Vikublaðið - 29.04.1931, Blaðsíða 2

VIKUBLAÐIÐ
ast henni á heiðarlegan hátt, þá var ekki óhugs-
andi, að eg hefði fyrirgefið þér. En að neyta slíkra
þrælabragða! Að ginna barnið á þennan svívirði-
lega hátt!“
Caryll minntist í þessu sambandi annarar konu
— móður sinnar, og sái hans varð þrungin ægi-
legri reiði yfir gleymsku öldungsins. En svipur
hans bar engin merki þeirrar geðbreytingar.
„Þú hótaðir að gera mig arflausan, ef eg gift-
ist henni“, sagði Rotherby.
„Það gerði eg, til þess að vernda hana fyrir
þér. Og þú hélzt, að ... að ... Guð veit, að mig
furðar á því, að þú skulir dirfast, að standa hér
augliti til auglitis við mig. Eg undrast það!“
„Flytjið mig burtu héðan“, sagði Hortensia, og
lagði hönd sína á handlegg jarlsins.
„Já, það er bezt, að við förum sem fyrst héðan“,
svaraði hann, og faðmaði hana að sér enn á ný.
„En þú ert samt ekki búinn að bíta úr nálinni,
þrælmennið þitt. Nú skal hótun minni verða full-
nægt! Eg skal gera þig arflausan. Mín vegna mátt
þú gjarnan svelta — svelta og . .. og . . . Það verð-
ur einu varmenninu færra í heiminum. Eg . . . eg
útskúfa þér. Þú ert ekki framar sonur minn. Eg
skal vinna eið að því, að þú sért ekki sonur minn!“
Caryll fann það. með sjálfum sér, að Rotherby
var óneitanlega sonur föður síns, og enn á ný fór
hann að hugsa um það, hve syndarar eru jafnan
sérkenhilega gleymnir. ,.
Rotherby meðtók ásakanir föður síns með fyr-
irlitningarbrosi. „Þú ætlar að gera mig arflausan.
En hvaða arfi ætlar þú að svifta mig? Leyfist mér
að spyrja þig að því? Sé það satt, sem nú er á
hvers manns vörum, þá þarfnast þú víst sjálfur
erfðafjár, til þess að komast klakklaust frá núver-
andi fjárhagsvandræðum þínum“. Hann tók nef-
tóbaksdósirnar upp úr vasa sínum og handlék þær
svo kæruleysislega og ögrandi, sem honum var
frekast unnt. „Ættaróðalinn mátt þú ekki hrófla
við“, sagði hann, og tók duglega í nefið um leið.
. „Ættaróðalið . . .? Ættaróðalið ...?“ hrópaði
jarlinn, og hló kuldahlátur. „Hefir þú nokkurn
tíma gert þér far um að kynna þér, hvers virði
það er? Asninn þinn, það mundi ekki einu sinni
nægja . . . neftóbaki handa þér!“
Rotherby varð orðfall af skelfingu. — „Faðir
minn . . .“, stamaði hann.
Jarlinn benti honum með hendinni að þegja, og
sneri sér að Hortensiu.
„Kom þú með mér, barn“, sagði hann, en mundi
þá samtímis eftir prestinum. „Eg var, svei mér,
nær því búinn að gleyma prestinum. Hann skal
verða hengdur; það skal eg sjá um! Kom þú hing-
að, maður!“
Junkins, sem varð gagntekinn af skelfingu, þaut
þvert yfir gólfið, og hvarf eins og leiftur inn um
opinn gluggann, og kom beint niður á herðarnar
á Green, sem sat á hækjum sínum undir glugg-
anum, fast upp við steinvegginn. Tvímenningarnir
steyptu stömpum yfir blómbeðið, og Green greip
fyrir munninn á þessum ósvífna og óboðna gesti.
„Þei — þei!“ bölvaður óskurapinn þinn!“ hvæsti
Green í eyrað á honum. „Það er ekki þú, sem eg
er á hnotskó eftir. Liggðu kyr!“
Inni í stofunni stóðu allir sem steini lostnir vegna
skyndilegs flótta Jenkins. Jarlinn ætlaði að hlaupa.
út að glugganum, en Horteinsia hélt honum í
.skefjum. *
„Lofið þessum þorpara að forða sér“, bað hún.
