Sólöld - 01.01.1919, Síða 10

8
SÓLÖLD.
Þegar mennirnir voru góðir
í gamla daga þegar allir menn voru góðir, þá
voru þeim og öllum öðru gefnir f jarska miklir kraft-
ar. Ljón og fjöll og hvalir og skógar og fuglar og
steinar og ský og liöf-—alt ferðaðist til og frá hægt
og rólega, úr einum stað í annan, alveg eftir því
sem mennirnir skipuðu því að gera. pá var hver
einasti maður í raun og' sannleika konungur jarðár-
innar, og allar lifandi skepnnr og allir skapaðir
lilutir hlýddu honum. Bn mann kynið tapaði loks-
ins þessu mikla afli sínu vegna þess að einn einasti
maður var latur. Hann var skógarbúi í landi sem
heitir Búlgaría. Einn góðan veður dag fór hann út
i skóg í Balkanfjöllunum og lijó við í eldinn.
“Farðu nú af stað heim, ” sagði hann við viðar-
bággann þegar hann hafði útbúið hann.
Viðarbagginn fór undir eins af stað og rambaði
heimleðii, og skógarhöggsmaðrinu gekk á eftir hon-
um. Alt gekk ljómandi vel. En maðurinn var
ákaílega latur.
“Hví skyldi eg vera að labba á eftir viðarbagg-
anum,” sagði maðurinn við sjálfan sig; “eg held að
viðarbagginn sc ekki of góður til þess að halda á
mér; eg verð dauðþreyttur að ganga eftir þessurn
rykuga vegi í hitanum.” Og svo hentist hann upp
á viðarbaggan, sem gengið hafði á undan honúm.
Bn viðarbagginn staðnæmdist á augabragði og
afsagði að fara lengra. Maðurinn varð öskuvondur,
tók öxina sína og marg barði viðarbaggann. En
það hafði enga þýðingu. Og all í einu opnuðust
himnarnir, og rödd lieyrðist kalla með liræðilegri
reiði:
“Maður! pú hefir verið latur og vondur, og í
staðinn fyrir það að viðarbagginn beri þig skalt þú
hór eftir verða að bera liann á herðum þér. ”
Og' upp frá þeim tíma tapaði mannkynið sínum
mikla krafti, og eftir það hættu lilutirnir að færast
stað úr stað eftir því sem mennirnir skipuðu þeim.
pýtt, úr Bók pekkingarinnar.
Töfrapenni sannleikans
Einu sinni vera penni sem altaf skrifaði það sem
satt var, hvort sem sá vildi það eða ekki sem á hon-
um hélt,
Maður sem hét Jakob Londin sá þennan penna
í kínabúð í New Bond stræti. pað var ágætis
penni með gullbroddi og allskonar skrauti sem graf-
ið .vaf á hann og' mörgum merkjum sem enginn gat
lesið.
“Eg ætla að ltaupa þennan penna handa henni
Letty, ” sagði Jakob Londin við sjálfan sig. pegar
hann spurði um verðið varð hanii steinhissa, penn-
inn kostaði ekki nema 25 cent.
“Bg fékk þennan penna ákaflega ódýran frá
ípgmanni, ” sagði Kíninn. “Hann sagði mér að
penninn hefði eyðilagt sig; hann hefði skrifað tónr
an sannleika og það mætti ekki eiga sér stað með
lögmahn. ”
Jakob keypti þennan fallega penna og gaf
hann unnustu sinni. Eins og hann var viss um að
hún var fallelgasta stúlkan í heimi, þannig var
liann viss um að þetta var fallegasti penninn í öllu
landinu-
Stúlkan hét Letty Ferrars, og' hún notaði pennan
til þess að skrifa með honum ásta bréf til unnusta
síns, mannsins sem gaf henni pennann.
Bn svo vildi svo óheppilega lil eitt kveld að
kærustu pörin deildu um citthvað og urðu bæði rjúk-
andi reið. Letty fór heirn, tók pennann og skrif-
aði Jakob skammabréf. Hún sagði honum að sér
þætti elrkert vænt um hann lengur og' að hún vildi
aldrei sjá hann aítur né lreyra. Eða þetta var það
sem hún ætlaði að skrifa. En þið munið að penn-
inn gat aldrei skrifað annað en sannleika, og þegar
Jakob fékk Irréfið frá Letty var það svona:
“Elsku Jakob minn! pað hryggir mig ákaf-
lega mikið að við skyklum Játa okkur korna illa
saman. Mér þykir enn þá vænna um þig en mér
hefir nokkurn tíma þótt áður- Elsku Jakob konrdu
og findu mig tií þess að við gétum talað saman og
orðið sátt aftur. ”
Letty.
Penninn skrifaði það sem Letty hugsaði í raun
og veru þó hún ætlaði að skrifa annað.
pegar Jakob fékk bréfið varð liaiin ósköp
glaður og ldjó]r á augabragði þangað sem Letty
átti heima til þess að finna liana. Hún sag'ði hon-
um þá að hún vildi ekki sjá hann og ekki tala við
bann. En þegar Jakob sýndi lienni bréfið sem
hann hafði fengið og hún hafði skrífað með sann-
leikspernianum þá kysti liún liann og þau voru sátt
eins og áður, og giftu sig skömmu síðar, og leið
altaf vel.
(Bók pekkingarinnar),