Ísafold - 22.02.1881, Qupperneq 1

ISAFOLD.
VIII 4.
Skýrsla frá sýslumanninum í Snæfellsnes-
sýslu til amtmannsins, um strand póst-
gufuskipsins „Phönix“.
Hjer með tilkynnist yður, herra amt-
maður, embættis vegna, að póstgufu-
skipið Phönix þ. 31- f-m., kl. il/2 e. m.,
er strandað á skerflúðum suður og fram
undan Syðra-Skógarnesi í Miklaholts-
hreppi. Öll skipshöfnin (24 menn) er
komin lifandi á land, og er nú í Mikla-
holti, Syðra- og Ytra-Skógarnesi. Fólk
þetta er eigi allfátt skemmt af kali, og
nokkrir þeirra hroðalega útleiknir. Bát-
ana tvo, sem skipsmenn björguðust á
í land, misstu þeir strax frá sjer.
þegar fregnin um strand þetta þ.
2. þ. m., kl. xi f. m., barst til mín í
Stykkishólm, riðum við læknirinn á stað
sama dags kveld, eptir að hafa ráðstaf-
að hinu allra fyrsta um nauðsynleg á-
höld. Daginn eptir kl. 2. e. m. kom-
um við að Miklaholti, og fór læknirinn
þegar þaðan að veita hinum bágstödd-
ustu í Skógarnesi hjálp.
þó allir hafi komizt af skipsfjöl, eru
sumir þeirra svo kaldir, að þeim verð-
ur ekki komið af stað hjeðan suður
eins og stendur, en þeir frísku, ef til
vill 13—16 manns, verða ráðstafaðir til
Reykjavíkur innan fárra daga, eptir að
þeir eru nægilega útbúnir með föt, hesta
o. s. frv., og hafa látið taka af sjer
sjóskýrslu. Undir þá er nú verið að
sækja útbúnað úr flestum og helztum
áttum innan sýslu (Stykkishólmi, Búð-
um, Olafsvík og nærsveitunum það, sem
þær geta), þó er hjer í umdæminu mesti
skortur á bjargræðisvörum yfir höfuð.
Björgun hefir ekki orðið við komið
hingað til, enda liggur skipið langt úti,
og úr því meira eða minna af botninum
(allt svo að segja í kafi um fjöru að
aptanverðu og ógurlega yfirísað). Ráð-
stöfun er samt gjörð hjer til í dag
snemma með 30 manns, ef tekst, en
hjer í landi næst ekki nema í einn bát,
og hann verð jeg að kaupa.
í>ó að strandlögin einungis fyrirskipi
mjer, að tilkynna amtinu skipbrot með
næstu póstferð, þykir mjer samt eptir
atvikum næg ástæða til að boða yður
þetta með hraðferð, og það ekki sízt
vegna þess, að læknirinn verður að
senda eptir lækni til aðstoðar í þessu
tilfelli.
p. t. Miklaholti, 5. febr. 1881, kl. 10 fm.
Sigurður Jónsson.
* * *
Vjer skulum, að svo stöddu, bæta
því einu við, sem vjer vitum sannast, *
Reykjavík, þriðjudaginn 22. februarmán.
að „Phönix“ hafði haft bezta veður að
Reykjanesi, en fjekk þá ofviðri mikið
með frosthörku þ. 29. og 30. jan. í
Faxaflóa (sama dag færðist Miklaholts-
kirkja 172 alin til á drundvellinum);
mun þá hafa ætlað að hverfa aptur út
úr flóanum, til þess að forða sjer bæði
undan ísjökum og sjáarhörkunum og
gaddinum, sem ávallt er mestur næst
landi, en hafa verið orðið ískyggilega
yfirísað, og ekki þolað að hafa veðrið
á hlið. Er sagt það hafi tvisvar lagzt
á hliðina, og ekki rjett við í síðara
skiptið, fyr en búið var að höggva úr
því stórmastrið; hafi skömmu síðar orð-
ið vart við leka, en ekki orðið ausið
fyrir frosti, því allt gaddaði. Mun þá
ekki hafa verið annað fyrir, en halda
á land beint upp í vindinn, sem þá var
á norðan landnorðan.
Daginn, sem skipið strandaði (31. jan),
var því nær óstætt ofviðri fyrir vestan
með 140 frosti R. Fjórir eða fimm af
skipverjum komust upp að bænum
Syðra-Skógarnesi— ekki lengri veg en
úr Reykjavík upp á Öskjuhlíð — kl. 6
um kvöldið. Var þá sent þaðan að
prestsetrinu Miklaholti, kom sendimað-
ur þangað kl. 11 um kvöldið. Fór þá
Stefán bóndi Bachmann tafarlaust með
fimmta mann ofan að Skógarnesi. pá
voru þangað komnir 4 í viðbót af skip-
brotsmönnum (alls 9) mjög þrekaðir.
