Fálkinn - 28.10.1955, Síða 9

FÁLKINN
9
tryggja honum frið — að minnsta
kosti um sinn.
EFTIR nokkra daga hrósaði Há-
kon happi yfir árangrinum af
samtölum sinum við Vivi, en svo
kallaði hann hina frægu símaunn-
ustu sína. Tónninn í teiknistofunni
var orðinn miklu óþvingaðri og
félagslegri en áður, og það varð
ekki annað séð, en að Ingiríður,
Maríanna, Gerða og Anna-Lísa
gætu hagað sér eins og skikkan-
legt fólk.
En á Evu hafði orðið leiðin-
leg breyting. Nú var það hún, sem
gekk best fram í því að stara á
hann, og honum fannst á sér, að
hún þyrfti að segja eitthvað við
hann. Og stundum var hún að gera
sér erindi að skrifborðinu hans,
þegar hann var að síma.
Og éinn daginn lagði hún lítið,
samanvafið pappírsblað á borð-
ið hjá honum meðan hann var í
símanum. Hún beið þangað til
hann hafði tekið það og stungið
því í vasann. Hinar stúlkurnar
tóku ekkert eftir þessu.
Hann sleit símasambandinu og
fór að vinna aftur. Og Eva sat
yfir teikningunni sinni með brotna
svartkrít í hendinni. Hún teikn-
aði ekki, og hún varaðist að horfa
á Hákon.
Hann fór fram á gang til að
lesa blaðið, og roðnaði út undir
eyru, þegar hann sá hvað á því
stóð.
Hringdu ekki í númer teikni-
stofunnar, þegar þú œtlar að
tála við Vivi. Maður heyrir són-
inn, sem merkir „Á táli“ og ein-
hvern tíma heyra stúlkurnar
hann líka, og þá hefir þú ekki
stundlegan frið fyrir ertninni
í þeim.
Þetta stóð á miðanum, með
skýrri forskrift Evu. Hann varð
svo sneyptur, að hann hafði ekki
kjark í sér til að lesa lengra, en
kveikti sér í vindlingi. Jæja, hún
hafði þá séð í gegnum blekking-
una! Hún hafði séð hvaða númer
hann valdi á skífunni. Og hún
hafði óefað skemmt sér vel á
kostnað hans.
En þegar hann fór að hugsa
betur um það, þóttist hann alls
ekki viss um, að hún hefði hent
gaman að honum. Henni hafði
verið órótt hans vegna — hrædd
um að hinar stúlkurnar mundu
komast að þessu og hlæja að hon-
um.
Hákon braut sundur blaðið aft-
ur og las síðustu línurnar:
Hringdu heldur í númer, sem þú
veist að svarar ekki. Þú mátt
nota númerið mitt^ef þú villt.
Það er áldrei neinn heima fyrri
part dagsins.
Og neðst á blaðinu stóð síma-
númerið hennar.
Hákon reykti út vindlinginn. —
*
Simone Siiva segir Hollywood til syndanna
A
%

