Faxi - 01.02.1963, Qupperneq 4

Úr atvinnulífinu
Heimsókn í stærsfu útgerðarstöð
á Suðurnesjum
í Faxa nú að undanförnu hefur verið
sagt nokkuð frá atvinnuframkvæmdum
hér í Keflavík. Er hugmyndin að halda
slíkri fréttaþjónustu áfram í blaðinu, og
bregðum við okkur nú í heimsókn í
stærstu útgerðarstöðina á Suðurnesjum, til
Guðmundar Jónssonar á Rafnkelsstöðum
í Garði.
Guðmundur er heima við og tekur okk-
ur af mikilli vinsemd, eins og hans er von
og vísa og býður til stofu. Meðan við neyt-
um góðgerða og látum fara vel um okkur
í vistlegum húsakynnum Guðmundar,
biðjum við hann að segja okkur eitthvað
af sjálfum sér og sínum mikla atvinnu-
rekstri, því á ýmsu hlýtur þar að hafa oltið
á langri lífsleið og ekki verða menn burð-
arásar mikilla verstöðva án þess að ýmis-
legt markvert og frásagnarhæft beri við.
Guðmundur er fæddur 18. júlí 1892 í
tómthúsbýlinu Hellum, sem var skammt
frá Utskálum, en er nú komið í eyði. For-
eldrar hans voru Jón Asmundsson og Jór-
unn Guðmundsdóttir, ljósmóðir. Átta ára
fluttist hann með þeim að Rafnkelsstöðum,
en þá losnaði sú jörð, er bóndinn þar,
Hjálmar Jónsson, tók sig upp og flutti til
Ameríku.
Strax við 10 ára aldur hóf Guðmundur
sjósókn, eins og margir unglingar á þeim
árum. Byrjaði hann að róa á færi með föð-
ur sínum á vorin. Afli var þá yfirleitt
góður í Garðinum, miklu betri en nú. —
— Árið sem ég fermdist, byrjaði ég svo
að róa með Eggert Gíslasyni, afa Eggerts
skipstjóra á Víði II. og af honum lærði ég
sjómennsku, því hann var mikill sjósókn-
ari. Hjá Eggert reri ég í fjórar vertíðir og
fiskuðum við vel. Eg var nú orðinn 18
ára og farið að langa í tilbreytingar, en
ekki var úr miklu að spila. Réðist það þá
þannig, að ég keypti hálft 6 manna far á
móti föður mínum og gerðist skipstjóri á
því. Ekki var nú vel spáð fyrir þeirri út-
gerð: — Blessaður, þú drepur þig eins og
skot, — sagði Eggert, þegar hann frétti um
kaupin. — En alit fór þetta nú vel, sem
betur fer.
En litlu bátarnir voru ekki samkeppnis-
færir þá fremur en nú, þó stærri stökk séu
nú tekin. Fiskirí minnkaði á grunnmiðum
og fleiri og fleiri fengu sér stærri báta, til
að geta sótt lengra.
Fyrsti vélbáturinn, sem ég eignaðist, hét
Von. Var hann 9 tonn. Hann keypti ég í
félagi með Jóni Jóhannssyni í Sandgerði.
En við seldum hann aftur eftir nokkur ár.
Mun sá bátur vera enn við líði. Keyptum
við þá bát, er hét Sigurfari. Var hann 27
tonn. Þar var Jón skipstjóri, en ég í landi.
Bátinn keyptum við af Sigurgeir heitnum
í Innri-Njarðvík. Þann bát áttum við í
nokkur ár, en hann „fór upp“ í Sandgerði
í aftakaveðri og brotnaði í spón.
Svo einkennilega vildi til, að í þessu
sama óveðri „fór upp“ á Akranesi nýlegur
bátur, aðeins þriggja ára, er hét Vtðir og
var 25 tonn að stærð. Þennan bát átti sam-
eignarfélag á Akranesi og var Olafur heit-
inn Björnsson, útgerðarmaður og ritstjóri,
aðalforsvarsmaður þess. Af tilviljun hitti
ég Eyjólf Gíslason skipasmið og sagði
hann mér frá þessu. Ráðlagði hann mér að
fá bátinn keyptan af vátryggingarfélaginu,
skyldi hann síðan gera við hann fyrir mig.
Fór Eyjólfur svo með mér upp á Akranes
og við skoðuðum bátinn og leizt mér vel
á hann. Ræddi ég síðan við vátryggingar-
félagið um kaupin. Gekk saman með okk-
ur og fékk ég bátinn fyrir 7 þúsund krón-
ur. Eyjólfur Gíslason gerði bátinn síðan
upp, eins og um var samið, og þótti hann
Rafnkelsstaðir.