Morgunblaðið - 27.03.2010, Page 34

34 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 27. MARS 2010
✝ Jóhannes Þórð-arson fæddist í
Hergilsey á Breiða-
firði 9. september
1932. Hann lést á
Sjúkrahúsinu í Stykk-
ishólmi 18. mars sl.
Foreldrar hans
voru hjónin Þórður
Valgeir Benjamíns-
son fæddur í Flatey á
Breiðafirði 2. ágúst
1896, d. 10. nóvember
1985, bóndi í Hergil-
sey og Flatey og síð-
ar verkamaður í
Stykkishólmi, og Þorbjörg Sigurð-
ardóttir fædd á Brjánslæk, Barða-
strönd 26. október 1899, d. 27.
mars 1987, húsfreyja. Systkini Jó-
hannesar: Valborg Elísabet, f. 19.
október 1918, d. 12. júlí 2008, Sig-
urður, f. 30. apríl 1920, d. 5. maí
1975, Dagbjört Guðríður, f. 10.
október 1921, Björg Jóhanna, f. 11.
apríl 1923, Auður, f. 19. júní 1925,
Benjamín, f. 28. apríl 1927, Guð-
mundur Sigurður, f. 15. júlí 1928,
Markússyni. Börn þeirra Sindri, f.
31. ágúst 1990, Karitas Gyða, f. 17.
júlí 2000. Börn Gyðu, Agnes Agn-
arsdóttir, f. 15. maí 1957, maki
Þórður Þorsteinsson, barn Agnesar
Marinó Ingi Emilsson, f. 21. ágúst
1979, Hrönn Bernhardsdóttir, f. 1.
ágúst 1961, gift Gunnari Leví Har-
aldssyni, Börn þeirra Sölvi Leví, f.
16. september 1989, Patrekur Leví,
f. 29. september 1993.
Jóhannes ólst upp í Hergilsey og
síðar Flatey á Breiðafirði. Hann
flutti til Stykkishólms 1964 og bjó
þar til dauðadags. Hann sótti vél-
stjóranámskeið Fiskifélags Íslands
1950-1951 og starfaði lengst af sem
vélstjóri á fiskiskipum auk þess
sem hann var á flutningaskipum og
flóabátnum Baldri. Jóhannesi var
eyjabúskapurinn í Hergilsey ávallt
hugleikinn og starfaði hann að
honum öll sumur við hlunninda-
tekju og veiðar við hlið foreldra
sinna meðan þeirra naut við og síð-
ar í samstafi við ættingja sína. Síð-
ustu starfsárin var Jóhannes
bryggjumaður Breiðafjarðarferj-
unnar Baldurs í Stykkishólmi.
Útför Jóhannesar verður gerð
frá Stykkishólmskirkju í dag, 27.
mars 2010, og hefst athöfnin kl. 13.
d. 15. maí 2004, Ari
Guðmundur, f. 26.
október 1929, Sigríð-
ur Hrefna, f. 27. maí
1931, d. 20. desember
1945, Guðbrandur, f.
24. október 1933,
Ásta Sigrún, f. 3. apr-
íl 1937, Ingunn, f. 22.
júlí 1939, Gunnar, f.
22. september 1940,
d. 20. nóvember 1940,
Gunnar Þórbergur, f.
10. maí 1942, d. 7.
mars 1969, Sig-
urbjörg, f. 10. maí
1945.
Jóhannes kvæntist 1. janúar
1968 Gyðu Sigurðardóttur, f. 29.
janúar 1935, sem nú er búsett á
dvalarheimili aldraðra í Stykk-
ishólmi.
Börn þeirra eru: Ingveldur Þor-
björg, f. 22. júní 1967, gift Hrann-
ari Erlingssyni. Börn þeirra Hlín, f.
23. október 1995, Daði, f. 23. októ-
ber 1995. Valborg Elísabet, f. 30.
apríl 1970, gift Sigurði Gunnari
Elsku pabbi.
Okkur systurnar langaði að skrifa
nokkur orð til að kveðja þig.
