Vikublaðið - 29.04.1931, Blaðsíða 1

4. blað
PRENTSTAÐUR:
ÍSAFOLDARPRENTSMIÐJA H.F.
KEMUR ÚT EINU SINNI í VIKU
VERÐ 25 AURAR
ABYRGÐ:
ÞÓRÐUR MAGNÚSSON
19 3 1
Hefnd. 4.
„Bölvaður, andskotans asninn yðar! Fordæmdi,
ósvífni mannhundur!“ öskraði hann, og hvítir
froðukúfar ólguðu í munnvikunum, en æðarnar á
-enni hans þrútnuðu og bólgnuðu. „Hvað kemur
það yður við?“
„Mér skildist, að þér óskuðuð þess, að eg væri
vígsluvottur“, svaraði Caryll.
„Það gerði eg líka. Fjandinn hafi það! En eg
vildi nú fremur hafa slitið tunguna úr munni mér“.
„Missir mælsku hæfileika yðar hefði orðið
óbætanlegt tjón“, andvarpaði Caryll.
Rotherby stai’ði á hann. „Er þá engin vitglóra
til í yður, málóði páfagaukur?“ spurði hann.
„Hvað eruð þér eiginlega-----------leikari eða
fífl?“
„Prúðmenni, vona ég“, svaraði Caryll. „En hvað
eruð þér?“
„Eg skal siða yður!“ lávarðurinn greip nú um
korðann.
„Nú, svo að skilja“, svaraði Caryll jafn rólega
og áður. „Þrælmenni!“
Rotherby hreytti út úr sér hræðilegu blóts-
yrði og otaði að honum hárbeittum sverðsoddin-
um. Caryll var vopnlaus. Hann hafði skilið korða
sinn eftir í herbergi sínu, uppi á loftinu, þar eð
hann hafði ekki búist við að þurfa á honum að
halda við hjónavígsluna. Hann stóð hreyfingarlaus
meðan Rotherby færði sig nær, en grænleitu aug-
un fylgdu samt nákvæmlega sérhverri hreyfingu
mótstöðumannsins. Hafði hann egn þennan þorp-
ara meir en æskilegt var?
Rotherby lávarður bjóst til atlögu. Morðfýsn-
in leiftraði úr rándýrslegum augunum. „Eg skal
loka á yður kjaftinum um alla eilífð. Þér, þér.—“
Hann kreppti handlegginn til að greiða Caryll
lagið, en þá var allt í einu gripið í hönd hans
og korðinn snúinn af honum, áður en hann fékk
nokkurri vörn viðkomið, því að hann hafði alls
ekki búist við slíkri árás.
„Hundinginn þinn!“ æpti unga stúlkan, og rödd-
in titraði af reiði og viðbjóði. Hún hélt á korða
hans.
Rotherby snerist á hæli með ógurlegu bölvi
og formælingum. Caryll hafði aldrei séð né heyrt
jafn viðbjóðslegan rudda.
Hófadinur og vagnaskrölt kvað við úti á stein-
lagðri götunni í garðinum, en ekkert þeirra gaf
því gaum í þessu skyndilega uppnámi og æsingu.
Rotherby hvesti augun á ungfrúna, en hún endur-
galt augnaráð hans djarfleg og óttalaus og bjóst
til vígstöðu, -^iðbúin að nota vopnið, ef hann gerði
tilraun til að hrífa það af henni.
Eitt andartak ríkti algerð kyrrð. En fyr en varði
gaf hún reiði sinni lausan taum. Hún hóf korð-
ann á loft, notaði hann sem svipu og lét hvert
höggið af öðru ríða, á Rotherby, þar til korðinn
brotnaði í tvent. Hann var hendurnar ósjálfrátt
fyrir andlit sér, til þess að verja það höggum og
áverkum, en blóðið draup úr djúpum skurði á
annari hönd hans.
Garskell rak upp skerandi óp, en Rotherby
bandaði honum frá sér. Hann var fölur sem nár,
augu hans hvíldu á ungu stúlkunni, sem hann
hafði nær því verið búinn að gynna og smána á
svívirðilegasta hátt. Jenkino' riðaði af ótta og
skall á borðið. C-arylI virti þau öll fyrir sér sam-
tímis og komst að þeirri niðurstöðu, að þessi unga
stúlka hlyti að hafa unnað þessu varmenni hug-
ástum.
Korðabrotin féllu glamrandi á gólfið fyrir
framan arininn, þegar hún varp þeim frá sér.
Andartak huldi hún andlitið í höndum sér, og
nötraði af grátekka. Síðan gekk hún fram hjá
.lávarðinum, þvert yfir gólfið til Carylls, og
Rotherby gerði enga tilraun til að hefta för
hennar.
„Fylgið mér héðan burt, herra minn! Flytjið
mig héðan!“ sagði hún biðjandi.
Alvörusvipurinn á andliti Carylls vék samstund-
is fyrir glaðværu brosi. „Yðar auðmjúkur þjónn,
ungfrú“, sagði hann og hneigði sig. „Eg álít að
sú ákvörðun yðar sé rétt“, bætti hann við og bauð
henni arminn. Hún greip framrétta hönd hans og
þau gengu áleiðis til dyranna, en í sama bili
opnuðust þær og inn kom aldraður feitlaginn
maður.
Unga stúlkan nam samstundis staðar. Hún rak
upp hljóð, næstum því angistaróp, og nú brauzt
gráturinn fram, sem hún hafði hingað til reynt að
stöðva. Caryll horfði undrandi á hana.
