Sameiningin - 01.04.1918, Qupperneq 7

37
mér minnisstæÖ sú kirkjulega atköfn kans og margar
aðrar kátíðlegar atkafnir, sem konnm fórust svo vel úr
kendi.
Meðan séra Friðrik Bergmann var prestur ó Gardar,
en eg í Minneota, kittumst við iðulega, og var eg oft gest-
komandi á liinu fagra lieimili kans. Sat eg þar stundum
í garðinum kjá konum “undir linditrjánum”. Einna
minnisstæðust er mér næturferð, er eg átti með konum
frá Hamilton suður á Gardar. Ókum við á gamla
“Grána” kans suður í inndælu sumarveðri. Eg man, kve
sál kans logaði af fjöri, er kann ræddi við mig um nýj-
ustu kækurnar, einkum skáldritin, er liann liafði lesið.
Eg efast um að Steingrími kafi verið meiri unaður aP
“svanasöng á keiði”, en þá var mér af ræðum sér;i Frið-
ríks suður Sandkæðirnar. Enda er ]>að skoðun mín, að
séra Friðrik Bergmann iiafi fremur öllu öðru verið spá-
maður í keimi kókmentanna, svo sem ritgerðir Iians um
bókmentaleg efni kera vott um.
Það er þjóðkunnugt, hversu mikinn þátt séra Friðrik
Bergmann átti í því, að mynda. og móta kirkjuielagið.
Játa eg það, að eg varð fyrir miklum áhrifum af liálfu
séra Friðriks framan af árum. Hann hélt okkur yngri
mönnum fast að lúterskunni, og vildi að við fylgdum ein-
dregið sið lúterskrar kirkju þessa lands. Hann hafði
það mjög í huga, að kirkjufélag vort sameinaðist stór-
deildum lútersku kirkjunnar liér í landi og liann var
vinur mikill General Council kirkjufélaganna. Skömmu
eftir aldamótin breytti séra Friðrik Bergmann stefnu
sinni í kirkjumálum, svo sem lýðum er ljóst. Hvarf kann
smám saman frá þeirri stefnu, sem ríkt kafði í kirkjufé-
laginu og kinni lútersku kirkju ]>essa lands, og aðhyitist
þá nýju stefnu, sem um þær mundir ruddi sér til rúms
víða á Islandi og í öðrum löndum í Norðurálfu og einnig
til mikilla muna innan reformeruðu kirkjufélaganna í
Ameríku. Þá skildu leiðir okkar. Eg fyldi mínum föður,
dr. Jóni Bjarnasyni, og var með öðrum undirforingjum
í Hði hans í baráttunni, er þá varð. Við séra Friðrik
deildum um þessi mál við og við í fleiri ár. Langt er ]>ó
síðan eg lagði þar frá mér pennan. Taldi eg það væn-
legast kristilegri kirkju íslendinga, að láta hið ókyrra