Bjarmi - 01.09.1937, Blaðsíða 1

Reykjavík, 1. september 1937. 31. árgangur
17. tölublað
15. sunnudag eftir Þrenningarhátíð. (Matt. 6, 24—34).
Frjálsræði — Pjónusta.
Eftir séra Gunnar Jóhannesson, sóknarprest að Skarði.
Fáir eru þeir, sem nú á dög-
um ganga fúsir í þjónustu ann-
ara. Hið mikla „frelsi“, sem
hugarsmíð „frjálslyndis“ og
„víðsýnis“ liefir mótað í liugum
manna og liugsun, er orðið svo
tamt á tungu og vörum, að
þjónusta er orðin viSurstyggð
i daglegu lífi og' liugsun manna.
En þó er lifi þannig farið, að
j>að lilýtur ávallt að þjóna. Vit-
andi eða óvitandi gengur sér-
iiver í annars þjónustu. „Frelsi“
j>að, sem nútíminn talar mest
um, er ekki til. Enginn er öðr-
um óliáður. Enginn svo sterkur,
að hann geti einn boðið öllu
hyrginn. En eigi að siður virð-
ist manni, að margur hyggi að
svo sé. Vitandi eða óvitandi eru
menn liáðir öflum og áhrifum
sterkari þeim og máttkari. Áð-
ur en varir liafa menn verið
lierteknir vakli, sem þeir svo
þjóna fúsir eða ófúsir. Flest
þeirra afla, sem ljúfast reynist
að fylgja, eru runnin frá einni
og sömu uppsprettu. Sú upp-
spretla er syndin. Hún er aíiið,
sem flesla á þjónana. — Jesús
talar hér um geigvænlegt afl,
sem marga dregur á tálar og
margri sálu fyrirfer i greipum
sér. Það er Mammon. Ilann er
það vakl, sem mönnum verð-
ur ljúfast að þjóna. Hann lileyp-
ir mönnum út í haráttu og veil-
ur. Hann er upphaf styrjalda,
morða og mannvíga. Af lians
völdum andvarpa þjökuð hrjóst
milljónanna stunum og sárs-
auka út í endalausa auðnina, er
engu svarar og eldcert gefur.
En sjá, milljónirnar þjóna
þessum lierra. Hinsvegar er
Guð, upphaf og skapari lieims-
ins. Drottinn Kristur opinher-
aði oss Guð sem Föður. Nú þeg-
ar sjáum vald og mátt Sat-
ans kúga mennina i Mammons-
dýrkun þeirra, heyrum vér
rödd lians, sem kallar manns-
sálirnar til Guðs. Iiann, Frels-
ari mannanna, ávarpar þá og
segir: „Eg er vegurinn, sann-
leikurinn og lifið. Enginn kem-
ur lil föðurins nema fyrir
mig“. Hann sag'ði enn fremur:
„Enginn getur séð guðsríki,
nema hann endurfæðist“. M. ö.
o.: enginn fær frelsast l'rá
þrælkun syndar og Mammons,
nema liann snúi sér til Guðs,
liverfi aftur frá syndadýrkun til
íreísisins í Jesú Krisli. — En
þá segja menn: „Þetta vil ég
ekki, því þá er ég' ófrjáls, þræll
Guðs og það er tign minni ó-
samboðið“. Og margir liyggja i
fyllstu einlægni, að þeir geli
samrýmt þetta tvennt: að trúa
á Guð og þjóna Mammon. En
Kristur segir afdráttarlaust:
„Þér gelið ekki þj'ónað bæði
Guöi og Mammon“. Þeim úr-
skurði hljóta allir að lilýta.
Hvernig fær líka samrýmst, að
elska Guð og' synja svöngum
brauðs og þyrstum drykkjar?
En nú segja menn: „Eg
megna cigi að lifa eftir þessari
kröfu Krists“. Það er rétt. Af
sjálfum þér getur þú alls elck-
erl gert. Aðeins í Kristi ert þú
veikur máttugur. I honum og
hann í þér megnar þú allt. Án
Krists hljóta menn ávallt að
vera þrælar syndarinnar. En í
lionum og hann í oss erum vér
þjónar Guðs, en eigum þó hið
dýrsta frelsi, sem mannlegri sál
cr gefiö. Eigir þú fjármuni, þá
gakk afsíðis og bið Drottinn að
sýna þér, hvernig þú eigir að
vcrja þeim. Ef þú ert Krists, þá
muntu sjá hvílika hlessun þú
færð gjört með eignum þínum.
