Sameiningin - 01.04.1918, Qupperneq 12

42
Hún fór að þjóna fyrir borðum. Hún fór að skemta
mönnum, fann mörg ráð, ný og góð, til að fá fólk saman
og gera þeim stundina ekki leiðinlega. Hún fór að aug-
lýsa eins og matvörubúðir. Prestarnir fóru að lialda
fræðandi fyrirlestra og reyndu hver um sig að tolla í
nýjustu týskunni með því, að ræða í stólnum í livert sinn
nýjasta nýmæli mannfélagsmálanna. En biiið var að
taka Drottin l>urt úr prédikunum þeirra og enginn vissi
livar liann hafði verið lagður. Frelsarinn Jesús, kross-
festnr og upprisinn, varð að víkja fyrir Messíasi nýrrar
siðmenningar.
En, sjá, kirkjurnar tæmdustr sálum mannanna geðj-
aðist ekki tóma hljóðið. Lítt-trúaðar, en leitandi sálir,
sneru baki við l>oðskap þessum. Sálirnar sögðu við
kirkjuna: Gerðu annað tveggja, segðu okkur beilaga
sögu eða enga, segðu okkur um Guð og eilífðina og það,
hvernig vesælar og vondar sálir fái snúið sér og lifað,
ellegar hættu að yrkja. Það er eng'in málrós þetta. Það
ef bláber staðreynd': Sálirnar stóðu og' grétu úti undir
kirkjuvegg, því búið var að taka Ðrottin burt úr kirkj-
uiini, og' sálirnar vissu ekki hvar bann lmfði verið lagður.
5. Og, loks, bixið var að taka Drottin burt úr þjóð-
llf'inu. — Þjóðlífið er það, sem einstaklingar þjóðarinnar
eru. Hamstola æddu menn um skeiðvelli starfslífsins.
‘‘Áfram og upp á við”, kvað við í öllum áttum, feti
lerigra og feti hærra hver lieldur en náunginn. Til ]>ess
að komast áfram í lífinu, sem það var kallað, skyldi ekk-
'eft til sparað og sérbvert meðal lej'filegt. Hvert sem
uín var að ia‘ða, að græða fé, metorð eða munað, var
talað að ekki tjáði, að liorfa í kostnaðinn. Leitt væri, ef
til vill, að beita brögðum eða ofbeldi, en maður míctti ekki
sjá í kostnaðinn; til ])ess að sigra, en það var fyrir öllu,
vxirð að liafa sömu aðferð og- aðrir. Það var því sízt að
undra, ])ó illa færi. Sú þjóðin, sem verið hafði um langan
ablur vermireitur liins andlega og siðferðilega ofbeldis,
b'érti nú bvei-ja taug í líkama sínum og stælti hvern vöðva,
stökk svo þegar aðrir ugðu s.ízt um sig, albrynjuð og liam-
'röm fram á völlin með ])órshamar reiddan til ])ess <að
útióhi alt, sem var smærra og veikara. Þar komu þú kenn-
't fl IK : ’ . • ■ -