Mánudagsblaðið - 21.09.1959, Blaðsíða 6

MÁNUDAGSBLAÐIÐ
Mánudagur 21. sept. 1959
legár rústir inni í eyðimörk-
ínni. Það ætti að verða gam-
Sn, það verða aðeins Neveu-
piltarnir, litla ég og nokkrir
Sðrir. Þið Lucius fáið tæki-
íæri til að vera út af fyrir
.ykkur, ef þið kærið ykkur um.
í>ið vitið hvað Frakkar eru
ixærgætnir við elskendur.“
3»m:“
Hún horði illkvittnislega á
þau og veifaði hendinni til
peirra um leið og hún hvarf
í húsið.
„Hamingjan hjálpi mér,
höfum við virkilega lofað að
íara í þennan túr?“ spurði
Lucius.
„Ég er hrædd um, að við
höfum gert það, elskan,“
sagði Pauline.
„Ég vildi, að við gætum
notið þessara fáu daga ein.“
,Hann stóð á fætur og gekk
iil hennar:
„Mér leiðist allt þetta
3kemmtanalíf.“
Hún aldvarpaði.
„Eg veit það. En eins og
þú manst, þá sagðirðu greif-
ftnum, að þig langaði til þess
íS.ð sjá þessar gömlu rústir, og
.fjann útbjó þessa ferð sér-
ítaklega fyrir þig.“
„Hm-m, jæja. Við verðum
þá að sætta okkur við þetta“.
Þau settust hlið við hlið á
þreitt handriðið. Þau heyrðu
kaddir og hlátur, sem kom
2rá stóra Packardbílnum, sem
i>k frá húsinu út á v.eginn fyr-
|r neðan.
Þegar Pauline leit til baka
til trúlofunardaga sinna, þá
lanst lienni enginn tími hafa
yerið eins fullkominn og
gkemmtilegur eins og eftir
0tð Clare fór með þessu nýja
örieríska vinafólki sínu.
Um kvöldið, þegar frú
Áibuthnot var komin í rúm-
lð, keyrðu þau Lucius og hún
| tunglsljósinu út í eyðimörk-
fcia, og það var eins og þau
fcefð,i allan heiminn fyrir sig
íneð stjörnurnar yfir sér og
þögnina allt í kring. •
Og þá var það í fyrsta
fckipti, sem Lucius talaði um
sjálfan sig, hans einmana-
legu, móðurlausu barnæsku
og vinnu sína, sem hann leit
á sem köllun — köllun af því
þún er hafin yfir veraldlegan
itnetnað og verður að kross-
i'erð; krossferð sem Pauline
ívissi núna, að hún fengi leyfi
Lil að taka þátt í.
Það var ekki honiun líkt að
siafa mörg orð um þetta —
fen af því að hún elskaði hann,
þá gat hún sér til, að þrátt
gyrir frægð hans, hefði hún
ávallt verið einmana, og hún
íaaét sjálfri sér því, að hann
œkyldi aldrei framar verða
jþað.
24.
Hermina Black:
PAULINE
FRAMHALDSSAGA

n.
„Lifið er dásamlegt, og
Ststin gerir það að himnaríki
k jörðu“, sagði Pauline við
sjálfa sig, meðan hún klæddi
»ig morguninn eftir. Hana
fcafði aldrei dreymt nnr, að
þ«ð væri mögulegt, að vera-
svona fullkomlega hamingju-
samur. Auðvitað var skilnað-
urinn framundan, en hún var
ákveðin í að hugsa ekki um
hann. Það voru enn nokkrir
dagar eftir, og þó þau ættu
eftir að fara í þessa boðsferð
út í eyðimörkina, þá gat hún
líka orðið skemmtileg, því
Clare sagði, að Frakkar væru
nærgætnir við elskendur, svo
að þau Lucius yrðu sjálfsagt
mikið ein út af fyrir sig.
„ Ö hvað morguninn er
yndislega fagur,“ sönglaði
Paulíne glaðlega um leið og
hún gekk niður stigann.