Þá þjónar þú Guði en ekki
Mammón. ,
Nú á margur um þetta að
velja: Að þjóna Guöi eða
Mammon. Það er oft erfitt val.
Ef einhver, sem les þessi orð
min, skyldi staddur í slíkum
sporum, sem þessum, þá segi
ég þetta við liann: Bið þú Krist
að lijálpa þér í vali þínu. Og
liann mun leiða þig að lindum
hjálpræðisins.
Að þjóna Guði. Á nokkur
fegurra ldutverk? Að þjóna
Fátækt og innihaldsleysi
þessa heims kemur fram í
margskonar myndum. Við
könnumst við málsháttinn:
„Segðu mér hverja þú um-
gengst, og þá skal ég segja þér
hver þú ert.“ Ef við snúum
þessu ofurlítið við, þá getum
við líka sagt: Lofaðu mér að
heyra hvað þú syngur og þá
skal ég segja þér hver þú ert,
þvi að af gnægð lijartans mælir
munnurinn. Innihaldslaust
hjarta syngur söngva þessa
heims. Mörg innilialdslaus
hjörtu syngja innihaldslausa
söngva og árangurinn af því er
svo létlúðarsöngvarnir sem nú-
tíminn gæðir sér á.
„Yfir heiminn andvarp Hður“,
segir sálmaskáldið. En hve þessi
andvarpsstuna heyrist greini-
lega i þessum innihaldslausu og
hjálparvana dægursöngvum.
Þeir eiga allir sammerkt í því,
að eiga sér skamman aldur. Þeir
eru flögrandi og breytilegir eins
og tíðarandinn sjálfur, nýir í
dag, úreltir á niorgun og að
engu orðnir.
Söngur þessa heims hefir
töfrandi, gagntakandi og tæl-
andi áhrifavald yfir mannanna
börnum. í grískum goðsögum
er frá því sagt, að einu sinni
þegar Odyseifur var á ferð á
skipi sinu, var hann, ásamt
mönnum sínum, nærri því
drukknaður í voldugu straum-
falli hafsins. Að eyrum þeirra
Guði er að vera samvaxinn hon-
um. ]
Að lokum vil ég biðja einnar
bænar:
Þú eilífi Guð! Vér þökkum
þér fyrir miskunn þína og náð.
Gef oss öllum að vera þjónar
þinir og geta sagt með post-
uia þínum: Lífiö er mér Krist-
ur. Sjálfur lifi ég ekki framar,
heldur lifir Kristur í mér.
hárust dásamlegir og töfrandi
hörpuhljómar hafmeyjanna frá
ströndinni, en liann gat bjarg-
að þeim frá algjöru skipbroti
með því einu að renna vaxi í
eyru ræðaranna og binda sjálf-
an sig við siglutré skipsins.
Við höfum, sumir liverjir,
orðið varir við þenna scyðandi
töframátt í söngum lieimsins.
Við lilustuöum eftir vítistónun-
um hið innra með oss.
En hina fyrstu jólanótt
ldjómuðu söngvar, sem sigra
vitistóna veraldarinnar.Frá vör-
um englanna hljómaði söngur-
inn sá, sem ávallt er nýr. Það
var nýi söngurinn, sem tók við
af gamla söngnum, söngurinn,
sem eitt sinn skal liljóma, frá
fylkingum frelsaðra sálna, eins
og niður margra vatna.
Það er söngurinn sem hljóm-
ar í hverju hjartá, sem fætt er
að nýju; söngur trúarinnar, sem
sigrar heiminn, söngurinn um
hið unna, fullkomna frelsi.
Páll og Sílas sungu söngva
trúarinnar þegar þeir voru
bundnir í fangelsinu. Hið versta,
sem þeir urðu að þola, gat ekki
komið þeim til að þegja. Hið
sama liefir endurtekið sig á
öllum tímum, til þessa dag's.
Hinn frelsaði æskulýður get-
ur ekki þagað um liið bezla af
öllu, sem hann á. Þess vegna
verður liann að syngja: „Allir,
allir, skulu sjá Hann.“
Um livern syngur þú?
Magne C. Lund :
Hvað syngur þú ?