Fálkinn - 28.10.1955, Síða 12

12
FALKINN
QUNNE-jSAMjSÆRTÐ
Lögreglusaga eftir; RALPH INCHBALD
7
huga manninn. Hann var illa til reika, en dauð-
ur var hann ekki. En hófurinn á hest-
inum hafði rekist í hnakkann á honum, en
ég hafði séð svo marga dauða menn síðustu
fimm árin, að mér blöskraði þetta ekki. Ég
studdi hann upp að tré, tók af honum skamm-
byssuna, og sló i hestinn, svo að hann hvarf
inn í skóginn. Svo athugaði ég mótorhjólið.
Það var Norton-hjól, tegund, sem ég hafði oft
notað áður. Ég kom hreyflinum í gang á svip-
stundu og þeysti svo af stað niður veginn.
ÉG hafði ekki hugmynd um hvert þessi veg-
ur lá. Kannske heim til Mettercombe Manor
eða kannske til Paternoster? Ég gaf mér ekki
tírna til að líta á landabréfið, ég brunaði bara
áfram, eins hratt og ég komst. Ég fór gegn-
um tvö þorp og sá á spjöldunum að annað
þeirra hét Dunadon og hitt Somerley, en var
einskis fróðari af því, og þeysti áfram eins
og flugeldur. En allt í einu fannst mér blóðið
storkna í æðum mér, því að svo sem tvö hundr-
uð metrum fram undan stóð gulur bíil þvert
yfir veginn og lokaði honum.
Ég var ekki í vafa um, að þetta var bíll
Gunnes, og nú voru góð ráð dýr. 1 örvænt-
ingu skimaði ég kringum mig eftir einhverri
björgunarvon, en aðeins fimmtíu merta frá
bílnum kom ég auga á mjóan hliðarstig. Eina
ráðið var að nota þessa leið og þess vegna
sveigði ég til hægri. 1 sömu svifum, sem ég
beygði út af veginum heyrði ég tvo skothvelli
og tvær kúlur komu niður rétt hjá mér. Ég
gaf fullan bensinskammt og með 120 kíló-
metra hraða brunaði ég út á hliðarstíginn,
sem var litlu breiðari en skógargata. En þarna
var björgunarvon, því að bíllinn gat ekki kom-
ist á eftir mér.
Ég gat ekki haldið þessum hraða til lengd-
ar, því að gatan var grýtt og blaut eftir rign-
inguna nóttina áður. Og svo skeði það versta.
1 krappri beygju missti ég stjórnina á hjól-
inu. Það skrikaði út til hliðar og rann áfram
í limgirðingu, en ég stakkst á hausinn inn í
girðinguna.
Ég særðist ekki, en meiddi mig illilega, og
þetta skeði svo óvænt, að ég var dálitla stund
að átta mig á eftir. Ég stóð upp og leit í kring-
um mig, en mótorhjólið var horfið, það var
eins og það hefði sokkið ofan í jörðina. En
hvað var það, sem lá þarna í grasinu við veg-
arbrúnina? Breiðleitt brosandi andlit með
gamlan hattkúf. Það var umrenningur. Hann
deplaði augunum til mín og benti með ó-
hreinum fingri á limgirðinguna.
— Skríðið þér gegnum limið og felið yður,
sagði hann. — Flýtið þér yður og látið mig
um hitt.
Ég var fljótur að hlýða, skreið ósjálfrátt
gegnum limið og faldi mig í kjarri. Það mátti
ekki seinna vera, því að nú kom mótorhjól á
fleygiferð og færðist nær og nær. Var þetta
hjálparleiðangur frá Kit? Eða var það óvinur?
Ég þurfti ekki að brjóta heilann um það
lengi, því að allt í einu nam mótorhjólið stað-
ar og ég heyrði mannsrödd:
— Heyrðu, þú þarna!
Og svo heyrði ég annað hljóð. Umrenning-
urinn hraut svo að undir tók.
— Heyrðu, þú þarna í grasinu! hrópaði
röddin.
Hroturnar voru meistaralegar, en allt í einu
hættu þær og ég heyrði ánægjulega geispa.
— Ertu að tala við mig? sagði umrenning-
urinn.
— Já ,og vertu fljótur að svara- Hefirðu séð
mótorhjól fara hérna framhjá?
— Mér líst ekki á ásjónuna á þér, sagði
umrenningurinn. — En ég skal svara þér.
— Ég hefi ekki séð neitt mótorhjól, því að
hér hefir ekkert mótorhjól farið hjá. Ertu
nú ánægður?
Ég heyrði að hreyfillinn fór að starfa aft-
ur. Svo heyrði ég að gesturinn ók áfram, og
eftir nokkra stund hvarf hljóðið í fjarska.
Umrenningurinn kallaði á mig og ég skreið
fram úr fylgsninu. Svo fórum við saman þvert
yfir stíginn, skriðum gegnum limið hinumeg-
in og héldum inn í skógarþykkni og upp
brekku. Þegar upp kom var gott útsýni og
nú sá ég hvað orðið hafði af mótorhjólinu
mínu. Það hafði brunað gegnum limgirðing-
una og hafði haldið áfram niður brekku af
eigin ramleik og lennt niðri í á, langt fyrir
neðan. Við héldum áfram og komum fram á
brattan hamar. Umrenningurinn benti og við
gengum til hliðar og niður á milli trjáa og
komum nú að glufu í berginu. Við tróðum
okkur inn um hana og dálítill hellir var fyrir
innan.
