Sameiningin - 01.04.1918, Side 17

47
En af og til — og það ekki svo sjaldan — hittum vér
fulltíða menn, sem ekki hafa komist yfir ólundarköstin.
peir eru ofur-ljúfir og glaðlyndir á meðan ekkert kemur við
sjálfsþóttann. En undir eins og einhver virðist taka of lítið
tillit til þeirra, sýnir þeim ekki tilhlýðilega virðing eða nógu
nákvma alúð, eða þegar hafnað er einhverri tillögu frá þeim
eða bollalegging, þá setja þeir óðar upp ólundarsvipinn,
fram-myntan, með ygli-brún, og hafa til að rjúka á dyr í
barnalegu fússi.
Á þessu bryddir all-oft í vinskaparmálum unglinga.
peir vilja stundum eiga algjört og óskift einka-tilkall til
vina sinna. Festa sjálfir vinskap, með áköfu ástríki, við
eitthvert leiksystkini sitt, og vilja svo að vinurinn heyri
sér einum til, algjörlega; hann má varla vera kurteis við
aðra út í frá, hvað þá vingjarnlegur. Ef út af bregður hið
allra minsta með slíka hollustu, þá verður þessi óhófs-vinur
fár við, tekur ólundar-kast og segir kjökrandi: “pér þykii’
ekki lengur vænt um mig”. Ungum börnum er hægt að
þola þetta og annað eins, en komi það fyrir hjá unglingum,
sem komnir eru af barnsaldri, þá ber það vott um sjúkt og
óheilnæmt tilfinningadekur.
Vináttan er fögur, þegar henni fylgir traust og göfug-
lyndi; þegar hún kann sér hóf og er laus við heimtufrekju;
getur fús og glöð séð öðrum veitta virðingu, og ann þeim
hlutdeildar með sér í ástúð og umhyggju vinar síns. En
öðru vísi er of mörgum farið; þeir eru eigingjarnir í vin-
áttunni; þeir eru ekki ánægðir með að eiga öndvegið í hjört-
um vina sinna, heldur vilja þeir byggja öllum út þaðan og
sjá jafnvel ofsjónum yfir algengri kurteisi. Slíkir menn
hafa ekkert með vini að gjöra. Jafnvel börnin, þegar þau
eru ’Sem barnalegust, sýna þess konar innræti örsjaldan.
Öfund og afbrýði eru stór-lýti á .hverjum manni, ekki sízt
þeim, sem bera kristið nafn; þær ódygðir teljast áreiðanlega
til barnaskaparins, sem sérhver fulltíða maður og kona á
að leggja niður.
Margskonar geðbrestum öðrum á maðurinn að vera
vaxinn upp úr, þegar hann hefir náð fullum þroska. Páll
postuli nefnir mörg lundareinkenni, sem engan rétt eiga á
sér í lífi kristins manns og eiga að útrýmast — reiði, bræð',
vonzku, lastmæli, svívirðilegt tal.1) Til eru margir góðir
menn — góðir í öllum stóratriðum lífs og lundernis — sem
ill-mögulegt er að komast af við. peir eru ónærgætnir, óþýð-
-----O-----
1) Kól. 3, 8—pýð.