1. maí - Reykjavík - 01.05.1938, Blaðsíða 34

Fjólurnar í Hjartarhólma.
Dönsk þjóðsaga.
Snemma vors, fyrir nærfelt fjögur
hundruð árum síðan, kom maður einn
gangandi yfir Norðurbæjarheiði á
Sámsey. Hann var klæddur kápu úr
sauðargærum en berfættur og berhöfð-
aður. Andlit hans var hrukkótt og bar
merki sorgar, hungurs og vonbrigða,
en augun skutu eldi. Það var „Hjörtur
villti“, hinn einkennilegi en afburða
snjalli kennimaður, sem eftir siðaskift-
in var settur prestur í Tjörbjargar-
sókn.
Siðaskiftin höfðu eins og töfrað
fólkið. Alt gott var að þakka hinum
nýja sið en alt ilt var gamla siðnum að
kenna, — eða öfugt. Á prestana var
ýmist litið sem frelsara eða villutrúar-
menn.
Þegar séra Hjörtur giftist stúlku
af aðalsættum, frá Jótlandi, litu margir
á það sem æðra teikn um betri kom-
andi tíma. Með því að afsala sér eign-
alþýðan í Reykjavík sé nú að sjá, að
svona má ekki lengur ganga, og að
kjósendafylgi Alþýðuflokksins í Reykja-
vík mun vaxa á næstu árum .
Vöxtur Alþýðuflokksins mun og
halda áfram út á landi. Það gegnir
furðu, að þar skuli vera svo margir
kjósendur sem raun ber vitni um, þeg-
ar þess er gætt, að Alþýðuflokkurinn
hefir aldrei gefið út vikublað er komið
geti í alla hreppa landsins, eins og hin-
ir flokkarnir gera, og getur því ekki
flutt mál sitt fyrir kjósendunum í
dreifbýlinu eins og vera þyrfti.
um og ættarhefð vegna ástar sinnar
til hins fátæka prests, hafði prests-
frúin gefið öðrum fagurt fordæmi. Hún
hafði með breytni sinni sýnt að ástin
getur sigrast á öllum örðugleikum, því
eins og hefðarmeyjan getur gifst fá-
tækum presti, eins getur sjómaðurinn
vænst þess að vinna hönd og hjarta
höfðingjadótturinnar og umkomulausa
vinnustúlkan gifst syni hins auðuga
manns.
í fyrstu tók séra Hjörtur þátt í veisl-
um og gleðskap höfðingjanna á eynni,
en brátt kom þar, að honum fanst þátt-
taka sín í þeim félagsskap ekki geta
samrýmst sínu háleita kalli.
Allar tilraunir konu hans til að telja
um fyrir honum og æsa metnaðargirnd
hans verkuðu gagnstætt því, er hún
ætlaðist til. Hann rækti prestsstarf sitt
með hinni mestu kostgæfni, neitaði að
taka við tíundargjöldum, gekk illa
klæddur og vitjaði daglega sjúkra og
fátækra í sókninni.
Flestir litu á þessa breytingu í fari
prestsins sem enn einn vott brennandi
ástar hans, til hinnar ættgöfgu konu
sinnar, er sýndi gleggst hve vel hann
fyndi, að hann væri hennar ekki verð-
ur, en þó þakklátur henni fyrir þá
sjálfsafneitun, er hún hafði sýnt með
því að taka hann að sér. Fegurð og
ljúfmennska prestsfrúarinnar vann allra
hjörtu og fólkið á eynni tilbað hana
eins og hún væri engill ljóssins. Það
var ekki laust við að mönnum gremdist
dálítið þessi meinlætalifnaður prests-
ins og sumir létu þá óánægju sína í