Æskan - 01.02.1921, Blaðsíða 6

16
Æ S K A N
lét kenna honum húsasmiði og kost-
aði siðan för hans til Rómaborgar,
sem þá var »dásöm drotning meðal
lista«, svo hann gæti kynt sér þar
hin mörgu og miklu lislaverk forn-
aldarinnar og vorra daga. — Nú er
Július orðinn frægur fyrir húsa-
smíðar sínar og mikilsvirlur af öll-
um, sem hann þekkja. Faðir hans er
orðinn fjörgamall, en er síánægður
og jafnglaður, og selur enn sem fyr
alt trausl silt á forsjón Guðs.

◄
◄
◄
<
i
I þakherberginu.
Eftir Sleindör Sigurðsson.
►
►
►
►
"v^rw
Sögur gömlu konunnar.
Annað kvöldiö.
(Niðurlag).
Hún drap hikandi á skrifstofu-
dyrnar.
»Kom inn!« var sagt hranalega
fyrir innan.
Anna opnaði dyrnar varlega.
»Hvað vilt þú hingað?« Gamli
maðurinn sneri sér vijl og horfði
hvast á hana.
»Ég — ég — ég —«. Önnu lá við
að fara að gráta.
»Heyrðu, barnið gottl Þú mátt
ekki fara að gráta«. Málrómurinn
varð blíðari. »Gel ég nokkuð hjálpað
þér? Sendi mamma þin þig?«
»Nei, ég kom bara sjálf«,
»Vildirðu tala við mig, barnið gotl?«
»Já, — já, — mamma sagði, —«.
»Hvað sagði mamma þín?«
»Að ég ætti að gleðja aðra, af því
að ég væri sjálf glöð«. Hún þagnaði
og horfði kvíðandi á hann.
»Þú hefir þó aldrei ætlað að koma
hingað til að gleðja mig?« Gamli
maðurinn horfði hissa á hana.
»J-u-ú. — Mér hefir stundum fund-
ist þú vera —«.
»Fundist hvað?« Hann varð hörku-
legur á svipinn.
En Anna vildi ekki gefasl upp. —
»Þú ert stundum svo fjarska rauna-
legur, — og mamma segir, að þú
sért svo einmana og sorgbitinn«.
»Jæja, segir hún það?«
»Já, og nú eru jólin komin, og þá
eiga allir að vera kátir og glaðir og
skemta sér, svo ég hélt, að þér þætti
kannske gaman að því, að ég kæmi
og sj'ndi þér nýja kjólinn. minn«.
Anna flýtti sér að Ijúka við setn-
inguna.
Hörkusvipurinn hvarf af andliti
ríka mannsins og brosi brá fyrir.
»Hver gaf þér þennan kjól?«
»Hún mamma miu«.
»Jæja þáx<.
Það varð þögn dálitla slund.
»Þú ert áreiðanlega ekki eins vond-
ur og sumir segja að þú sért«, sagði
Anna all í einu.
»Segja sumir það?« Og gamli mað-
urinn hvesti á hana augun.
»Já, þeir segja, að þú takir matinn
frá börnunum og farir illa með fá-
tæka fólkið«.
»Svo-o-o. En heldur þ ú að þetta
sé satt?«
»Stundum, en ekki slundum«.
Þau þögðu bæði.
»Mér þykir vænt um þig«, sagði
Atina alt í einu.
Gamli maðurinn liorfði undrandi
á hana. — »Svo-o-o?«
Enn varð þögn.
»Heyrðu, barnið goll«. Málrómur-
inn varð klökkur. »Það þykir þó fá-
um vænl um mig. — Ég er alt af