Faxi - 01.02.1963, Síða 6

kom til mín kvöld eitt og tjáði mér, að
hann teldi fullvíst, að hægt væri að ná
síldinni í nót hér sunnanlands eins og fyrir
norðan. Ræddum við þetta lengi kvölds
fram og aftur og ákváðum að ganga á fund
sjávarútvegsmálaráðherra daginn eftir,
leggja málið fyrir hann og vita, hvort rík-
ið fengist ekki til að taka einhvern þátt í
siíkri tilraun.
Tók ráðherra okkur vel og samdist
þannig með okkur, að ríkið keypti nótina
og ætti hana, en ég legði til bátinn og borg-
aði mannskap tryggingu, ef með þyrfti.
Skyldi Eggert leggja til þekkinguna og
dugnaðinn og stjórna tilrauninni. Nótin
var síðan búin til af Þórði Eiríkssyni, neta-
gerðarmeistara, eftir fyrirmælum Eggerts.
Var nótin nokkuð stór og riðillinn miðað-
ur við Norðurlandssíld. Fyrst var íarið út
með nótina í leiðindaveðri og kastað við
mjög óhagstæð skilyrði, enda rifnaði nótin
mikið og fékkst ekkert í hana. I annað
skiptið fengust 70—80 tunnur í nótina, en
hún rifnaði þá einnig mikið. I þriðja sinni
var sprengt, en enginn afli náðist. I fjórðu
tilraun fékkst nokkur síld, en hún var smá
og ánetjaðist mikið. Voru skipsmenn í
hreinustu vandræðum með að ná nótinni
inn í bátinn og voru þeir í tæpan sólarhring
að hrista síldina úr henni. Var nótin síðan
iögð í land og tilrauninni hætt.
Þótt svona illa tækist til fyrsta haustið,
sem þetta var reynt, þá hafði hér þó verið
stigið fyrsta skrefið til haust- og vetrar-
síldveiða með herpinót.
Við höfðum í gegnum þessar tilraunir
eignast mikla og dýrmæta reynslu, sem við
höfðum góðan hug á að hagnýta strax á
næsta hausti.
Hér sunnanlands er mikið af smásíld
innan um, svo nauðsynlegt er að hafa næt-
urnar miklu smáriðnari en fyrir norðan.
Reynslan sýndi, að nótin hafði einnig ver-
ið of þung, enda var þá engin „blökk“
komin til sögunnar og þurfti nótin að drag-
ast inn af handafli. Okkur var einnig ljóst,
að nótin þurfti að vera úr sterkara garni.
Þessar staðreyndir þurfti að samræma, ef
þessi hugsjón um vetrarsíldveiðar átti að
rætast, og það skyldi takast.
Næsta sumar pantaði ég tvær nætur á
Víði II. og Mumma, og voru þær úr sterk-
ara garni og smáriðnari. Það haust byrjuðu
svo fleiri að reyna þetta, t. d. Haraldur
Böðvarsson á Akranesi.
Viðhorfin í þessum málum breyttust svo
aftur gjörsamlega, er farið var að nota
„kraftblökkina“, en þar munu hafa verið
fremstir Baldur Guðmundsson útgerðar-
maður og Haraldur, skipstjóri hans á Guð-
mundi Þórðarsyni.
— En hvað segir þú um þorsknótina?
— Eg held hún eigi framtíð fyrir sér.
Eggert reyndi hana í fyrra. Hann var 23
daga á veiðum með nótina og fiskaði 314
tonn af þorski og ýsu. Hann fékk upp í 28
tonn í kasti og mest á einum sólarhring 48
tonn. Nótin kostaði 340 þúsund krónur,
en hún skemmdist mikið. Ég tel að það
stafi af því, að nótin var of djúp, því hafi
hún skafizt og slitnað of mikið við botn-
inn. Fiskurinn úr þorsknótinni var ágætur.
Eg er búinn að panta stykki í nótina, og
ætla að reyna hana aftur í vetur.
Arið 1956 byggði ég verbúðir og aðgerð-
arhús í Sandgerði fyrir starfræksluna. Ver-
búðin rúmar um 80 manns og er mjög vel
úr garði gerð, eins og þú hefur séð, enda
hefur hún vakið athygli viða fyrir góðan
frágang.
1 fiskverkunarhúsunum er aðstaða fyrir
bátana til að beita og svo fyrir geymslu á
bjóðum, og þar salta ég bæði fisk og síld.
Uppi á lofti er svo stór veiðarfærageymsla.
Ég keypti Garð h.f. árið 1959, og þar með
var ég kominn í frystinguna. Með í þeim
kaupum var einnig beinamjölsverksmiðja,
sem þó gat ekki brætt síld.
Síldveiðarnar hafa tekið risastökk undan-
farið við tilkomu vetrarsíldveiðanna, en
aðstæðurnar í landi til móttöku aflans hafa
ekki fylgt eftir sem skyldi. Eftir hið mikla
aflaár í fyrra var auðséð, að snöggra úrbóta
var þörf, ef ekki áttu að hljótast af vand-
ræði. Ég réðst því í það í sumar að stækka
verksmiðjuna og gera hana færa um að
bræða síld. Verksmiðjan á nú að geta af-
kastað 2500 málum á sólarhring, þegar hún
er fullbyggð. Hún mun kosta 10 til 12
22 — F A X I