Frjáls þjóð - 01.12.1956, Síða 5

Laugardaglnn *. aesember 1956
FRJÁLS þjóð
5
indi íslenzkra fornbókmennta
Síp.307 blaðsíðttr t vöntluðtt sliinnbttneSi
ttu ~ ' M- -Mp. *4»t t,Uv-t&t. t-AH. •*<*> •>*** -
<1*4l **&'.**»** **>< tJuP-AA. V4J*

esEís
^ ^ '•y' ^ ^ ^ V ^ $ 'S' ^ ^ '^' V ^ ^ ^ ^ -i- C ^ ^ V 'v VC C ■'é'
tw áy.tr’»y«' >yt* -w •***• w’Hw.W'H>w»Hfr *vt* >r,»r|frw||w'ww þh sn <
............. . ^ M
Undirritaður óskar að fá gegn afborgun eftirtalda flokka lslendingasagnaj
útsáfunnar h.f.:
SVART SKINN Á KILI OG HORNUM
1. fl. Islendinga sögur I—XIII ............................ kr. 1.180,00
2. — Byskupa sögur I—III, Sturlnnga saga I—III, Annálar og
Nafnaskrá, 7 bindi...................................... — 080,00
3. — Riddarasögur I—III ................................... 250,00
4. _ Eddukvæði I—II, Snorra-Edda og Eddulyklar, 4 bindi .... — 350,00
5. - Karlamagnús saga og kappa hans I—III .................. — 250,00
0. — Fornaldarsögur Norðurlanda I—IV ....................... — 370,00
7. — Riddarasögur IV—VI ................................... 250,00
8. — Þiðriks saga af Bern I—II ............................ — 170,00
Samtals kr. 3.500,00
Pöntun minni til staðfestu er eftirfarandi SAMNINGUR:
Ég undirrit. . . . sem er orðin. . 21 árs og er fjárráða, óska, að mér verði sendir
ofantaldir flokkar, sem kosta........ og fylgir hér með 1. afborgun, kr. 100,
00 ( greiði ég við móttöku 1. afborgun kr. 100,00) og síðan kr. 100,00 mánaðar-
lega, unz kaupverðið er greitt. Eignarréttinum að umræddum bókum heldur
seljandi, unz kaupverðið er að fullu greitt.
................ 195....
NAFN .....................................
STAÐA.............SÍMI ...... FÆÐINGARD OG ÁR
HEDIILISFANG .............................
PÓSTSTÖÐ .................................
TIL íSLENDINGASAGNAÚTGÁFUNNAR
SAMBANDSHUSINU — PÓSTHÓLF 101 — REYKJAVlK.
q
W
<
►“D
O
Q
í*
fo
cc
<
O
►H
£
w
p-i
q
H
t-T
fc
'S
tó
tó
<
Q
O
K
í>*
«
■<
Q
t-H
Q
£
H
m