Þegar hún kom niður,
heyrði hún, að Lucius var
að tala í símann inni í bóka-
herberginu.. Hún nam staðar
óviljandi. Hver gat verið að
hringja til hans og það um
þetta leyti? Síðast í gær, þá
hafði hann haft orð á því
hvað mikil hvíld væri í því
að vita, að þegar síminn
hringdi, þá væri það ekki til
hans.
En svo heyrði hún hann
segja:
„Jæja, þá. Eg ætla að sjá
til, hvort ég get fengið flug-
far. Vertu þá sæll þangað til
við hittumst — ‘
Hún heyrði hann hringja
af, og hún hafði ákafan
hjartslátt, þegar hún kom
inn í herbergið.
Lucius stóð og horfði hugs-
andi á símann með hnyklað-
ar brýrnar.
Hann sneri sér við, þegar
hún kom inn, og rétti henni
höndina.
„Pauline, komdu hingað
elskan mín.“
„Er nokkuð að?“ spurði
hún áhyggjufull.
„Ekkert hættulegt, hvað
okkur snertir, annað en það,
að gamall skólabróðir minn
var að hringja til mín. Hann
hefur nokkurs konar hress-
ingarhæli í Túnis. Eg hef ekki
hitt Farrenden, að ég held, í
f jöldamörg ár og mundi ekki
hafa hitt hann núna, ef for-
lögin hefðu ekki gert mér
þennan grikk“.
Hann dró hana að sér og
kyssti hana.
„Eg er. ekki.yfir mig glað-
ur“.
„En hvað er að — ?“
„Elskan. Blair Farrendén
í veizlu í gærkvöld. Eg hef
ekki minnstu hugmynd, hvers
vegna ég barst í tal, en það
ihafði þann árangur, að hann
hringdi mig upp„ og bað mig
að líta á einn af sjúklingum
sínum. Það lítur út fyrir, að
hann hafi fylgzt með vinnu
minni, því að hann var að
hugsa um að senda eftir mér
til London. Þetta kostar það,
að ég verð að f ara núna strax,
og ég verð að standa þar við,
meðan uppskurðurinn fer
fram, og þá get ég ekki kom-
ið aftur fyrr en annað kvöld.
Eg sé ekki, að ég geti neit-
að, ef ég get gert eitthvert
gagn —“. Skyldan varð á-
vallt að sitja í fyrirrúmi, þeg-
ar einhver þurfti á hjálp að
halda. Pauline hefði verið síð-
asta manneskjan til að reyna
að halda honum frá skyldu
sinni, en þau misstu við það
tvo daga af þessum dýrmæta
tíma, sem þau höfðu til þess
að vera saman.
Henni fannst eins og köld
hönd hefði verið lögð á hjarta
hennar.
Hann náði í flugfar, og hún
fylgdi honum á flugvöllinn
klukkutíma seinna. Hún stóð
og horfði á eftir flugvélinni,
þangað til hún leit út eins
og silfurstrik við bláan him-
ininn. Henni fannst hún ein-
mana og yfirgefin.
Hún ávítaði sjálfa sig fyrir
að hugsa svona. Hún varð að
gera sér það ljóst, að hlut-
ir eins og þetta mundu ávallt
vera að ske, því hún vissi
vel, að líf læknis var aldrei
hans eigið, og að eiginkona
læknis varð að læra að bíta á
jaxlinn og þola það. En ást
þeirra var svo ný, og fyrir
elskendur var skilnaður dá-
lítið líkur dauðanum.
Þegar hún gekk að bílnum,
þá gat Pauline ekki varizt að
muna með dálítilli beizkju,
að það var Clare að kenna
þetta. Og einhvern veginn
fannst henni það verra fyrir
það.
