Verði ljós - 01.12.1899, Side 3

179
minmimst þess, að þar sem barn þetta er, gefur guð og faðirinn oss
þær tvær jólagjafir, sem vér þörfuumst mest af öllu, fyrirgefuiugu synd-
anna og eilíft líf.
Lítum á aðra þessa jólagjöf, fyrirgefningu syndanna! Er nokk-
ur sá, er í fullri alvöru geti sagt: Eg þarl'nast liennar ekki? Ejarri
fer þvi. Konungar og kotungar, auðmenn og öreigar, karlar og kouur,
andans menn og einfeldningar, ungir menn og aldraðir — allir þarfuast
þeir liennar fyllilega, euginn þeirra getur án þess verið, að guð léti
honum í tó náð sína og miskunn.
Vér getum gleymt syndarneyð vorri i önnum og umsvifum starf-
lífsins, vór getum dulið hana með tötrum auðlegðar, ættgöfgi og ímynd-
aðrar tignar.
Eu þegar vér á alvörustundum lífs vors skoðum sjálfa oss í spegli
guðlegs lögmáls, — þegar samvizkan íær að tala til vor fyrirstöðulaust
og í fullri alvöru, — þegar guðs orð fær að tala til hjartna vorra í allri
einfeldui sinni og segja við oss: „Þú segir, að þú sért ríkur og orðinn
vel auðugur og þarfnist einskis, en veitst ekki, að þú ert vesall og vol-
aður, fátækur og blindur og nakinn“ (Opb. 3, 17), og þegar dauðinn
sendir oss kveðju sína svo hljóðandi: sjá, bráðum kem ég og sæki
þig og þá áttu að standa reikuingsskap ráðsmennsku þinnar fyrir aug-
liti hins heilaga guðs, sem eigi fer að mannvirðingum og þekkir öll þín
verk, öll þín orð, allar þíuar leyndustu hugrenningar, — — þá brotnar
oddurinn af oflæti voru, þá hverfur alt sjálfstraustið, þá hverfur alt of-
traustið á dýrðinni, sem lífið býður oss í dag, en dauðinn sviftir oss á
morgun; þá beygjum vér höfuð vor og andvörpum yfir syndum vorum,
og þá verðum vér fegnir því, að geta horíið iun á Betlehemsbrautina
og geta notfært oss ráðleggiugar guðs orðs, þar sem svo er að orði
komist: „Ég ræð þér til að kaupa af mér gull í eldi hreinsað, svo að
þú verðir auðugur, og hvít klæði til að skýla þér með, svo að ekki sjá-
ist vauvirða nektar þinnar; berðu augnasmyrsl á augu þín, svo að þú
verðir sjáandi11 (Opb. 3, 18). —
Og svo er hin jólagjöfin, eilíft líf, ekki síður dýrðleg!
Yeldi og máttur mannanna er orðinn mikill á jörðunui. Fyrir afl
gufunnar berumst vér með hraðri ferð um láð og lög til fjarlægustu
staða jarðarinuar. Og enn þá miklu hraðar berast orð vor og hugsanir
heimsendanna á milli. Hin mikla jörð er orðin eins og dálítið tvinna-
spjald þótt um vafið af rafurmagnsþráðum.
Með hverju ári birtast oss nýjar uppgötvanir, hver annari stórkost-
legri og hver annari nýstárlegri, og svo ótt berast þær oss að höndum,
að það sem í ár vakti mesta undruu vora og aðdáun, er á næsta ári
svo til gleymt og úr gildi gengið, og það má ganga að því visu, að það
sem mest af öllu vakti aðdáun og undruu núlifandi kynslóðar, þyki fá-
nýtt eða lítils virði þeirri kyuslóð, er tekur við af oss.