m
Q
íslendingasagnaótgáfan
hefur verk að vinna, verk fyrir alla sanna
Islendinga. 39 bindi sagnanna eru þegar
komin út og fleiri eru á leiðinni.
Þófct handritin liggi úti x Höfn komast
fxau samt inn á hvert íslenzkt heimili í hinni
vinsælu útgáfu íslendingasagnaútgáfunnar.
íslendingasagnaútgáfan
inn á hvert
íslenzkt heimili
ísiendingasagnaútgáfan
Sambandshúsinu — símar 3987 og 7080,
R e y k j a v í k.
Bókaskrá Gunnars Halls
Btttriinrður hlusiuntli trhur til ntttís:
Adrepa um útvarpsdagskrána
Gunnar Hall hefur tekið
saman og gefið út skrá um hið
mikla bókasafn sitt, en það er
án efa stærsta og verðmætasta
einkabókasafn hér á landi. —
Bókaskrá þessi er ekkert smá-
smíði. Er hún 520 bls. í stóru
broti, tveir dálkar á síðu. —
Skráin skiptist í sjö kafla, er
svo heita: 1. Aðalskrá, 2. Blöð
og tímarit, 3. Leikrit, 4. Ridd-
ara- og fornaldarsögur, 5.
Rímur, 6. Þjóðsögur og æv-
intýri, 7. Ævisögur og minn-
ingarrit.
Rit þetta mun þykja hinn
mesti fengur öllum þeim, er
bókum safna, svo og hverjum,
sem fæst við íslenzka bókfræði.
Þá mun það án efa koma að
gagni mörgum þeim, sem rita
vilja eða fræðast um ýmsa
þætti íslenzkrar sogu síðari
alda. Má í því sambandi nefna
hinn mikla fjölda blaðagreina
um Ísland og íslenzk efni á er-
lendum málum, einkum
dönsku.
Safn Gunnars af leikritum,
rímum og þjóðsögum er mjög
fullkomið og blaða- og tíma-
ritasafnið frábært. Ekki er
ófróðlegt að blaða í skránni
um margvíslegt smáprent, en
af því eru kynstrin öll í safni
Gunnars. Þar eru m. a. 3400
sérprentuð erfiljóð og um 1000
grafskriftir. Ýmislegt af því
mun ekki til í Landsbókasafni |
né öðrum opinberum söfnum,
og er svo raunar um sitthvað
fleira, sem Gunnar hefur kom-
izt yfir. Sem nokkurn vott þess,
að hér kenni ýrnissa fágætra
grasa, skulu birtar tvær
athugasemdir úr bókaskránni.
fslenzku fornbréfasafni fylg-
ir þessi athugasemd:
„Aftan við VI. bindi eru
bundnar tvær arkir, önnur um
Hvassaíellsmál, en hin skrifta-
mál Ólafar Loftsdóttur, sem
endurprentaðar voru, en hinar,
sem ekki þóttu prenthæfar og
voru ónýttar, eru bundnar
sínum stað. Ég náði örkunum
af tilviljun, en almennt vita
menn ekki, að þessi skipti á
örkum hafi átt'sér 'Stað.“
Þar sem gerð er grein fyrir
tímai-itinu ■ Nofðurfara, er
skáldin Gísli Brynjúlfsson og
Jón Þ. Thoroddsen gáfu út í
Kaupmannahöfn 1848 og 1849,
segir svo:
„Mínu eintaki fylgir próförk
af grein eftir Gísla Brynjúlfs-
son, „Nokkrar hugleiðingar
um sambandið milli íslands og
Danmerkur.“ Grein þessi átti
auðsjáanlega að birtast í öðru
ári tímaritsins, en var aldrei
birt. Grein þessa fékk ég fyrir
nokkrum árum úr rusli, sem
átti að brénnast.“
Það er sorglegt til þess að
vita, að eitt mesta og áhrifa-
mesta menningartæki nútím-
ans skuli vera þannig rekið á
íslandi nú í seinni tið, að öllum
er raun að.
Af núverandi útvarpsstjóra
býst enginn við neinu, þótt
hann fái að sögn 17 þúsund
krónur (auk launa) fyrir að
vera ráðunautur útvarpsins um
bókmenntir!
Alþingi kýs í upphafi hvers
kjörtímabils 5 menn í útvarps-
ráð til að stjórna og semja
dagskrá. En þessi dagskrá er
svo skelfileg, að flestir loka
fyrir tæki sín, nema aðeins
þegar fréttir eru lesnar. Það
er rétt viðburður, ef sómasam-
legt erindi eða fyrirlestur
kemst inn í útvarpið, til dærnis
eins og erindi Sigurðar Jón-
assonar forstjóra, sem var fróð-
legt og mjög athyglisvert.
Flest þetta fólk, sem alþingi
kýs í útvarpsráð, eru menn,
sem hafa verið í pólitík og fá
þetta sem bitling (ekki til að
vinna) fyrir að hafa fallið í
kosningum eða vegna þess að
ekki hafa fundizt handa því
kjördæmi. Hið háa Alþingi, ef
það getur heitið nafni því, er
sannarlega ekki að hugsa um
hlustendur útvarpsins. Það
hugsar meira um strandgóss af
sínum eigin fjörum, hverjum
! þarf að hygla íyrir snúninga
við flokkinn.
Meðan þessi hugsunarhátt-
ur er ráðandi, mega menn á-
fram loka tækjurn sínum. Þeir,
sem eiga að sjá um dagskrá út-
varpsins, eiga að hafa það sem
aðalstarf. Flokkarnir þurfa
ekki fulltrúa við útvarpið. Það
er þjóðin, sem á að hafa þar
fulltrúp: hlustendurnir.
Við eigum fjölmarga menn í
öllum, sfarfshópum þjóðfélags-
ins, sem eru. færir um að semja
útvarpserindi. Hugsum okkur
til dæmis, að beztu læknar
landsins væru fengnir til að
flytja erindi hver um sína sér-
grein, húsameistarar og verk-
fræðingar um sín áhugamál,
skipstjórar og sjómenn segja
fólki frá okkar aðalatvinnu-
vegi, bændur flyttu erindi ura
landbúnað, ræktun og búfjár-
hirðingu á kvöldvökunni í stað
þess að slík erindi eru þulin,
þegar enginn getur hlustað á
þau (kl. 1.15).
Það er sannarlega nóg út-
varpsefni til, ef útvarpið er
ekki látið ganga „sjálfala“
eins og nú er. Það eru flestir
búnir að fá nóg af þáttum í
spurninga- og getraunastíl. Nú
undanfarið hefur mikið af efni
útvarpsins verið í þeim stíl
upptaka af alls konar sam-
kvæmum í kvikmyndahúsum,
og sigurvegarnir í þessum
þáttum fá gefins flugferðir út
um allan heim. Okkar strjál-
I býlisþjóð á sannarlega heimt-
| ingu á því, að dagskrá útvarps-
| ins verði sómasamlega úr garði
! gerð. Útvarpið hefur milljóna-
| tekjur fyrir auglýsingar og af-
í notagjöld. Það getur sparað sér
þá milljón, sem það hendir í
sinfóníuhljómsveitina, og greitt
vel fyrir erindi þeirra manna,
sem hafa einhvern boðskap og
fróðleik að flytja þjóðinni.
Hlustandi.
r \
a