Nýr Stormur - 02.12.1966, Síða 12

12
i
^tlORMUR
Föstudagur 2. desember 1966
Fregnimar, sem dagblöðin
hafa flutt undanfarið um mis
ferli dansks forstjóra, sem
teygir anga sína hingað út til
íslands hefur vakið mikla at-
hygli. Þessi forstjóri mun hafa
selt íslenzkum heildsölum
mikið magn af tilsniðnu efni
í húsgögn, gegn fölskum fakt-
úrum og svikið fyrirtæki sitt
um stórar fjárhæðir, jafn-
framt því, að hann hefir hjálp
að hinum íslenzku „bíssness-
mönnum“ um góðan pening,
með fölskum faktúrum, þar
sem varan virðist hafa verið
flutt inn sem einskonar bygg-
ingarefni og milljónir þannig
verið sviknar undan tolli.
Vinnubrögð slík, sem þessi
eru engin ný bóla hér á landi.
Þessar aðferðir hafa verið tíðk
aðar um langa hríð — í tugi
ára. Stundum, en sjaldan, hef
ir upp komist, en svikararnir
jafnan sloppið vel. Hvort sú
verður raunin á nú, skal ósagt
látið, en óhætt er að fullyrða
að hinir íslenzku filistear, sem
nú verða að súpa seyðið af
gjörðum sínum, eiga marga
stallbræður í stétt sinni.
Það er mjög algengt hér á
landi, að filistearnir eru virtir
mjög í krafti auðs síns og
komast oft langt í stjórnmál-
um og félagsmálum.
Hópur filistea eru áhrifa-
miklir menn í Alþýðuflokkn-
um, sem og í öðrum flokkum.
Alþýðuflokks filistearnir eru
þó einna frægastir, þar sem
éitt „kúpp“ þeirra var að
ræna flokk sinn og verkalýðs-
félögin yfirráðunum yfir eign
sem öllum eru kunn að mestu
og voru bolabrögðin ' löggilt
af Hæstarétti, nema það síð-
asta, sem ekki hefði þolað
dóm hans, en það var þegar
Guðmundi I. tókst að koma í
veg fyrir að Alþýðuflokkurinn
næði yfirráðum yfir eignun-
um á nýjan leik. Þar voru
brotin lög, eins og í ljós kom,
er Hæstiréttur dæmdi í öðru
samskonar máli. Síðan hafa
filistearnir notað tímann til að
styrkja aðstöðu sína með því
að kaupa inn smáhlutabréf og
auka þannig hlutafé sitt.
Flokkurinn mun enn njóta
góðs af þessum bolabrögðum,
en erfingjar filisteanna hugsa
sér gott til glóðarinnar, þegar
hinir frægu feður falla frá.
Helztu filistearnir í þessum
ljóta leik leik, voru Jón Axel
Pétursson, sem áður barðist
fyrir verkalýðinn gegn at-
vinnuleysi og örbyrgð, en veit-
ir nú starfslitlum bifreiðar-
stjórum BÚR, Bæjarútgerðar
Reykjavíkur, atvinnu við að
aka sumarbústað^refni austur
á Þingvöll.
Annar var Ingimar Jóns-
son, sem féll í ónáð, eftir að
hafa komizt í klandur fyrir að
„redda“ fjármálum Alþýðu-
blaðsins og flokksins. Var hon-
um þá fórnað á filistealegan
hátt.
Að sjálfsögðu er hér ekki
rúm til að telja upp alla þessa
filistea, en ekki verður samt
komist hjá, að nefna Guðmund
Oddsson, forstjóra Alþýðu-
brauðgerðarinnar. Hans „fili-
steaaðstaða“ varð svo sterk,
um sínum.
Þar voru notuð bolabrögð,
Framhald á bls. 11.
ns:
Er það rétt, að Smjörlíkisgerð Akur-
eyrar hafi gleymt að gefa upp til skatts
umboðslaun til sölumanna sinna í
Reykjavik, síðastliðin 10 ár?
