Sameiningin - 01.04.1918, Side 29

59
® FYRIR UNGA FÓLKIÐ 0
Deild þessa annast séra F. Hallgrímsson.
Bréf frá Japan
til œskulýðsins í kirkjufélaginu.
Nagoya, Japan, í Janúar 1918.
Eins og eg drap á í fyrra bréfinu niínu, hygg eg að mörgum, er
{>essa deild Sameiningarinnar lesa, kunni að þykja fróðlegt að kynn-
ast dálítið efni alþýðuskóla-lesbókanna hérlendu, sem eg nota viö
nám mitt, og eru á máli þessa lands nefndar "Tokuhous".
Fyrsta bókin er, eins og eðlilegt er, að mestu leyti upptalning
orða og stuttar málsgreinir, með myndum. Siðasta lexían í henni
er dæmisagan um héran og skjaldbökuna, og er hún sett þar vegna
kenningarinnar, sem i henni felst, og er einkar vel valin fyrir þá, sem
eru að læra þetta afar-erfiða tungumál.
í annari bókinni eru lengri málsgreinir og samtals-æfingar út af
umtalsefnum eins og þessum: “Morgunsólin", “Að tína kastaníu-
lmetur", “Tunglið”, “Hænsn”, “Lauf”, “Gestur", “Lögreglan”, “Góð-
gjarn skólapiltur”, “Nýárið”, “Keisarinn”, “Á svellinu”, “Flugdrek-
ar” o. s. frv. Siðasta lexian er saga, æfintýr sem börnum hér í landí
þykir einna vænst um. Eg hygg að ykkur muni þykja gaman að lesa
{yað, og set það því hér:
Momotaro.
Einu sinni, endur fyrir löngu, var gamall maður sent átti gamla
konu. Einn dag, þegar gamla konan var niður við á að þvo þvott.
liarst þangað stór ferskja ('ávöxtur, á ensku pcach) með straumnum.
Konan tók hana og fór með hana heim til sín.
Gömlu hjónin ætluðu að fara að borða ferskjuna og hlökkuðtt
mjög til þess; en í því bili spraklc hún, og innan í henni var ljómandi
fallegur lítill drengur. Hugsið ykkttr hve hv'erft þeitn varð við.
Göttllu hjónin itrðu þessttnt fundi mjög fegin, og þatt nefndu
drenginn Momotaro (sem þýðir: Ferskju-drengttrJ. Hann óx upp
og varð mjög hraustur, og hann sýndi foreldrttm sinum altaf mestu
virðingu.
Uni þær mundir vortt á eyju nokkttrri vondir risar, sem fórtt oft
og tóku sgklaust fólk og fóru með það heint til sín. Einn dag kotr.
Momotaro til foreldra sinna og sagði við þati: “Mig langar til að
fara til Djöfla-eyjarinnar og refsa þessunt vondu ris.uni. Gjörið
]>að fyrir mig, að leyfa mér aö fara". Desstt samsintu gömltt hjónin
fúslega.
Gantla konan bjó þá til nokkrar sætar hirsi-kökur og gaf honum.