Fálkinn - 28.10.1955, Qupperneq 7

FÁLKINN
7
EINS OG KÖNGULÓARVEFUR
er stálgrindin utan um turninn á þing-
húsinu í London og efst í turninum
er frægasta klukka veraldar, Big Ben.
Það er verið að gera við turninn og
þess vegna er grindin.
gengur það miklu betur ef þú horfir
ekki á 'hana á meðan.
Ben heilsaði stutt og fór svo þang-
að, sem Anne stóð.
„Sinbad“ sigldi áfram um lágnœlt-
ið. Anne var komin í einkennisbúning-
inn og stóð uppi á þilfari með Leni
til þess að horfa á innsiglinguna í
Súes-skurðinn. Hún var dauf í dáík-
inn eftir samtaiið við Ben. Þau gátu
ekki skiþst á mörgum orðum áður en
hann fór á vörð, og hún þóttist viss
um að hún hefði sært hann mikið.
Hún var alltaf að tvístíga og Leni
sneri sér að henni og horfði á hana.
Svo spurði hún vingjarnlega: — Er
eitthvað að, systir Anne?
— Nei, ekki eiginlega ...
— Var gaman í landi?
— Já. Einstaklega gaman.
— En þetta fór ekki alveg eins og
þér höfðuð hugsað yður?
— Ne-ei, ])að gerði það ekki.
— Ég skil. Eg tók eftir að þriðji
stýrimaður var einn. Hann kom til
mín, óður og uppvægur, til að spyrja
um livar þér væruð.
Þriðji stýrimaður stendur þarna og
horfir á okkur, sagði Leni. — Ég hefi
ekki mikið álit á þessum unga manni,
en liann var uppmáluð örvæntingin
í kvöld, systir Anne. Hann var bók-
staflega að sleppa sér. Hún leit á
armbandsúrið og svo framan í Anne,
sem var föl og angurvær. — Farið
þér til lians og hughreystið hann. Það
er orðið framorðið og þér ættuð að
vera háttuð fyrir löngu, en — gefið
þér honum samt tíu minútur, er ])að
ekki?
— Ég — jæja. Það gat hún að
minnsta kosti gert, hugsaði Anne með
sér. Hún gat beðið Ben afsökunar á,
að ihún hafði vcrið svo afundin við
hann.iEn þegar hún fór og nam staðar
við liliðina á honum við borðstokk
inn, var það Ben sem fór að biðja
fyrirgefningar.
Anne tók fram í fyrir honum. —
Þetta var mér að kenna, Ben. Ég hefði
ekki átt að skilja við þig og fara af
stað ein.
— En það var mér að kenna að þú
gerðir það, sagði Ben. — Þú liefðir átt
að vita hve sorgbitinn ég varð þegar
ég sá, að 'þú varst farin ein. Ó, Anne!
Iðrunin skein úr bláum augunum. —
Og þegar dyravörðurinn sagði, að
einhver hefði ráðist á evrópiska
dömu, varð ég alveg úrvinda við til-
hugsunina um, að það gæti verið þú.
— Það — það var ég. sagði Anne
dauf í dálkinn.
— Nei! Hann livítnaði í framan.
Anne kipptist við er luin sá þessa
augljósu sönnun þess hve vænt hon-
um þætti um hana, og hún rétti fram
höndina tit hans. — Ben, þetta var
ekki þín sök! Það var að öllu leyti
mér að kenna. Það var mátulegt á
mig, og .. .
— Ó, Anne! Hann tók ntan um
hana. — Anne, ég elska þig. Skilurðu
])að ekki? Skilurðu ekki livað þú ger-
ir mér, þegar þú visar mér svona á
bug?
— Ben, ekki ... vertu nú góður.
Augu hennar fylltust tárum, og Ben
horfði á liana í örvæntingu. — Nú
hefi ég komið þér til að gráta líka!