„Hann er ekki réttur sakaraðili hér. Rotherby hef-
ir bara notað hann sem verkfæri“. Því næst leit
hún á bjargvætt sinn þakklátu augnaráði. „Herra
Caryll, eg votta yður innilegt þakklæti mitt“, sagð
hún, „og óska þess, að fjárráðamaður minn geri
það Iíka“
Caryll hneigði sig djúpt. „Eg bið yður, ungfrú,
að minnast ekki á það framar. Mér var það ó-
blandin ánægja, að geta leiðbeint yður“.
„Heitið þér Caryll, herra minn?“ spurði jarl-
inn, sem nú — eins og ætíð — hékk fastur í smá-
mununum.
„Já, nafn mitt er það, og mér veitist víst sá
heiður, eftir því, sem mér er tjáð, að bera sama
nafn eins og yðar tign“.
„Þér eruð þá sennilega afsprengur af einhverri
yngri hliðargrein ættarinnar“.
„Já, hliðargrein, held eg“, svaraði Caryll rólega,
forlaga glettni, sem hann kunni bezt að meta
sjálfur.
„Og hvernig atvikaðist það, að þér urðuð þátt-
takandi í þessari athöfn?“
Rotherby' hló hátt, sennilega af fyrirlitningu á
sjálfum sér, af því að hann hafði einmitt sjálfur
átt frumkvæðið að því, að blanda þessum ókunna
manni inn í athöfnina.
„Það vantaði vígsluvott“, sagði Caryll, og þeg-
ar viðkomandi varð þess áskynja, að hér var stadd-
ur útlendingur, nýkominn frá Frakklandi, þá áleit
Rotherby lávarður auðvitað, að ferðamaður væri
einmitt æskilegasti votturinn að þessari athöfn.
Þetta vakti grun minn, og . . .“.
En jarlinn virtist, svo sem venjulega, hafa bitið
sig fastan í það atriðið, sem minnstu máli skifti.
„Þér eruð nýkominn frá Frakklandi“, sagði hann,
„og beinð sama nafn og eg. Eg hefi þegar fengið
fregnir um það“.
Cai’yll leit gremjulega á jarlinn af Ostermore,
og bölvaði í huga sínum ótrúlegri lausmælgi hans.
Guð hjálpi þeim samsæris félagsskap, sem hafði
elíkan bjána og skrafskjóðu að trúnaðax-manni og
meðlim.
„Var það ekki ætlun yðar, að finna mig, herra
Caryll ? “
Caryll neitaði sér um þá ánægju, að hlæja að
þessari léttúðairfullu meðferð í'íkiseinkamála. „Átti
eg að hitta yður, herra minn?“ spurði hann með
uppgerðar undrun.
Jarlinn leit af honum á Rotherby, um leið og
hann varð var sinnar eigin heimsku og fljótræðis,
og hann lafhræddui’, er hann sá, að Rotherby dró
augun í pung, og hlustaði með ákefð á viðræður
þeixra. „Nei, auðvitað ekki“, flýtti jarlinn sér að
segja.
En Rothei’by skelli hló. „Nú, hvers konar fjand-
ans leynibrugg er nú á döfinni?" spurði hann.
„Leyndarmál", endurtók jarlinn. „Hvaða leynd-
armál ættu það svo sem að vera?“
„Það er nú einmitt það, sem mig fýsir að vita
um“, sagði Rotherby með þeirri áherzlu, sem gaf
það ótvírætt til kynna, að hann ætlaði sér að kom-
ast að því. Hann færði sig nær Caryll, og horfði á
hann með líilsvirðingu. „Jæja, herra minn, hvers
sendiboði skylduð þér nú annars vera? Var það þá
þetta . . .?“
„Haltu þér saman, strákur!“ greip jarlinn fram
í fyrir honum, með málrómi, sem átti að vera
skipandi. „Komið þér með mér, herra Caryll“,
bætti hann við í flýti. „Eg kæri mig ekki um, að
maður, sem hefir reynst skjólstæðingum mínum
sannur vinur, sé móðgaður af þessum ósvífna þorp-
ara. Komið þér, við skulum fara héðan“.
„Ekkti strax! Ekki neinn asa, fjandinn hafi
það!“
Það var ný rödd, sem lét til sín heyra meðal
þeirra. Rotherby kipptist við. Gaskell, sem sat í
skugganum hjá arninum, stökk á fætur af ótta.
Þau litu öll í áttina til gluggans, því þaðan barst
röddin.