Einn þeirra, undirstýrimaðurinn, harður
maður, fór með íslendingum ofan að
sjó að leita hinna, og fundu þar 13
skipverja (2 voru komnir heim að Ytra-
Skógarnesi); varð þeim komið til bæja
með illan leik, því stormur og hálka
tafði fyrir; en kl. 4 um morguninn
komust þó allir undir þak. Skipstjóri,
sem er einn af þeim, er kalið hefir,
hafði varla ætlað að fást til að yfirgefa
skipið.
Jafnskjótt og fregnin um skipreikann
barst hingað, sendi amtmaður lækni
vestur, og póstmeistarinn varð læknin-
um samferða.
Skipið var því nær sokkið, þegar
skipverjar, sem hingað eru komnir, fóru
af stað að vestan. pegar ráðið var af
að sigla á land upp, var skipið orðið
svo lekt, að það mundi naumast hafa
flotið meira en 1 klukkutíma, er það
strandaði. Ekkert náðist úr því, ekki
svo mikið sem föt skipverja, nema lítill
poki með brjefum frá Englandi, öllum
blautum og skemmdum, og brjefakassi,
einnig með sjóvotum brjefum. Skipið
var vel fermt nauðsynjavöru. — Privat-
1881.
menn hafa tapuð miklu við þetta strand.
—Von er um, að skipstjóri og yfirstýri-
maður verði jafngóðir af kalinu; 3 skip-
verjar taldir af.
Úr hrjeíi frá Khöfn,
16. janúar 1881.
Almennar frjettir eru fáar og lítils-
verðar. Hjer hafa verið harðir kuldar
fyrirfarandi daga og í gærkvöldi og
í nótt verið snjókoma talsverð. Að
öðru leyti hefir veturinn verið mildur
það sem af er. Mest tíðindi þykja það,
að 8.janúar var hálshöggvinn hjer maður.
Hann hafði fyrir 11/.i ári síðan myrt tvo
menn og svo kveikt í bænum þar, til
þess að dylja morðverk sitt. Hjeldu
menn að dauðahegningin nú væri að
eins nafnið eitt, og henni mundi aldrei
verða fram fylgt, en nú er önnur raun
orðin á. — Inn á þjóðþing Dana var í
haust valinn maður að nafni Eðvarð
Brandes, bróðir hins alkunna vísinda-
manns Georg Brandes, og hafði hann
á kjörfundinum lýst því yfir, að hann
eigi tryði á guð kristinna manna eða
gyðinga. Reis út úr þessu töluverð
rimma, því sumir vildu eigi, að hann
fengi að vinna eið að stjórnarskrá rík-
isins, og sumir sögðu, að hann mætti
vinna eiðinn, ef hann þættist geta gjört
það með óflekkaðri samvizku Endir-
inn varð, að hann vann eiðinn eins
og hver annar, en þetta gaf tilefni til
þess, að lagafrumvarp hefir verið borið
upp um að breyta orðunum í eiðinum,
svo að einnig þeir, er eigi trúa á per-
sónulegan guð geti unnið hann. Lík
rimma var, eins og menn muna, í parla-
mentinu enska í fyrra. — Frá útlöndum
heyrist lítið sem stendur, en menn búast
þá og þegar við herfrjett sunnan af
Tyrklandsskaga. Grikkir eru uppvæg-
ir yfir því, að Tyrkir eigi vilja láta af
hendi við þá lönd þau, er þeim voru
áskilin i Berlínarsættinni gömlu og hafa
nú boðið út öllu liði, sem þeir geta, til
að fara á hendur Tyrkjum. Evrópu-
veldin hafa í langan tíma verið að reyna
að fá báðar þjóðirnar til að leggja mál-
ið í gjörð, til þess að forðast ófrið, en
hvorugir hafa fyrir alvöru viljað ganga
að því. Lítur þar mjög ófriðsamlega út.
Sagt var og í gær í einu blaði hjer, að
hjá einum „Bandagist“ hjer í Höfn væri
fyrir skömmu búið að panta sárabönd
til gríska hersins; þykir það benda á,
að ófriðar muni eigi langt að biða. Á
þýzkalandi, einkum í Berlín sjálfri, er
byrjuð áköf ofsókn gegn gyðingum og