Sameiningin - 01.04.1918, Síða 33

63
nú tækifæriö til þess a'ö brýna fyrir lærisveinunum sjálfsförnar-
lexiuna enn einu sinni. Hann fer ekki í manngreinarálit •— tign og
heiður er ekki hans aö veita vildarmönnum, eins og jaröneskir
stjórnendur gjöra. Heiðurinn er fyrirbúinn þeim, sem vinna til
hans, með því að fylgja meistaranum, gefa sig honum á vaicl og
líkjast honum. Slíkir menn mega búast við að 1 íöa fyrir trygö sina
við frefsarann, að sínu leyti eins og hann leið fyrir oss ■—að drekka
af bikarnum hans og skírast skírninni hans, því heimurlnn elskar
ekki lærisveinana fremur en meistarann. Aðal atriðið til umhugsun-
ar er þetta: viljir þú verða sannur lærisveinn, þá vertu reiðubúinn
að þola vatiþakkir, niðurlægjingu eða hvað helzt mótlæti annað, sem
þeirri stöðu fylgir. Hugsaðu um það eitt að þjóna, og sækstu að-
eins eftir þeim launum, sem .liggja i þjónustunni sjálfri. Það eru
heilztu launin. Það er hörmulegt að sjá, hversu hégómleg eftirsökn
eftir lítillfjörlegri vegtyllu, getur leitt ilt af sér, hvernin menn firtast,
letjast og jafnvel spilla góðum málum, af þvi þeir þykjast ekki hafa
fengið þann heiður, sem þeir eigi skilið. Ekkert er ósamboðnara
kristnum manni. Gott verk, vel unnið, án umhugsunar um þakkir
eða vegsemd, er eini heiðurinn, sem til er. Hann er jafnmikill,
hvort sem mennirnir veita honum viðurkenning eða ekki. Sækjumst
eftir honum.
VERKEFNI: 1. Þegar Jesús nálgaðist krossinn. 2. Skiln-
ingsleysi holdsins. 3. Að drekka af bikar frelsarans. 4. Beztu
Iaunin. 5. Sannur heiður.
VII. EEXÍA, 19. MAÍ. — Jesús beitir konunglegn valdi.—
Mark. 11, 15-18, 27-33.
MINNISTEXTI: Alt váld cr mér gefið á hinmi og jörðu.—
Matt. 28, 18.
UMRÆDUEFNI: Kristur, Drottinn lífs vors. Les til hliðsjón-
ar, Lúk. 2, 22-38; Jóh. 2, 13.17.
Jesús er nú kominn til borgarinnar helgu í síðasta sinn á dögttm
sins jarðneska Jífs. Á innreið þessari ikotn hann fram opinberlega
sem hinn fyrirheitni Messías, og nú sínir hann v’ald sitt í musterinu
með því að reka þá menn út úr musterisforgarðinum, sem vanhelg-
uðu þann heilaga stað með kaupum og sölttm. Nú gafst borginni —
og þjóðinni í heild sinni — tækifæri að taka á móti Messíasi þeirn,
sem hún hafði vonast eftir í allar þessar aldir, að sjá sína fyrir-
heitnu von uppfylta. Og þegar uppfyllingin sjálf kemur-—í per
sónu frelsarans — þá þekkir þjóðin hana ekki og hafnar henni.
Hvers vegna? Svarið sjáum vér í því, sem gjörðist í musterinu dag-
ana á eftir. Messíasarvon þjóðarinnar var búin að missa sannleiks-
gildi sitt í huga hennar. Gróðahugurinn, veraldarhyggjan, hafði
gjört hana að jarðneskri von um velsæld og sigurvinningar. Bók-
stafsdýrkun og Farisearéttlæting hafði svift hana sínu trúarlega gildi.
Þjóðin þráði í raun og veru alt annað en það, sem Guð hafði heitið
henni, af því 'hjartað var ekki á Guðs vegum, Svo getur farið fyrir
oss. Vér getum þózt rétttrúaðir og guðræknir, og v'el kristnir, en