Sameiningin - 01.12.1892, Blaðsíða 6

—150—
fyrirlesturs V>essa var að neita því, a,ÍS gufS hefði átt nokkurn
nioiri þátt í samning heilagrar ritningar hehlur en hverrar ann-
a: rar b >kar, sern vera skj'ldi. þa’i væri langt frá því a’i vera guðs-
or5, þa5 sem stæhi í þeirri b >k. Til þess a5 sýnafram á, a5 þessu
væri þa mig varið, voru dregin fram ýms dæmi úr gatnla testa-
mentinu.sem fyrirlesaranum þúttuguði algjorlega > s unboðin.eins
og t. d. ýmislegt i lögarjöf Músesar, glíma Jakobs við guð, harð-
nesk ja ísraelsmanna við heiðnu þjúðflokkana, sem bjuggu í Ka-
naanslandi, o. m. tí. Kn aldtei minnumst vjer þess, að hat'a lieyrt
nokkurn menntaðan mann, hvað þá heldur prest, tala með jafn-
litlum skilningi um þessi efni og gjört var í þet.ta sinn af síra M.
það kom ekki fyrir í öllum þessum 'ianga fyrirlestri ein einasta
bending til hinna sög'flegu skilyrða, setn heilög ritning.ekki síö-
ur en hver önnur bók, hlýtur að dæmast eptir. Enda kom það
svo berlega í ljós, að síra M. var ekki um það htigað aðskiljaeða
koma nokktum öðrum í skilning utn orð hinna heilögtt höfunda,
heldur virtist honum vera það eitt áltugam J, að tína satnan sem
flent dætni til að sanna þá setning sína, að heiliig ritning væri
eltki guðs opinberaða orð. Með þessum fyrirlestri, eins og ann-
ars opt áður, gaf hann trúuðum mönnutn sláandi siinnun fy. ir
því, að kenningin um eilífa fordætning er biblíunnar keuning-
því hvað er það, sem kontið het'ur síra M. til aö neita innblæstr1
heil. ritningar? Ekkert annað en kenningin um eilífa fordætn-
ing. Hann fann hana tekna fram í nýja testainentinu með svo
skýrum og ótvíræðum orðum, að hann varð annaðhvoi t að trúa
eihfri fordæming, og það vildi hann ekki, eða hann varð að neita
því, að ritningin væri guðs-orð, og sá kosturinn þótti honum
vænlegri. í umræðnnum, setn urðu á eptir fyrirlestrinum á
Mountain, tók hann að sönnu lítinn þátt sjálfur; hann hafði þar
annan mann til að tala fyrir sig. Samt gat hann þess sjálfur>
til þess að taka af öll tvímæli, að sjer þætti nýja testamenntið
enn þá ljótara en hið gamla,því þar fyndi hann kenninguna um
eilífa glötun.—Surnir haf’a hdldið því fram, að það væri einungis
eitt smáatriði, sem síra M. greindi á við kirkjuna um, eilif for-
dæming og ekkert annaö. Að öðru levti kenndi hann eins og
hver artnar lúterskur prestur. Sjálfur hefur hann þegar fyrir
löngtt lagt fram ótal sartnanir fyrir þvf, að þetta er algjörð-
ur misskiluingur. En ef einhverjir skyldu enn vera í nokkrum