en æ fegurri eftir þvi sem árin
urðu fleiri. Hann kallaöi hana alltaf
mömmu. Sæi hann hana ekki um leiö og
hann kom inn úr dyrunum var ávallt hans
fyrsta spurning: Hvar er mamma? Þessa
er gott að minnast aö leiöarlokum. Minú-
ingarnar sækja aö mér hver af annarri og
verma mig inn aö hjartarótum og
sækja tárin fram i augun, en ég harka ai
mér og segi :
„Far þú i friði, friöur Guös þig blessi.
hafðu þökk fyrir ailt og allt.”
Svo kveður elskandi mágkona.
Steinunn J. Guömundsdóttir. ■
Islendingaþaettii'