'M

%
'w

3
í>. *

Whisky úr krönum, vaggandi
rúm og samkvæmi í sundlaug-
inni!
SIMONE SILVA, sem hneykslaði
amerisku leikarana i Cannes i
fyrra, með því að láta þá taka
myndir af sér allsnaktri, hefir
þótst þurfa að hefna sín. Hún fór
til Hollywood, en var neitað um
franilengingu á dvalarleyfi þar og
er nú komin til Englands aftur, og
segir margt ófagurt um „hræsn-
ina í Hollywood“.
„Þar leyfir siðalögmálið kven-
fó’lki að sýna sig allsnaktar, bara
ef það fær borgun fyrir það. En
þegar ég missti i ógáti upphlutinn
af baðfötunum mínum í Cannes
ætlar að líða yfir þetta fólk. —
Strípidansmær í Ameríku græðir
6 þúsund dollara á viku. Ein sú
kunnasta af þeim fer i kerlaug á
leiksviðinu, labbar svo um alls-
nakin og lítur lostaaugum á karl-
mann, sem stendur hjá henni, fer
svo í gegnsæ nærföt og leggst fyr-
ir á legubekk. Þetta mundi ekki
leyfast í Englandi, og ég roðnaði,
þegar ég sá það. Þegar mér voru
boðnir 3 þúsund dollarar á viku
til að sýna mig sem strípistelpu
liafnaði ég því boði.
í Hollywood finnst fólki ekkert
athugavert, þó að leikari drýgi
þjófnað eða falsi vixla eða verði
eiturlyfjunum að bráð, en sama
fólkið hneykslast á þvi, sem kom
fyrir mig í Cannes. En ég skal
taka það fram, að ég hefi aldrei
verið ljósmynduð alveg allsnakin.
Þegar ljósmyndarinn í Cannes
laumaðist að mér og losaði um
haldið mitt, varð ég frá mér og
huldi mig með höndunum.
Hollywoodgæðingarnir lifa i ó-
hófi. Fyrir milligöngu fransks
vinar míns kynntist ég þessu lífi.
Ýmsir geta ekki hugsað sér, að
halda samkvæmi, nema þeir hafi
800 flöskur af kampavíni og hafi
þakið allar stofurnar með rósum.
Það er alvanalegt að allir gest-
irnir fái minjagripi, svo sem
vindlakveikjara úr gulli eða
minkaskinnkraga, Eitt samkvæm-
ið, sem ég var í, var í Hawaij-stíl
og allir gestirnir klæddir sem
Hawaij-búar. Annað samkvæmið
fór fram í sundlauginni i garðin-
um og gestirnir voru allir í bað-
•fötum. Milljónamæringurinn Hal
Hayes er frægur fyrir samkvæmi
sin. Hann hefir flatsængur handa
gestum sínum og þær eru með
bjarnarfeldi og kodda úr sebra-
skinnum. Meðfram öllum veggj-
um eru kranar, og þar getur mað-
ur valið whisky, kampavin eða
appelsinusafa í glösin. Á einu
heimilinu, sem ég kom á, voru
gestarúmin jiannig, að ef maður
jirýsti á hnapp fóru þau að rugga
eins og vagga, svo að gestirnir
ættu hægara með að sofna. Á ein-
um staðnum var járnbraut kring-
um húsið og á öðrum síki með
bátum, sem gestirnir gátu róið á“.
Svona 'segist Simone Silva frá.
TERRY MOORE
FÓR AÐ GRÁTA.
Ameríski hótelkóngurinn Hilton
hefir fyrir skömmu opnað gisti-
hús í Istambul, hið stærsta þar í
borginni. Vigsluveislan stóð í 4
daga og þangað voru boðnir
margir gestir úr öllum áttum m.
a. leikkonan Terry Moore. Hilton
þekkir ýmsa kvikmyndaleikara,
siðan hann var giftur Zsa Zsa
Gabor, „en gamanið það — það
gránaði skjótt“ stendur þar.
Nicky Hilton, sonur hótelkóngs-
ins, átti að sjá um, að Tcrry leidd-
ist ekki i vígsluveislunni, og varð
ekki annað séð, en að vel færi á
með þeim. Ýmsir töldu trúlofun
vera í uppsiglingu.
En þó var þetta ekki eintóm
sæla hjá Terry. Einn dáginn hafði
hún grátið hálfan annan tíma
samfleytt og vildi ekki huggast
láta . Þetta var þó alls ekki Nicky
að kenna. Eftir því sem blöðun-
um segist frá voru ástæðurnar til
gráthríðarinnar tvær: 1. Ljós-
myndari einn hafði. með klækj-
um, náð ,,óviðeigandi“ mynd af
Terry, og 2. Einhver liafði laum-
að sterku áfengi i glasið hennar.
En Terry fyrirlítur áfengi, hún er
sanntrúaður mormóni hvað á-
fengismálin snertir.
JANE RUSSEL
varð fyrir því slysi að ökklabrjóta
sig, er hún átti að stíga ofan í
sundlaug, í leik, sem hún tók þátt
í nýlega. Kvikmyndafélagið, sem í
hlut átti, mat tjónið á 112 þúsund
krónur. Hvað skyldi Jane kosta
öll?
k1
k/
V"
%

V’