Ég var rétt að segja farinn að gráta
þegar ég sá þig koma niður að skip-
inu með Frazer. Er liann þér nokkurs
virði, Anne? Segðu mér það.
— Hann er — nei, hann skiptir
engu máli fyrir mig — ekki nema
sem vinur. Anne kæfði niðri í sér
grátinn, sem var að brjótast fram. —
Lofðu mér nú að fara. Mér er illt i
höfðinu og ...
— Nei, sagði Ben ástriðufullur. Af-
brýðin brann úr augunum á honum.
— Ekki ennþá. Ekki fyrr en þú hefir
kysst mig ...
Anne sleit sig af honum. Hún gat
ekki liugsað til þess að aðrir en
Nicholas kýsstu hana núna. Hún sncri
undan og æddi að næsta stiga, stig-
anum að A-þilfarinu. Um seinan sá
hún að Nicholas stóð fyrir neðan stig-
ann þegar hún kom hlaupandi niður.
Iíann vék til hliðar, svo að hún kæm-
ist fram lijá, og ætlaði að fara að tala
við tiana þegar hann kom auga á Ben
á efra þilfarinu, en dró sig þá í hlé
mikilúðlegur á svipinn. Hann sneri
frá og livarf burt án þess að segja
orð.
Anne stóð kyrr og liorfði á eftir
honum en tárin runnu niður kinn-
arnar. Svo gekk liún eins og i leiðslu
inn í klefann sinn og fleygði sér á
rúmið í öllum fötunum. *
Ilún sofnaði með tárvotar kinn-
arnar.
í BAÐFJÖRUNNI í ADEN.
Það var heitt i Rauðahafinu. Anne
átti annríkt og hitinn kvaldi hana.
Eftir vinnuna á skurðstofunni um
morguninn var henni léttir að fá að
teygja úr sér í rúminu í klukkutima,
með aðeins eitt lak ofan á sér og lofl-
. snælduna á fullri ferð. Hún var nær
eingöngu í klefanum sínum í frístund-
unum. Að öðru leyti stundaði hún
starf sitt af mestu kostgæfni og þótti
vænt um að geta keppst sem mest
við, til að dreifa huganum frá áhyggj-
um sínum.
Hún vissi að Ben beið hennar á þil-
farinu í von um að geta gengið um með
henni á kvöldin, eins og áður. En hún
gerði sitt ítarasta til að forðast hann.
Nicholas sá hún varla. Annað hvort
var ])að tilviljun, eða hann forðaðisi
hana af ásettu ráði. Hún sá hann
stundum álengdar fjær, er liann mókti
í tegustól með bók í hendi, þegar hún
fór eftirlitsferðina sína um A þilfarið
á morgnana, en hann hafði ekki gert
tilraun til að láta hana staldra við.
aðeins heitsað eða sagt örfá orð. í
dag liöfðu flestir farþegarnir leitað
inn i loftkældu salina vegna hitans, og
hún gat aðeins getið sér til þess, sem
hann hefði fyrir stafni.
Litli Dale Slieridan var enn trygg-
ur skuggi hennar, og stundum frétti
hún að „Nick frændi“ væri ekki i
góðu skapi, eða — eins og drengurinn
komst að orði — „fúll út af einhverju".
Anne, ég lield að það sé eitthvað út
af henni mömmu.
En ef hún reyndi að veiða meira
upp úr honum, yppti strákurinn öxl-
um og sagði: „Mamma var bátvond
líka“. Og svo bætti hann við i bæn-
arróm: — Fæ ég ekki að fara með þér
í tand, Anne, þegar við komum til
Aden? Það er vist gaman í fjörunm
]iar. Ég veit að hún mamma vitl Iofa
mér að fara með þér.
Anne varð hissa er hún komst að
raun um að þetta var rétt. Lilly l)rosti
eins og engill þegar hún endurtók
bón drengsins. — Það er svo leiðinlegt
fyrir hann að vera með henni Olgu,
systir, og Dale þykir svo vænt um
yður. Geri ég yður mikil óþægindi
með því að biðja yður að lofa Iionum
að vera með yður? Vitanlega skal ég
borga hádegisverðinn yðar og vagn.