Eftir að hafa staðið í veikindum síð-
ustu níu mánuði hefur þú fundið hjá
þér að nú væri mál að linnti og ákveð-
ið og segja skilið við þennan heim.
Það átti engan veginn við þig að vera
svona bjargarlaus, þú þessi dugnað-
arforkur sem alltaf varst á ferðinni,
og hugsaðir um mömmu núna síðustu
árin þar til þú fórst á spítala sjálfur.
Við viljum þakka fyrir okkur, þú
varst eins og þú varst en stóðst alltaf
með þínum.
Frá því að við munum eftir okkur
var Flatey stór þáttur í lífi okkar.
Flatey og eyjarnar á Breiðafirði og
allt sem því tengdist var þitt hjartans
mál. Náttúran, og ekki síður sagan og
fólkið. Þú þreyttist aldrei á að fræða
okkur um það sem fyrir augu bar og
sögurnar sem því tengdust. Af því
lærðum við svo margt, svo miklu
meira en þeir sem ekki fá að upplifa
þessa tengingu við náttúruna og sög-
una.
Síðustu árin áttir þú sífellt erfiðara
með að komast út í eyju og ferðunum
fækkaði stöðugt. Það var þér erfitt.
Nú er komið að okkur systrum að
leysa þig af eftir langan vinnudag.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(Vald. Briem.)
Takk fyrir það sem þú gafst okkur.
Þínar dætur,
Ingveldur (Inga) og Valborg
Elísabet (Lísa).
Jóhannes, minn kæri föðurbróðir,
er látinn. Það hefði kannski ekki átt
að koma á óvart eftir viðvarandi
heilsubresti síðasta áratuginn. Það
gerir það nú samt. Þær renna um
hugann, allar góðu minningarnar frá
samverustundum í Flatey.
Ég man eitt sinn þegar Jóhannes
hafði verið inni á Plássi að spjalla við
einhverja karla og kom seint heim í
Vesturbúðir og vakti mig þar sem ég
svaf inni á kontór. Hann var ekki
tilbúinn að fara að sofa strax og vildi
halda spjallinu áfram og fór að segja
sögur af einhverjum manni. Manst’
ekki eftir honum? spurði Jóhannes
mig. Nei, ég kom manninum ekki fyr-
ir mig og eftir fleiri sögur af honum
fannst mér eins og þetta gæti verið
einhver úr fortíðinni og spurði hve-
nær hann hefði verið uppi. Hann var
bóndi í Hvallátrum um 1860 sagði Jó-
hannes og var alveg hissa á að ég
myndi ekki eftir honum.
Jóhannes hafði unun af gömlum
sögum og sögnum af fólkinu í Breiða-
fjarðareyjum. Mikið var gaman að
fara með honum í kirkjugarðinn í
Flatey, en þar þekkti hann alla og
kunni ótal sögur af þeim sem þar
hvíla. Þá risu þeir upp og urðu ljóslif-
andi fyrir manni. Hann var fæddur
’32, og stundum velti ég því fyrir mér
hvort hann hefði kannski fæðst 1832,
því oft talaði hann eins og allir Breið-
firðingar síðustu 200 árin hefðu verið
samtíðarmenn hans.
Jóhannes var alltaf nálægur þegar
ég dvaldi í Flatey. Þær eru óteljandi
ferðirnar sem ég hef farið með honum
að vitja um net, í leitir eða lunda. Í
minningunni er eins og hann hafi allt-
af verið með í för, þótt það sé trúlega
ekki rétt. Hann þekkti allar nibbur og
sker sem þræða þurfti hjá og reyndi
að kenna manni réttu leiðirnar. Verst
hvað maður gleymir slíku.
Hin síðari ár þegar heilsuleysi kom
í veg fyrir að hann dveldi í Flatey
fannst mér oft að hann væri samt þar,
en hefði brugðið sér inn á Pláss og
væri bara rétt ókominn út eftir.