^imiiiriiiiiiitiiiiiiiiiitttitiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiimiiiiiiiiifiiiiiiiiiiimitiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiimiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiitiiiiiiiimtiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiitniiiiiiiimiiivtttiR
IGOTT FÚLK OG HREKKJALIMIH
Lovísa Karlsson, f|i»rutnx
og fimm ára gömul kaupa-
kona, skrifar heildsala sín
um (íhugul) — þar sem
ég stend nú skyndilega
alveg buxnalaus, bið ég
yður að vera svo vænann
að senda mér 2 dúsín!
ALBERT ENGSTRÖM
Tveir moðhausar, annar við Tímann og
hinn við Morgunblaðið, sjá um fasta þætti
við þessi blöð, sem heita „Landfari“ og
„Velvakandi“. Nöfnin eru einkennilega
háðsk, þegar höfð eru í hpga svör þau
og skýringar, sem þeir veita lesendum
sínum, er senda þeim bréf og fyrirspurn-
ir. Er ekki annað að sjá, en nöfnin séu
algjör öfugmæli. Annar bregði vart blundi,
en hinn sé nátthrafn, sem noti vökustund-
ir sínar til annars en fylgjast með því, er
fram fer í kringum hann. Höfuðið liggi
fram á hægri olnbogann og rasshöndin sé
notuð til að rétta setjurunum aðsend bréf
með skýringum, sem pikkaðar eru fyrir
aftan bak.
Fyrir nokkru síðan birtist í glugg „Land-
fara“ bréf frá lesanda þar sem hann biður
um skýringar á því, hvernig á því standi, að
rætt sé um það, að hin raunverulega Skarðs
bók sé í Ámasafni og eitt dýrmætasta
handritið þar Það rifar í annað augað á
„Landfara“ og hann segir í svefnrofunum
að maðurinn hljóti að vera meiri bjánáim,
því vart hafi verið um annað meira rætt í
sambandi við kaupin á „Skarðsb<3c“ und-
anfarna mánuði, af þeim eru fyrir þenn
stóðu, en það að Skarðsbækumar væm
margar og sú dýrmætasta væri „Jonsbðk**
í Kaupmannahöfn. Og moðhausinn á „Land
fara“ fellur á handlegginn aftur og hrotsm-
ar heyrast út um ritstjómarskrifstof«r
„Tímans“. Það er ekki nema von að Fraan-
sóknarmenn eigi erfitt með að fmna „hina
leiðina“, þegar svona kálfar eiga að vísa
þeim veginn.
Framundan er umferðaþyngsti mánuð-
ur vetrarins, hér í Reykjavík, jtMamánuð-
urinn. Menn lesa í blöðum auglýsingar um
snjódekk og dekk, sem svonefndir snjó-
naglar eru settir í. Þetta hvorttveggja er
til mikilla bóta og nægir oft alveg við
gætilegann akstur. Hinsvegar ber að hafa
í huga að hvomgt þetta er viðurkennd
ur löglégur útbúnaður í snjó og halkn, í
lögreglusamþykkt Reykjavíkur. Það em að
eins snjókeðjur sem lögreglusamþykktin
viðurkennir. Má það furðu gegna að ekki
skuli vera til reglugerð um notkun þessara
þörfu dekkja. Við hvaða aðstæður þau era
lögleg o. s. frv. — Væri full þörf á að
athuga þetta mál, svo að menn aki ekki
í villu síns vegar í þessu máli.
Margt er skrítið í....
Hitaveitan hefir sent leiðbeiningarbækling til viðskipta-
manna sinna í Reykjavík, nú nýlega og í honum stendur
m. a. þetta. „Sérstaklega skal á það bent að minka inn-
streymið, þegar vatnshitinn er óvenjulega hár í kulda-
köstum“ ! ! ! ,