Ég hafði ætlað mér að vera með hon-
um sjálf, en ... Brosið varð enn gleið-
ara — ég hefi lofað að fara með herra
Frazer. — Það er safn hérna, sem
hann langar til að sjá, og Dale leiðist
svo mikið að fara i söfn, — er það
ekki, góði minn?
Anpe sá vonaraugun í Dale og lof-
aði þessu, og skömmu eftir að
,,Sinbad“ hafði látið akkerin falta úti
á höfninni, fór hún og Dale í vélbát-
inn, sem átti að flytja þau í land. Húu
ætlaði i verslanir, en Anne og Dale
ætluðu í bíl út á baðfjöruna.
Það var svalt og þægilegt i fjör-
unni. Goluna lagði á móti þeim utan
af sjónum og óðum féll að, svo að
fjöruna, sem var afgirt með virneti
vegna hákarlanna, fyllti óðum, af tær-
um og volgum sjó.
Anne og Dale skemmtu sér vcl sam-
an. Dale synti eins og setur, gleymdi
að vera hlédrægur við liin börnin
af skipinu og tók þátt i kappsundi.
Hann hrópaði fagnandi til Anne, i
hvert skipti sem hann vann.
Eftir klukkutíma lét Anne liann vera
sjálfráðan og fór sjálf að sólbaka sig
i fjörunni. Tim Lane kom auga á tiana
og kom til liennar og settist hjá henni.
— Jæja, systir, þetta er hressandi.
finnst yður það ekki? Hann bauð
henni vindling. — Ég sé að bér liafið
fórnað yður fyrir Dale í dag.
— Já, læknir. Anne tók á móti
vindlingnum. — Það er ekki ábyrgðar-
laust. Móðir hans fór á safnð og hélt
að Dale mundi langa meira að fara
i sjó. Ég er dauðhrædd um að ég týni
lionum.
— Hm! Tim leit i sömu átt og hún.
— Það er svo að sjá að hann skemmti
sér hérna — með yður.
Þau reyktu saman um stund í ró
og næði. S'vo stóð Tim upp og sagði:
— Mig langar til að stinga mér í sjó-
inn, ég hefi ekki gert það ennþá.
Ætlið þér að koma lika?
Anne setti á sig hettuna og fór á
eftir honum. Date kom syndandi til
þeirra, rjóður í framan eftir kapp-
sundið.
— Nú máttu til að hafa gát á þér,
Dale, sagði Anne. — Sólin getur verið
hættuleg. Ertu ckki búinn að fá nóg?
— Æ, nei, Anne. Litið þér á mig,
læknir. Ég kann skriðsumt.
Hann sýndi þeim sundkunnáttu
sina og Tim sagði hlæjandi: — Þér
Framhald í næsta blaði.
ANN MILLER í ROKI.
Ann Miller, ameríska kvikmynda-
stjarnan, kom nýlega til London úr
ferðalagi um austurlönd og Evrópu.
Ur flughöfninni við London fór hún
í kopta inn í miðja borgina, en þótti
fullhvasst kringum koptann, því að
hún lenti í strokunni frá honum, þeg-
ar hún var að fara um borð.
FREISTANDI.
Helst mundu telpurnar þrjár kjósa
að busla í vatninu allan daginn. Nú
íhuga þær hvort þær eigi að fara í
vatnið einu sinni enn áður en þær
fara heim að borða.
HANN SVALAII SÉR.
Þessi gamli fiskimaður frá Frank-
furt veit nákvæmlega hvernig best er
að svala sér í sumarhitanum. Hann
situr undir sólhlíf, með fæturna niðri
í bala með köldu vatni og dreypir við
og við á eplamiði til að kæla sig að
innan.