Hann var ósérhlífinn, alltaf boðinn
og búinn að veita aðstoð og þar virtust
engin takmörk. Þetta á ekki bara við
um stórfjölskylduna, vini og kunn-
ingja, því það var með ólíkindum hvað
hann lagði á sig til að aðstoða
ókunnugt fólk. Reyndar þekkti hann
svo marga að ókunnugt fólk var yf-
irleitt náskylt einhverjum honum
kunnugum.
Einhvern tímann í framtíðinni,
kannski 2032, segi ég litlum snáða
sögur af honum Jóhannesi. Þá spyr
ég kannski, manst’ ekki eftir honum
Jóhannesi? – og auðvitað man hann
eftir honum.
Um leið og ég kveð kæran frænda
vil ég votta Gyðu, Ingu, Lísu og fjöl-
skyldum innilega samúð mína.
Þórður Arason.
Í dag er til grafar borinn Jóhannes
móðurbróðir minn, einn af 16 börnum
mektarhjónanna Þorbjargar Sigurð-
ardóttur og Þórðar Benjamínssonar
sem lengst af bjuggu í Hergilsey og
Flatey á Breiðafirði. Í örfáum orðum
langar mig að minnast Jóa frænda
sem ég á margar góðar minningar
tengdar, þær fyrstu allar frá tíma hjá
afa og ömmu í Flatey. Í huga barnsins
og unglingsins var Jói frændi fyrst og
fremst flottur frændi og svona James
Dean eða hörkutöffari Breiðafjarðar-
miða. Jói var veiðimaður og umgekkst
náttúruna eins og afi hefur kennt
þeim öllum systkinum, af virðingu og
hugulsemi. Sérstaklega var hugað að
því að vanda sig við bráðina svo ekki
hlytist af óþarfa kvöl hjá dýrinu. Á
sumrin þegar fjölskyldan kom í Flat-
ey þá var Jói alltaf þar og naut afi
þess alveg örugglega að hafa hann
svona dyggan sér til aðstoðar meira
og minna öll sumur þó að Jói sinnti
sjómennskunni ávallt.
Dæja frænka hefur sagt mér af því
að þegar Jói var á skóla í Reykhólum
þá hafi hann fengið afburða vitnis-
burð kennarans. Kennarinn hafi svo
lagt á við Jóhannes um hvort hann
hygðist ekki halda áfram með sína
skólagöngu en drengurinn gerði nú
ráð fyrir því að ekki gæti orðið af því
þar sem hann þyrfti nú líkast til að
fara að vinna. Þannig var það og því
tekið af æðruleysi eftir því sem ég
best veit.
Enginn veit um eldinn,
sem einu sinni brann.
Í landi minna lífsins drauma
logaði hann.
(Steinn Steinarr)
Jói sigldi víða á sínum yngri árum
og festi ekki ráð sitt fyrr en hann var
kominn vel yfir þrítugt. Það var alltaf
gaman að hitta Jóa og heilsa upp á
fjölskyldu hans í Stykkishólmi. Hann
bar hag fjölskyldunnar allrar fyrir
brjósti og sýndi það í verki með því að
vera ávallt boðinn og búinn ef á þurfti
að halda og sýndi heilindi í hvívetna.
Jói hafði mjög gaman af að tala við
ættingjana um það sem var á döfinni
eða það sem hann var að velta fyrir
sér. Hann var sérlega vel að sér í ætt-
fræði svo venjulegt fólk bliknaði í
samanburði við hann. Það var því erf-
itt þegar heyrnin fór að gefa sig hjá
honum og ekki varð gott að tala sam-
an í síma. Eftir að afi féll frá, í nóv-
ember 1985, þá eiginlega tók Jói við
því að sjá um það sem þurfti að sjá um
til að sinna nytjunum í Hergilseyjar-
löndum og sjá til þess að fólk væri til
verka sem sinna þurfti. Það varð sam-
vinnuverkefni fjölskyldunnar. Á þeim
tíma voru ekki margir í fjölskyldunni
sem höfðu lært helstu siglingarleiðir
sem afi notaði til að fara um en Jó-
hannes sá líklega einna helst um að
fleiri yrðu færir til þess, því siglinga-
leiðir þar geta verið varasamar. Þeir
eru nokkrir synir bræðra Jóhannesar
sem voru til sjós á bátnum hans og
lærðu af honum þar. Svo virðist sem
við eigum oft von á því að fólk sem er
okkur kært annað hvort lifi okkur
sjálf eða bara lifi endalaust þó við vit-
um betur. Þá er það alltaf áfall að fá
fregn um andlát. Á kveðjustund er ég
þakklát fyrir samfylgdina. Við Kristín
kveðjum Jóhannes með virðingu og
söknuði og sendum Gyðu og dætrun-
um okkar innilegustu samúðarkveðj-
ur á þessum erfiða tíma.