Þau sáu lágan, gildvaxinn mann með fölt og
holdugt andlit. Hann sat klofvega í gluggakist-
unni og miðaði á þau skammbyssu.
Caryll var sá eini, sem hafði snarræði og djörf-
ung, til þess að bjóða hann velkominn. „Nei, lítið
þið nú á. Vinur minn, ölgerðarmaðurinn!“ sagði
hann brosandi og vingjarnlega.
„Það má enginn fara héðan út“, fyrirskipaði
Green með myndugleika. Því næst gaf hann ein-
hverjum snögga bendingu með annari hendinni
og stökk fimlega inn í stofuna.
„Þetta er mjög óviðeigandi, herra minn, . ..
mjög ósvífið. Hvert er erindi yðar hingað?“ þrum-
aði jarlinn.
„Að ná í skjölin, sem þessi maður er með“.
Jarlinn varð óttasleginn, sem var mjög heimsku-
legt af honurn. Caryll sá, að Rotherby greip um
munninn, til þess að leyna brosi.
„Nú fáið þér verðskulduð laun fyrir alla fyrir-
höfn yðar“, sagði hann hreykinn.
„Fáið mér skjölin!“ fyrirskipaði Green. „Þér
græðið ekkei’t á því, að sýna mótþróa. Fljótur nú.
Engar vöflur!“
„Mér gæti aldrei hugkvæmst sú ókurteisi“,
svaraði Caryll brosandi. „En væri það allt of nær-
gönguit að spyrja, hvers vegna yður er svo mix-
ið áhugamál, að fá að sjá mín skjöl?“
Geðró hans hafði sefandi'áhrif á jarlinn, og dró
jafnframt úr þeim illgirnisfögnuði, sem hafði gagn-
tekið Rotherby fyrir andartaki síðan.
„Eg hlýði fyrirskipunum ríkisráðsins, Carterets
lávarðar“, sagði lögreglunjósnai’inn til frekari
skýringar. „Mér var falið að hafa gætur á s-n..i-
boða, er kæmi hingað frá Frakklandi með bréx til
jarlsins af Ostermore. Það kom annar sendiboði til
hans fyrir viku síðan, til þess að tilkynna honum
að hann ætti von á nýrri heimsókn. Við handtók-
um þann sendimann, ef yður þætti nokkurs um
vert, að heyra það, og . . . já, við fengum hann til
þess að meðganga, hvaða boð hann héfði flutt.
Það hvílir svo mikil launung á öllum þessum at-
höfnum, að Casteret lávarður vill fá nánari vit-
neskju um málið. Eg álít, að þér séuð maðui’inn,
sem mér var falið, að hafa gætur á“.
Caryll virtist skemmta sér prýðilega við þennan
lestur. „Mér þykir mjög leitt að sjá svo viturlegar
ráðstafanir verða að engu“.
Green stóð andartak vandræðalega skömmustu-
legur. En hann hafði sýnilega fyrr komizt í kynni
við sámskonar náunga. „Engar vífilengjur, heyrið
þérþað! Fram með skjölin!“
Hurðin opnaðist og tveir menn komu inn. Áður
en dyrunum var lokað á ný, sá Caryll bregða fyr-
ir rauðu og búlduleitu andliti húsfreyjunnar,
frammi á ganginum, sem var mjög óttaslegin að
sjá. Þessir nýju aðkomumenn líktust óhreinum
flökkurum.
„Jæja þá, viljið þér nú afhenda skjöl yðar af
frjálsum vilja, eða á eg heldur að láfa leita á yð-
ur?“ spurði Green. Og eftir bendingu frá honum
nálguðust flakkararnir báðir, til þess að fram-
kvæma rannsóknina.
„Þér gangið of langt í ósvífni yðar, herra minn“,
sagði jarlinn með þrumurómi,
„Já, það finnst mér einnig“, skaut Caryll inn í.
„Þér hljótið að vera vitskertur, ef þér haldið, að
eg geri mér það að góðu, að láta hverskonar þorp-
ar rannsaka mig“.
Green dró skjöl upp úr vasa sínum. „Hér er
fyrirskipun Casterets lávarðar, innsigluð og undir-
rituð af honum sjálfum“.
Caryll athugaði fyrirskipunina með þóttasvip.
„Hún er ekki útfyllt", sagði hann.
„Alveg rétt!“ viðúrkenndi Green. „Caste blan-