Sameiningin - 01.04.1918, Side 13

43
ingarnar og lífsskoðanirnar lioldi klæddar fram í dags-
birtnna. Svo var þá friði slitið og Harmagedón iiöstnð
öllnm heimi. — Og hvers vegna myndi heimnrinn nú
veltast í blóði sínu? Af því buið var að taka Drottin
burt úr heiminum og enginn vissi, hvar liann liafði verið
lagðnr.
Og nú stendur veröldin hnipin og grætur, ber sér á
brjóst og hrópar: Hví leið eg það, að Drottinn minn \’æri
tekinn burtu frá mér ?
II. GleÖiefnið mikla: Vonin um upprisu Brottins.
Grátin stóð konan við gröfina og horfði í svarta
myrkur, huggunarlaus, vonlaus, því búið var að taka
Drottin burt. En ]>egar neyðin er stærst, er hjálpin næst.
Áður en hún vissi, var Drottinn kominn. Ilann sem burt
var tekinn, var kominn aftur. Helja fékk ekki lialdið
honum, myrkrið gat ekki hulið hann. — Myrkrin geta
aldrei til lengdar hulið hann. Eitt orð af vörum hans og
jörðin verður himnaríki. María heyrði orðið, hún sá,
hún trúði. Hún varpar sér lotningulostin að fótum
hans, hún þreifar til hans; hann segir “snertu mig ekki”.
— Dýrlegt málverk eins hins gamla meistara—frá þeirri
tíð, að ekki var búið að taka Drottin burt frá listinni—
er mynd af þessu. Myndin heitir “Snertu mig ekki”.
Svo er þar Guðs dýrð liins upprisna lausnara dásamleg,
að maður fær ekki varist tilbeiðslu. Þar er friðurinn og
kærleikurinn óviðjafnanlegur. Og við fætur hans krýpur
konan og biður, ogbjarmi dýrlegrar trúar blikar á ásjónu
hennar.
Þetta er María Magdalena, sú er syndgað hafði mik
ið, en elskaði mikið einnig, og fyrst allra manna leit
Iausnarann upprisinn. Og Magdalena gefur oss von. Vér
trúum því og höfum fyrir ]>ví mörg tákn, að veröldin,
sem meir hefir syndgað en Megdalena og verður því leng-
ur að reynast, muni bráðum finna Drottin, sem tekinn
var burtu, og krjúpa í trú og bam að fótum lians.
Hver líkindi er til ])ess, að von sú rætist? Hver eru
tákn þess, að páskar sé í nánd? Eg hefi þegar að því
vikið aftur og aftur, hversu sálirnar á öllum svæðum