Valgerður Þorbjörg Elín.
Við fráfall elskulegs föðurbróður
míns Jóhannesar Þórðarsonar langar
mig að minnast þessa mikla kappa og
læriföður með nokkrum fátæklegum
orðum. Eftir fráfall föður míns þegar
ég var á áttunda ári fékk ég tækifæri
til að kynnast betur þessum einstaka
manni og þeirri fjölskylduumhyggju
Jóhannes Þórðarson
✝
Vinur okkar,
JÓHANN SIGURÐUR HJARTARSON,
Leirhöfn,
síðast til heimilis á
dvalarheimilinu Hvammi,
lést á Heilbrigðisstofnun Þingeyinga fimmtudaginn
18. mars.
Útförin fer fram frá Skinnastaðarkirkju miðviku-
daginn 31. mars kl. 14.00.
Fyrir hönd aðstandenda,
Hildur Jóhannsdóttir, Jón Þór Guðmundsson.
✝
Ástkær eiginmaður minn, fósturfaðir, afi og langafi,
GUÐJÓN HERMANNÍUSSON,
Þverbrekku 4,
Kópavogi,
sem lést á hjúkrunarheimilinu Sunnuhlíð í Kópa-
vogi föstudaginn 19. mars, verður jarðsunginn frá
Hjallakirkju Kópavogi þriðjudaginn 30. mars
kl. 13.00.
Þeim sem vilja minnast hans er vinsamlegast bent á Sunnuhlíð,
hjúkrunarheimili aldraðra í Kópavogi.
Ólafía Ísfeld,
Tryggvina Sigríður,
afabörn og langafabörn.
Til minningar um
hefur Rauða krossi Íslands verið færð gjöf.
Með innilegri samúð
Sendið samúðarkveðju
í minningu um kærkominn
vin og/eða ættingja.
Hringið í síma 5704000
eða farið á raudikrossinn.is
MINNINGARKORT RAUÐA KROSS ÍSLANDS
✝
Hjartkær móðir, tengdamóðir, amma og langamma,
ÞURÍÐUR JÓNSDÓTTIR,
dvalarheimilinu Höfða,
Akranesi,
lést mánudaginn 8. mars.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að hennar ósk.
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og vinarhug.
Sérstakar þakkir til starfsfólks dvalarheimilisins
Höfða fyrir frábæra umönnun og hjálpsemi á allan hátt.
Fyrir hönd fjölskyldunnar,
Jón Sigurðsson.
✝
Elskulegur eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir, afi,
bróðir og mágur,
JÓHANN EYÞÓRSSON,
Lækjarbergi 4,
Hafnarfirði,
andaðist á heimili sínu fimmtudaginn 25. mars.
Valdís Þorkelsdóttir,
Anna Jóhannsdóttir, Jón Örn Brynjarsson,
Eyþór Kristinn Jóhannsson,
Kristín Þórey Eyþórsdóttir, Gísli Þorláksson,
barnabörn og frændsystkini.
✝
Ástkær bróðir minn,
ÞORBJÖRN SIGURÐSSON
frá Neðra-Nesi,
Stafholtstungum,
síðast til heimilis
Garðabraut 2a,
Akranesi,
andaðist á Sjúkrahúsi Akraness fimmtudaginn 25. mars.
Jarðarförin verður auglýst síðar.
Þórir Gunnar Sigurðsson.