Aðkomumaðurinn stöðvaðist við þá sjón, er fyr-
ir hann bar. Hann horfði með sljóum augum á þá,
sem viðstaddir voru. En, — þótt hann væri frem-
ur fákænlegur að sjá, þá virtist hann þó átta sig
furðu fljót á því, sem fram liafði farið.
„Nú, einmitt það!“ muldraði hann. „Eg hefði
þá ekki þurft að auka mér óþægindi með því að
elta þig. Það er svo að sjá, sem hún hafi í tíma
áttað sig á, hver þú ert, þrælmennið þitt!“
Rotherby sneri sér snöggt við, er hann heyrði
þessa þekktu rödd. Hann hörfaði aftur á bak, og
það var engu líkara en hann væri að fá slag.
,,Pabbi!“ hrópaði hann; en raddblærinn var
ekki sérstaklega sonarlegur.
Caryll hafði, eitt andartak, næstum misst vald-
ið yfir tilfinningum sínum. í fyrsta sinn á æfi sinni
stóð hann andspænis föður sínum.
4. Tom Green.
Unga stúlkan fleygði sér í faðm jarlsins af Os-
termore.
„Fyrirgefið mér!“ bað hún grátandi. „Ó, fyrir-
gefið mér! Eg var bjáni, en eg hefi líka þegar hlot-
ið nægilega refsingu“.
Þetta virtist koma jarlinum mjög óvænt, sem
var sýnilega allt annað en oljúft, að faðma hana.
Hann klappaði henni á herðarnar, til þess að sefa
hana, leit hlýlega á hana, og rumdi um leið; „Hvað
á nú þetta að þýða?“ \
En yfir höfuð ungu stúlkunnar horfði hann hat-
ursfullum augum á son sinn, og hniklaði loðnar,
hæruskotnar augabrýrnar.
Caryll sá — og óneitanlega með nokkurri á-
nægju — að jarlinn var enn tiltölulega fallegur
maður. Hann var hár, og feitur orðinn um of, en
andlitið hélt enn óskemmdri fegur§ sinni. Hálsinn
var stuttur, þrútinn og rauður, og maðurinn hafði
öll einkenni þeirra* sem venjulega deyja af slagi.
Augun voru mjög blóðhlaupin og augnalokin þrút-
in ög rauð. Munnurinn bar vott um heimsku og
fýsnir.
Jarlinn sneri sér nú að syni sínum, sem var að
láta Gaskell binda um særðu höndina.,
„Þrælmennið þitt!“ öskraði faðir hans. „Böh/v
HJIII!l!llll!!ll!llll!l!l!lll!l!l!ll!l!lll!!lllll!l!lllllllll!lllllll!lllllllll!!llllllllllllll!lllllll!llllllllllllllllllll£
| Ölgerðin Egill Skallagrímsson
s Frakkastíg 14.
| Símar: 390 og 1303. Símnefni: Mjörður. |
^IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIHIIIllllllllllfH
aður þorparinn þinn.!“ Svo klappaði hann ungu
stúlkunni á kinnina. „Þú sást þá í tíma, hvílíkt
böivað bræimenni hann er. Það gleður mig, gleður'
mg i n .- ;. .‘ g':
„btíua er \ísl sú endurbætta tilvera“, sagði Car
ryll háðslega.
„Hvað þá . . .? Hver fjandinn eruð þér? Einn af
vinum hans, eða hvað?“
„Yðar tign ofþjakar mér gjörsamlega með
spurningum“, svaraði Caryll og hneigði sig djúpt.
Ostermore starði á hann svo ráðþrota og ruglaður,.
að Caryll sá strax, að það var að eyða tímanum til
ónýtis, að skemmta sér við, að hæðast að jarl-
inum.
„Þessi herramaður frelsaði mig“, sagði Hor-
tensia.
„Frelsaði þig . . .?“ endurtók jarlinn, sem ekk-
er^ skildi. „Hvernig gat hann frelsað þig?“
„Hann svifti grímunni af prestinum“.
Jarlinn glápti enn bjánalegar en áður.
„Mér veittist sá heiður að sanna, að presturinn
er alls ekki prestur“.
Hortensia losaði sig úr faðmi jarlsins. „Hann er
varmenni, sem Rotherby lávarður hefir mútað til
þess að leika prest“. Augu hennar leiftruðu, og
kinnarnar urðu eldrauðar. „Mikill bjáni hefi eg
verið, að treysta þessum manni! Ó!“ Hún gat
naumast talað vegna geðshræringar. „Og smán-
in . . .! Ó, að eg ætti bróður, sem gæti krafið hann
reikningsskila!“
Jarlinn af Ostermore varð sótrauður af reiði.
Það gladdi Caryll að sjá, að hann hafði þó til að
bera slíkt skap. „Hefi eg ekki varað þig fyrir hon-
um, Hortensia? Eg, faðir hans, mér til óafmáan-
legrar smánar. Því næst hellti hann á ný úr skál-
um reiði sinnar yfir soninn. „Hundurinn þinn!“
En þar eð hanm var hvorki vitsmuna né mælsku-
maður, þá varð honum orðfall.
Rotherby gekk lúpulegur að borðinu og stað-
næmdist þar. „Það ert þú sjálfur, faðir. minn, og
enginn annar, sem átt-sök á þessu!“
„Er það mér að kenna?“ sagði hans tign, og hló
kuldahlátur. Æðarnar þrútnuðu á enni hans. „Er
það mín sök, að þú hefir brottnumið hana á þenn,.
an hátt? Ef þú hefðir nú bara ætlað þér að gift-