'44'
18. KAPITULI
Clare kom um kvöldið í
ágætu skapi og mjög ápægð
með lífið og mjög vingjam-
leg. Var það ekki alveg sér-
dr. Farrenden. Einhver hafði
sagt, að hún væri frænka Sir
Richards, og á einhvern hátt
hafði nafn Luciusar verið
nefnt. En sú heppni! Því að
Farrenden hafði verið alveg í
vandræðum vegna einhvers
mjög veiks manns — ,,eg
held, að hann sé háttsettur
sheik“ — veikindi hans voru
einmitt í sérgrein Luciusar,
,, og auðvitað“, bætti hún við
og hló dálítið tilgerðarlega,
„Lucius er náttúrlega himin-
lifandi að fá að stunda sína
andstyggilegu vinnu, sem
hann tekur fram yfir allt
annað! Vesalings Pauline!
Eg öfunda yður sannarlega
ekki, þó þér lítið sjálfsagt á
þetta sömu augum og hann,
en að verða ávallt að víkja
fyrir öðru — “
Þær voru hvassar klærnar
inni í þessum flauelshönzkum.
Pauline gerði sér ljóst, að þó
að Clare þættist vera að taka
málstað heimar á yfirborðinu,
þá sauð í henni beizkjan og
reiðin.
Og þegar föstudagur kom,
óskaði Pauline, að hún þyrfti
ekki að-fara í þessa skemmti-
ferð. Lucius hafði sagt henni,
að hann kæmi ekki fyrr en
um kvöldið, en hún hefði þó
miklu heldur viljað eyða deg-
inum með frú Arbuthnot, en
gamla konan, sem nýbúin var
að fá bókapakka sendan frá
London og leið ágætlega, bað
hana innilega um að fara.
Vurðulegt
sjónúrmið
Framhald af 1. síðu.
ræðu og riti um gjöld og skatta,
óréttlæti og ofsóknir, en engum
dettur í hug að stofna öflugan
varnargarS, sem hefur þor til að
spyrna við fótum þegar réttur
manna er troðinn niður. Það er
gott nokk, að láta einhvern hluta
dagblaðapressunnar teyma al-
menning á asnaeyrunum og
mynda fyrir hann skoðun, og ef
iþað ^eitir hinum hrjáða íýð
einhverja fróun að skamma Olaf,
Bjarna,- Gunnar etc. þá á hann
' vv. , - l' 1
bara ekkl annað skilið. Þótt
kommar yinni að því áð for-'
heimska lýðinn er ekki þar með
sagt, að lýðurinn þurfi aö kingja
lyginni.
Smábarnasvindl —
nei — takk
Ólafur Thors og co., sem nú eru
samnefnari fyrir skattafráðindi
eru engir englar — langt frá því,
ef þessir menn vildu svindla og
beita sér af alúð að svindlinu
myndu þeir ekki vera að gaufa í
smápeningum eins og þarna eru
neíndir. Ónei — það yrði allt
annað.
Það sem hér þarf að gera er að
mynda samtök gegn óvininum —
hinum opinbera starfs- og nefnd-
armanni, sem í skjóli ósamheldni
okkar leyfir sér hverskyns rán á
hendur borgaranum. Nú er tím-
inn að hætta við fimmeyrings-
sjónarmið kommúnista og ör-
eigaskrumara, en leggja að þeim
órétti, sem hæst ber.
-m
hefur bersýmlega hitt- Clare •'stukty-ttð' húnrskyldi'fetfa'hitt
ÍSLENZK TUNGA
tímarit um íslenzka og almenna málfræði:
Ritstjóri: Hreinn Benediktsson prófessor.
Ritnefnd: Haildór Halldórsson, Jakob Benedikts-
son, Árni Böðvarsson.
Útgefendur: Félag íslenzkra fræða og Bókaútgáfa
Menningarsjóðs.
Áskriftarverð: Kr. 75,00 áári (kr. 110 í lausasölu).
Utkomutími: Októbermánuður.
Undirrit. .. . gerist hér með áskrifandi tímaritsins
„íslenzkrar tungu“, og óskar að fá ritið sent gegn
póstkröifu.
Nafn:
Heimili:
P.ósthús:

• <• •*• -• J
Tili Bókaútgáfu Meimingarsjóðs, Pósthólf 1398,
•Rteykjavíl:. !