%
%
8
Hann var öruggur um, að Eva
mundi þegja yfir leyndarmálinu
hans, og honum varð léttara.
Hann leit til hennar, þegar hann
kom inn í teiknistofuna aftur, en
hún var að teikna kjólföt og leit
ekki einu sinni upp. Einhverra
hluta vegna urðu honum þetta
vonbrigði, og honum var ómögu-
legt að koma saman fræauglýs-
ingunni, sem hann var að fást
við.
Hann hringdi ekki til Vivi í
nokkra daga, og hann sá að stúlk-
urnar voru hissa á þessu. Þær
fóru hreint og beint að gerast
nærgöngular við hann, eins og
forðum.
Sú eina, sem ekki breytti hátta-
lagi, var Eva. Hún sat niðursokk-
in í teikningarnar sínar út við
gluggann, eins og hún var vön. En
það kom fyrir, að Hákon leit
framan í hana, þegar hún stalst
til að gægjast til hans.
OG einn daginn notaði hann sér
símanúmerið, sem hann hafði
fengið. En það var á sunnudegi,
og hann hringdi úr matsölunni
sinni, þar sem alla gilti einu um
samtölin hans. Hann spurði Evu
hvort hún vildi koma með sér út
að ganga, og hann heyrði að hún
varð bæði glöð og forviða.
Það er ekki fyrr en á heimleið-
inni, eftir unaðslega göngu, langt
út í skóg, að Hákon sneri sér að
málefninu. — Hvernig fórstu að
komast að blekkingunni með
símanúmerið? spurði hann, og
brosið, sem Eva svaraði með,
snerti hjartarætur hans. Það var
bros, sem bar vott um beiskt at-
vik, sem aldrei hafði gleymst.
— Ég er alin upp í barnahæli,
sagði hún lágt. — Hin börnin áttu
ættingja, sem þau símuðu til öðru
hverju — við fengum að nota
síma tvisvar í viku. En ég átti
engan að, sem ég gat símað til —
og þess vegna bjó ég mér til
frænku. Ég fann númer í síma-
skránni — það var í verslun, og
ég vissi að enginn mundi svara,
ef ég símaði eftir klukkan sex á
kvöldin eða á sunnudögum. — Þú
getur ekki hugsað þér hvað ég var
sæl, eftir að hafa fundið upp á
þessu með frænkuna — þangað til
ég fékk skarlatsóttina. Börnin
höfðu sagt forstöðukonunni að ég
ætti frænku, sem ég talaði við í
síma, og nú vildi hún fá símanúm-
erið hennar. Ég gleymi aldrei hve
mikið var hlegið að mér, þegar allt
komst upp. Og þess vegna vildi ég
ekki láta þig halda þessu áfram,
Hákon. Stúlkurnar hefðu komist
að þessu fyrr eða síðar, og þá
hefðu þær hlegið að þér, eins og
hlegið var að mér forðum . ... og
Hún gat ekki sagt meira, enda
var engin þörf á því. Hann tók
handleggnum utan um grannar
axlir hennar, og þau stóðu lengi,
án þess að segja orð.
— En þú þarft ekki á svona
brögðum að halda, hélt hún áfram
— þú þarft aldrei að vera ein-
mana, eins og ég — þú getur bara
brosað til einhverrar stúlkunnar á
teiknistofunni, og þá.......
Hákon horfði á hana. Eva hafði
haldið, að hann hefði tekið upp
á þessum simtölum af því að hann
var einmana. Hún hélt að honum
væri líkt innanbrjósts og munað-
arlausu telpunni var — og svo
hafði hún ætlað að hjálpa hon-
um.
— Mig langar ekkert til að
brosa til þeirrá, sagði hann hægt.
— Ég vil miklu heldur nota síma-
r.úmerið, sem þú gafst mér ....
Hann horfði á hana, á sterku
litlu hendurnar hennar, sem héldu
svo fast um stofninn á trénu. —
Smáar hendur, sem höfðu vanist
því að halda of fast um fleira, en
svartkrítina — því að þær höfðu
svo lítið að halda í. Hann sárlang-
aði til að fylla lófa hennar með
Framhald á bls. 14.