Hann var fyrri til að rjúfa þögnina.
— Það hlaut að fara svona, úr því að þér
ókuð svona gikkslega, sagði hann.
— Gikkslega og gikkslega ekki, sagði ég.
— Aðalatriðið er, að nú er ég vonandi á örugg-
um stað.
— Það eruð þér.
Það var skuggsýnt þarna í hellinum, og nú
tók hann upp eldspýtu og kveikti á kerti og
fór svo út í horn. Þar tók hann tvær fiöskur
og rétti mér aðra.
— Nú hugsa ég, að það sé gott að fá sér
öl, sagði hann.
Ég hefði getað kysst hann, þvi að aldrei
hefir mér fundist öl eins gott og í þetta skipti.
Ég kveikti mér í pípu og sama gerði hann, og
svo segir hann:
— Það er réttast að ég kynni mig. Ég heiti
Georg Bitchfield og er dósent í háskólanurn í
Cambridge.
Ég hafði verið við ýmsu óvenjulegu bú-
inn, en nú varð ég mállaus. En svo sá ég það
broslega í þessu og rak upp skellihlátur.
— Þér hafið vafalaust haldið, að ég væri
umrenningur, Stroode majór, sagði hann. —
Ja. Þér verðið að muna, að mikið er skradd-
arans pund, bætti hann við.
— Hvernig í ósköpunum vitið þér hver ég
er? spurði ég forviða.
— Paternoster, vinur minn, lýsti yður svo
nákvæmlega fyrir mér.
— Hefir hann gert yður út til að bjarga
mér?
— Já, eða réttara sagt yndislega lagleg
stúlka, ungfrú Durrance.
— Þetta verðið þér að útskýra betur fyrir
mér.
— Það er ekki nema velkomið. Þér voruð
sendur til Mettercombe, og ég var sendur í
þorpið eða skógana þarna í kring, því að það
þótti líklegt, að þér þyrftuð á iiðsinni að halda.
Ég sá yður, þegar þið Gunne voruð í útreið-
artúrnum saman, og ég hefi séð yður á vakki
í garðinum fyrir neðan húsið. Síðan í morgun
hefi ég haldið mig hérna uppi í hæðunum, og
af sjónarhólunum þar hefi ég getað fylgst
með því, sem gerst hefir. Þegar þér beygðuð
út af veginum, er þér voruð kominn rétt að
gulu bifreiðinni hans Gunnes, hljóp ég eins og
elding niður brekkuna. Og svo vitið þér sjálf-
ur hvað gerst hefir síðan. Hérna í hellinum
er bæði matur og öl, en þetta verður ekki ör-
uggur felustaður, nema stutta stund. Við verð-
um að reyna að hypja okkur áfram.
— Hvert liggur þessi vegur? spurði ég
og benti út um hellismunnann.
— Hann liggur niður að smáþorpi, sem ég
á heima í núna í sumar. Það er nálægt átta
kílómetrum fyrir norðan veginn til Exeter.
— Og þeir leita til þrautar í öllum þessum
skógum, sagði ég. — Þess vegna verðum við
að halda okkur hérna, þangað til dimmt er
orðið.
— Alveg rétt. En þá verða okkur allir veg-
ir færir, þvi að ég er þaulkunnugur hérna um
slóðir.
Eftir nokkrar mínútur slökkti hann á kert-
inu og fór út til að kanna umhverfið, en ég
settist upp við stein til að hvíla mig í bakinu.
Ég mun hafa blundað, en allt í einu hrökk
ég upp. Ég grillti í skugga, sem beygði sig yf-
ir mig, og sekúndu síðar var gripið fyrir
kverkar mér. Og nú þekkti ég aftur rödd síðari
mannsins á mótorhjólinu:
— Ef þér hreyfið yður, þá eruð þér dauð-
ans matur, og þegar ég segi dauðans matur,
þá meina ég það.
En nú gerðust margir hlutir í senn. Ég
heyrði högg og takið á hálsinum á mér linað-
ist. Síðan var kveikt ijós, og þarna stóð Bitch-
field, en mótorhjólsmaðurinn lá eins og slytti
við hliðina á mér.
— Það mátti ekki seinna vera, sagði hann.
— Nú er best að reyna að hypja sig héðan.
— En hann — þessi þarna! Er hann dauð-
ur?
— Við látum 'hann liggja.
Bitchfield náði í snæri og við bundum hann
á höndum og fótum, svo rammlega, að það var
óhugsandi að hann gæti losnað sjálfur.
— Búið með hann, veslings flónið, sagði
Bitchfield. — Hann gleymdi mér. Ég hefi elt
hann eins og skuggi í meira en klukkutíma.
— Komið þér, nú skulum við fara, sagði
hann svo.
Og svo héldum við af stað að fyrsta mark-
inu: Þorpinu, sem George Bitchfield átti heima
í.