Faxi - 01.02.1963, Page 7

millj. kr. fyrir utan það sem fyrir var, þ. e.
gömlu verksmiðjuna. Ætti hún þá að anna
Sandgerðisbátum, að undanskyldum bát-
um Miðness h.f., er á stóran hluta í Fisk-
iðjunni í Keflavík, eins og þú veizt.
— Þú hefur nú undanfarið alltaf verið
að kaupa eða leigja báta. Hvað gerir þú
marga út nú í vetur?
— Þeir eru fimm. Það er nú fyrst Víðir
II., sem ég keypti 1960, og Eggert hefur
verið með undanfarið, en Víðir Sveinsson
er með nú. Þá Jón Garðar, keyptur um
svipað leyti, en aðeins minni. Skipstjóri á
honum er Sigurður Sigurðsson frá Húsa-
vík. Þriðji báturinn er Freyja, sem áður hét
Viðir II., skipstjóri á henni er Hafsteinn
Guðnason. Þá kemur Smári, sem ég leigi
frá Húsavík. Skipstjóri á honum er Oskar
Þórhallsson, og Mummi, 76 tonna bátur,
er ég keypti nú í haust frá Breiðdalsvík,
í staðinn fyrir gamla Mumma, sem ég
minntist á við þig áðan. Og svo kemur
nýi báturinn í marz, en hann á að heita
Stgurpáll. Skipstjóri á honum verður Egg-
ert, og réði hann nafninu, eins og þú getur
ímyndað þér. Við höfðum hugsað okkur
að færa Víðisnafnið yfir á þennan bát, en
fengum það ekki. Einkarétt á nafninu hef-
ur Sigurður Magnússon, Eskifirði, en hann
vildi ekki leyfa að nafnið yrði flutt. Auk
þessa kaupum við fisk af fjórum öðrum
bátum, Reykjanesinu, Ingólfi, Gylfa II. og
Duxinum.
— Já, þetta er nú allt nokkuð. Og í
mörgu hlýtur að vera að snúast hjá þér?
En hvað er að segja af heimilishögum þín-
um og einkalífi?
— Eg gifti mig á 25. afmælihdegi mín-
um. Konan mín heitir Guðrún Jónasdóttir.
Hún er Þingeyingur, ættuð af Hólsfjöllum.
Við kynntumst í Reykjavík, er hún var þar
við nám í Kennaraskólanum. Við höfum
eignazt 8 börn, 7 drengi og eina stúlku.
Við misstum 8 ára dreng úr skarlatssótt og
svo annan ársgamlan. Svo misstum við
Garðar, er Rafnkell fórst. Þrír synir okkar
vinna við fyrirtækið; Jónas, sem er yfir-
verkstjóri og svo Kristján og Gunnar. Dótt-
okkar, Karólína, býr hérna í næsta húsi.
Hún er gift Sigurði Björnssyni frá ísa-
firði, sem er háseti á Víði II., og verður
hann áfram með Eggerti á Sigurpáli, er
hann kemur. Einn sonur okkar, Ragnar,
er á Hólsfjöllum, fór þangað fjögra ára og
hefur verið þar síðan. Hann hefur mestan
ahuga fyrir búskapnum. Hann var tekinn
i fóstur norður þangað af systkinum kon-
unnar og hefur unað sér þar vel, eins og
þú sérð á þessu.
Mesta happasporið, sem ég hef stigið, var
þegar ég gifti mig, því betri konu hefði ég
ekki getað eignazt.
— Heimur versnandi fer, er það ekki,
Guðmundur?
— Ja, ég veit ekki, góði. Það hefur verið
og er mjög reglusamt fólk hérna í Garðin-
um. Það þakka ég mest stúkustarfinu. Ég
bragðaði hvorki vín né tóbak fram eftir
aldri. Ég var hér í góðum félagsskap með
þeim Jóhannesi Jónssyni á Gauksstöðum,
Halldóri Þorsteinssyni í Vörum, ásamt
fleirum. Ég man eftir því, er við þrír vor-
um einhverju sinni saman á fundi fyrir
mörgum árum, að þá kom til okkar Magn-
ús Sigurðsson, Landsba,nkastjóri, og sagði:
„Þið eruð mestu heiðursmenn, það er
ábyggilegt, að þið komið alltaf og borgið,
þegar þið getið, en svo eru aðrir, sem úr
meiru hafa að spila, en koma ekki.“
Ég byrjaði svo sem ekki með mikið,
þegar ég hóf búskap. Við bjuggum fvrst
í tveimur kvistherbergjum hérna á Rafn-
kelsstöðum og höfðum aðeins prímus til
eldunar. Börnin komu fljótt, þrjú á fyrsta
árinu. Tviburar 2. apríl, tveir drengir, og
svo enn drengur þriðja apríl árið eftir, eða
nánar til tekið nokkrum klukkustundum
eftir miðnætti inn á 2. árið.
— Hvenær hættir þú alveg sjósókn sjálf-
ur?
— Það var þegar ég var fimmtugur. Ég
hafði alltaf öðru hverju verið að róa á
trillu á vorin hérna í Garðinum með
strákunum mínum, en konunni var alltaf
illa við þetta. Nú, og svo til að drepa
.
■'kjp''

Hraðfrystihús Guðmundar Jónssonar.
F A X I — 23