Faxi - 01.02.1963, Síða 5

nokkuð dýr, þegar allt var komið í stand,
eða 22 þúsund krónur.
Þannig eignaðist ég minn fyrsta Víði, en
þó ekki nema að hálfu, því Jón átti bátinn
með mér í eitt ár, en þá seldi hann mér
sinn part. Þetta nafn hefur alltaf síðan
reynzt mér mjög happasælt.
— Hvernig var útgerðinni hagað á þess-
um árum, Guðmundur?
— Yfirleitt verkuðu menn allan sinn fisk
sjálfir, og tel ég, að það hafi verið það
þýðingarmesta fyrir útgerðina á þessum
árum. Strax og við fórum að róa hér frá
Rafnkelsstöðum, byrjuðum við einnig að
verka fiskinn, og eftir að við hófum róðra
frá Sandgerði, fluttum við fiskinn hingað
í aðgerðarhúsin, sem við byggðum hérna
niðri við sjóinn. Allt var saltað og síðan
tekið til við að þurrka á sumrin. Notaðist
þá allur vinnukraftur heimilanna, því kon-
ur og börn unnu þá mikið starf við þurr-
fiskverkunina. Það var oft erfitt á kreppu-
arunum, þegar verðfallið varð á fiskinum.
Þá var oft unnið fyrir lítið. Þetta bjargað-
ist samt allt einhvern veginn, með sífelld-
um þrældómi hjá öllum, ekki sízt konum
og börnum.
Eftir að Jón hætti við skipstjórn á Víði
og seldi mér sinn part í bátnum, tók við
skipstjórn á honum Agúst Snæbjörnsson,
er var síðan með bádnn í þrjú ár. Var
Garðar sonur minn með honum nokkuð
af þessum tíma sem landmaður, en fór
síðan í Stýrimannaskólann. Er hann hafði
lokið þar námi, leigði ég bát eina vertíð
°g var Garðar formaður á honum og fisk-
aði mjög vel. Tók hann síðan við Víði af
Agústi og var með þann bát í mörg ár,
líklega ein tólf. — Síðustu vertíðina, sem
hann var með Víði, fiskaði hann afbragðs
vel, ein 1600 skippund, viktað, slægt og
nokkuð úr salti. I lok vertíðar hringdi til
niín Björn Olafs frá Mýrarhúsum og sagði
við mig: — Skammastu þín ekki fyrir að
láta son þinn, sem fiskar svona mikið, vera
nieð svona lítinn bát? Viltu ekki kaupa 56
tonna bát, sem ég hef í smíðum?.
Það varð úr, að ég keypti þennan bát,
sem Björn var að bjóða mér, og skírði
hann Mumma GK 120. Þann bát átti ég
1 17 ár. Seldi hann nú í haust til Flateyrar.
^íummi var mikið happaskip og á þann
bat fiskaðist mikið. Garðar sonur minn var
Engst af með hann.
Upp úr 1950 keypti ég svo bát frá ísa-
firði, Huginn III., er Arngrímur Fr.
Rjarnason hafði með að gera. Skírði ég
hann upp og nefndi Víði II. Þorsteinn
Einarsson, núverandi skipstjóri á mb.
Línan beitt á mb. Mumma.
Verbúðir og aðgerðarhús Guðmundar Jónssonar.
Manna, var með bátinn fyrsta árið. En
síðara haustið fór hann í Stýrimannaskól-
ann og sagði þá bátnum lausum. Vantaði
mig þá skipstjóra. 1 lok síldveiðanna norð-
anlands það ár, hringdi Garðar sonur minn
til mín frá Raufarhöfn og spurði, hvort ég
væri búinn að ráða skipstjóra á bátinn.
Kvað ég nei við. Sagði hann mér þá, að
Eggert Gíslason, skipstjóri á mb. Hilmi
frá Keflavík, vildi gjarnan taka bátinn,
því hann ætlaði sér að skipta um skip þetta
haust. Bundum við Garðar það fastmæl-
um, að Eggert fengi bátinn, en ræddi nán-
ar við mig, er hann kæmi heim af síldinni.
Gekk þetta allt eftir og var Eggert með
bátinn á vertíðinni í Sandgerði, annað
hæsta skipið í flotanum. Skiptust þeir síð-
an á, Garðar og Eggert, um að vera afla-
kóngar hér á næstu vertíðum. Eggerti gekk
aftur á móti alltaf betur á síldinni fyrir
norðan. Má ég vissulega telja það mikið
lán fyrir mig, að hafa fengið í mína þjón-
ustu slíkan afbragðs skipstjóra, sem Egg-
ert er.
— Hvað segir þú okkur um upphaf
vetrarsíldveiðanna, Guðmundur ?
— Um það get ég sagt þér bæði margt
og mikið, enda tel ég Eggert Gíslason, mig
og Lúðvík Jósefsson, þáverandi sjávarút-
vegsmálaráðherra, algjörlega upphafsmenn
að þeim.
Þannig var málum varið, að á haustver-
tíðinni 1958 var heldur risjótt tíð. Eggerti
gekk ekkert sérlega vel á reknetunum, etrda
var það alltaf, að ég held, hans leiðinleg-
asta veiðarfæri. Eggert undi þessu illa og
F A XI — 21