Sjómannablaðið Víkingur - 01.07.1992, Blaðsíða 19

var sagt, en þrjár þær yngri voru enn
ólofaðar í föðurgarði. Við fórum nú
að vera með þeim. Ein var tvítug, sú
sem vélstjórinn var með, ég var með
stúlku sent Daisy hét og var hún átján
ára, en sú yngsta var sextán ára og var
Davíð, skipstjórasonurinn, með
henni. Við fórum á bíó með þeim eða
fengum okkur bjór, og þótt þær gerðu
lítið að því að drekka bjór þá voru þær
með okkur.
En það varð nú stutt í þessu hjá
strákunum því þeir voru í veiðihug en
þær voru tregar. Eg var með Daisy og
hún passaði að ég yrði ekki of nær-
göngull, hún vildi vera með mér, en
ekki of náið. Eg hafði þá haft lítið af
Eftir þessa t'öf okkar í Grimsby héld-
um við á veiðar í Norðursjóinn og
héldum okkur í fyrstu mest á Dogger
Bank. Þar var mest ýsa. Yfirleitt vor-
um við að veiðum í 5 til 6 daga í hverri
veiðiferð.
A Dogger Bank fengust oft 1 til 2
pokar í hali, en einn poki gat verið
svona hálft lil eitt tonn, en það var
alltaf mikið af smáu.
Ysan var öll smá. Ofan á voru
stærstu fiskarnir svona þrí- til fjór-
skærar sem kallað var, það var fiskur
sem hæfilegt var að skera í þrjú eða
fjögur stykki. En meiri hlutinn var
ekki miklu stærri en síld og þessi fiskur
var hirtur. Maður sá í Fish and Chips-
verslununum í Grimsby að þessi fiskur
var steiktur í heilu lagi í fitu og var
talinn hæfilegur skammtur. Það var
TRYGGVI HELGASON SEGIR FRÁ
BENEDIKT GUNNARSSON SKRÁSETUR
stelpum að segja heima á Akranesi, því
þó að þær þar hefðu nú orð fyrir að
vera frekar lausar á kostunum, þá
kynntist ég því ekki, hafði hreint enga
reynslu af því. En strákarnir urðu svo
nærgöngulir við systurnar að þær bara
hættu að vera með þeim. Þá sneru þeir
sér að þeim sem voru á markaðinum,
en við Daisy héldum áfram að vera
saman. Eg kynntist heimilinu vel og
fór að minnsta kosti tvisvar með þeim í
skógarferð. Þetta fólk gerði eitthvað
að því um helgar og það þótti svolítil
hátíð að fara út í skóg með nesti. Þá
voru ekki miklir skógar á Englandi.
Varð ég handgenginn þessu fólki og
kynntist þeirra kunningjum og þeirra
fjölskyldum. Eg var tekinn sem einn
úr fjölskyldunni.
Eftir að heim kom skrifaðist ég á við
Daisy í ein tvö eða þrjú ár, en svo rofn-
aði sambandið.
alltaf talsvert af rusli eins og smæsta
sandkolanum sem ekki var hirt. Það
var greinilega búið að sarga mikið
þarna, enda höfðu 60 til 80 sænskir og
danskir bátar verið þarna frá stríðslok-
um og lögðu þeir upp í Grimsby. Það
var því farið að draga verulega úr
þessu.
Afiinn var allur slægður með haus,
þveginn og ísaður í stíur í lestinni. Það
var stórt ísvinnslufyrirtæki í Grimsby,
svo það var enginn hörgull á góðum ís.
Það varð að gæta flóðs til að komast
inn í höfnina í Grimsby og alltaf tekinn
lóðs í mynni Humber-fijóts, en þar lá
lóðsskip sem sinnti bæði Grimsby og
Hull. Það var talið vandsiglt þarna um
og rifin stöðugt að breyta sér.
Það var venjulega byrjað að landa
um miðnætti og þurftum við því að
kornast inn á hæfilegum tírna til þess.
Fiskmarkaðurinn opnaði á mínútunni
klukkan sjö að morgni.
Afli eftir túrinn var oft í hálfa lestina
svona 20 til 25 tonn. Við fengum
aldrei nærri því fulla lest.
Síðast vorum við norður á Stóra
fiskibanka, Great Fisher Bank, en
þangað var sólarhrings keyrsla. Þar
var töluvert um stóran kola, en tregur
afli.
Við vorum næsthæstir þarna af ís-
lensku skipunum, línuveiðari frá
Þingeyri sent Kakali hét, var langhæst-
ur. Kristján Bergsson, sem síðar varð
fiskimálastjóri, var með hann. En
hann Karl Löve strauk frá skuldum.
Við lögðum upp hjá stórfyrirtæki f
Grimsby, sem hét Alec Black. Karl
fékk fyrirframgreiðslu hjá því, nokkur
hundruð pund, sem hann sendi heim
til Þingeyrar. En hann landaði ekki í
Grimsby eftir það.
Túrinn á eftir mislukkaðist, við
fengum mjög lítinn afla, en nægilega
fyrir birgðum fyrir heimsiglinguna.
Við fórum inn á Peterhead, sem er
höfn nokkuð norðar en Aberdeen, en
þar var talsverð útgerð reknetabáta.
Þar lögðum við upp þennan litla afla
sem við vorum með og fengum olíu og
matvæli í staðinn og síðan var farið
beint heim. En tveir eða þrír af þeim
báturn sem voru þarna í Norðursjón-
unt urðu innlyksa þarna úti, voru
teknir upp í skuldir. Þetta varð dýr-
keypt tilraun hjá íslendingum. Við
vorum með danskan fiskilóðs frá Es-
bjerg. Hann var nteð okkur svona
hálft úthaldið, frarn í júlílok eða svo.
Hann var kunnugur þarna og kunni
til veiðanna, en það var bara ekki meiri
afli en þetta.
Karl Löve var líka mikill og annálað-
vir aflamaður. Hann var á þessum tírna
harður íhaldsmaður, og því var það,
meðan við lágum í vonda veðrinu á
páskum við Orkneyjar, að við strák-
arnir vorum eitthvað að þvarga um
pólitík. Eg var þá orðinn bolsévíkki,
sem kallað var. Þá kom Karl fram í og
hótaði að henda mér í land ef ég væri
með einhvern bolsévíkkaáróður. Síðar
þegar Karl kom suður, orðinn eldri og
starfaði sem vaktmaður hjá Áfengis-
verslun ríkisins, þá var hann rauðasti
ntaður sem um var vitað. Það varð þá
mikið hitamál fyrir honum.
Hann bara snarsnerist svona. ♦
19