Sameiningin - 01.04.1918, Side 16

46
%
Börnunum geta menn þolað barnaskapinn. Eng'inn
tekur til þess, þótt maðurinn sé barnalegur, áðui* en hann
kemst til vits og ára. pað er jafnvel óeðlilegt að missa af
bernskuskeiðinu, að vera fullorðinn í hugsun og háttum, en
barn að aldri. Maður nokkur var einu sinni spurður,
hversu gamall vinur hans væri. “Bíðum við”, svaraði hann,
“hann var fimtugur þegar hann fæddist; það var fyrir
þrjátíu og þremur árum; nú hefir hann þrjá um áttrætt”.
Slíkir menn eru til. þeir hafa aldrei verið ungir, eiga engin
bernskuár. peir missa af glaðværð og áhyggjuleysi barna-
skapar og byrja lífsferil sinn með hegðun og tilfinningum
fulltíða manns.
En það líf er aldrei fagurt. ]?að liggur eitthvert óeðli,
einhver vanskapnaður, í of bráðum þroska. Sú bemska
er sönnust, sem er barnslegust. Barnaskapinn getum
vér því umborið, þegar um barn er að ræða. Vér miss-
um þá ekki þolinmæðina. “petta er ekki nema bara enn
þá”, segjum vér til afsökunar orðum og tiltækjum. En þeg-
ar barnaskapurinn kemur í ljós hjá manni, sem kominn er
á fullorðins ár, þá getum vér ekki fundið honum neitt til
afsökunar. pá er lýti að honum; hann ber vott um þroska-
leysi. Vér eigum að skilja hann eftir í fortíðinni, þegar
þroskinn eykst og verksviðið stækkar með fulltíða-aldrinum.
Vér höfum góða heimild fyrir þeim orðum, að þegar vér
vorum börn, töluðum vér eins og börn, hugsuðum eins og
böm og ályktuðum eins og börn; en þegar vér urðum full-
tíða menn, þá lögðum vér niður barnaskapinn.1)
Til er þó fullvaxið fólk, og ærið margt, sem heldur i
barnaskapinn. Til dæmis, ólundarköst eru ekki fátíð hjá
ungum börnum. Eitthvað gengur ekki að óskum, og þau
verða afundin, taka sig út úr, setja totu á munninn og vilja
ekki taka undir við leiksystkini sín, eða leika sér með þeim.
Engin furða, þótt hin börnin í hópnum gjöri gys að því-
líkum firrum og ausi spottyrðum yfir þennan félaga sinn.
pað er löng ment, og lærist ekki nema af reynslunni, að geta
orðið vel við hverju mótkasti, hverri móðgun og lítilsvirð-
ing. pað er því ekki nema eðlilegt, þótt ungum bömum
gangi stundum seint að vinna bug á stygglyndinu. Vér get-
um ekki tekið hart á þeim fyrir það. Ófullkomlei kar ýmis
konar eru auðvitað sjálfsagðir á þroskaskeiðinu. óþroskuð
epli e'ru ekki sæt venjulega. En um það er ekki að fást;
fyrst er vísirinn, svo er berið.
1) I. Kor. 13, 11. pýð.