Stormur - 09.10.1925, Side 1

STORMUR
Ritstjóri Magnús Magnússon
I. árg.
Föstudaginn 9. okt. 1925
79. blað
Blödin
ogr
lesendurnir.
Ástæðum og lífskjörum alls fjöldans
er svo háttað, að lítíll timi gefst til
lestrar og tómstundirnar fáar til þess
að auðga anda sinn. Dagleg störf og
lífsannirnar kalla að hvaðanæva, og
flestir hafa nóg með að sinna því, sem
innan þeirra verkahrings liggur, svo
framarlega, sem þeir vilja inna störf sín
af hendi af skyldurækni og alúð.
Vegna þessa er það, að margir verða
að láta sér nægja það andlega fóður,
sem blöðin hafa að flytja. — Fau eru
það eina, að heita má, sem margur
maðurinn, að minsta kosti í kaupstöð-
unum, les, eftir að skólavistinni er
slitið.
Augljóst er þvi, hversu mikilvægt það
er að vandað sé til þess, sem blöðin
flytja, bæði að efni og formi. Ritstjór-
um þeirra, og þeim sem i þau skrifa,
verður að vera það ljóst, að undir
blöðunum er ekki einungis komið, að
hverri stjórnmálaskoðun fjöldinn hall-
ast, heldur líka eiga þau sinn mikla
þátt í því, hver andlegur þroski alþýð-
unnar verður í landinu.
Flestir menn telja, að blað, hvort sem
það er vikublað eða dagblað, leysi
hlutverk sitt vel af hendi, ef það er
golt fréttablað, og flytur auk þess, öðru
hvoru, góðar og skynsamlegar greinir
um þjóðfélagsmál. Má og segja að blað
sem þetta gerir, eigi fullan tilverurétt,
en mikið getur þó áskort, að það sé
svo gott, sem það gæti verið.
Þótt allur almenningur gefi mikið
fyrir fréttirnar, og sjálfsagt sé, að blöðin
flytji þær, þá er þó aðgætandi, að
gagnið, sem lesendurnir hafa af þeim,
er sáralitið. — Megnið af þeim er þann-
ig, að þroski og víðsýni lesandans vex
ekkert við lestur þeirra.
Enginn er t. d. fróðari eða þroskgðri
þótt hann viti, að bátur hafi farist með
sex mönnum, stúlka trúlofað sig, maður
drepið sig, þessi og þessi borgari átt
afmælisdag o. s. frv.
Alt eru þetta í raun og veru viðburðir
sem snerta sárfáa, • og frásögnin um þá
hefir ekkert gildi, nema að seðja for-
vitnis löngun fjöldans.
Hins vegar eru glögg yfirlit um heims
viðburði,. ríkjandi stefnur í stjórnmál-
)úctfl£á
" ft'rytfoSchufzmárkc. A
SELJUM HIN AGÆTU
PÍANÓ
OG
ORGEL
Hafa hlotið fjölda af heiðurspeningum. Eru viðurkend um heim allan.
Biðjið um verð og myndalista, og þér munuð ajá,
að þér gerið hvergi betri kaup.
^turlaix^ixr Jónsson <fc Co.
Pósthússtræti 7.
Sími 1680.
Haliu þér við Uovril þá ertu
fær í fleatan sjó.
Bovril fæst alstaðar.
um, trúmálum, listum o. s. frv. fræð-
andi og þroskandi, ef þau eru vel rituð,
og auðvitað ýmislegt fleira, sem til
frétta getur talist.
Siðan við fengum simann, hefir blöð-
um vorum hrakað allflestum, hvað það
snertir að flytja glögg og greinileg yfirlit
yfir það markverðasta, sem gerist í um-
heiminum. — Einstakir atburðir, sumir
þýðingarmiklir, aðrir einskis virði, eru
símaðir til oss frá Kaupmannahöfn, og
þetta láta blöðin alloftast sér nægja að
flytja.
Áður fluttu blöðin fróðleg yfirlit um
það merkasta, sem gerðist í stjórnmál-
um, verslunarmálum og almennu lífi
þjóðanna, en mintust ekki á ýmiskonar
hégóma, sem að eins kitlar forvitni les-
endanna og löngun eftir »spennandi«
viðburðum. — Því mun það nú svo,
að þrátt fyrir hinn sivaxandi blaða-
fjölda og betri aðstöðu nú en áður fyrr
til þess að flytja fræðandi greinir um
það, sem gerist í heiminum, þá mun
allur almenningur ófróðari og yfirlits-
minni en hann var áður. — Að þessu
ættu fréttablöðin að gefa gaum og ráða
bætur á þessu. — Láta sér ekki nægja
að flytja sundurlausar og ónákvæmar
símfregnir, eingöngu, heldur draga sam-
an í stærri yfirlit það, sem merkast
gerist í umheiminum. — Sum blöðin,
eins og t. d. »Lögrétta« og »Morgun-
blaðið«, og »Vörður« og »Tíminn«
stöku sinnum, hafa gert þetta; en að
minsta kosti tvö þau síðarnefndu, sem
mest munu lesin allra blaða í sveitum
landsins, gætu stórlega bætt sig i þessu
efni.
Að baki flestum blöðum vorum
standa stjórnmálailokkar og menn með
ákveðnar pólitiskar skoðanir. Það er
því ekki nema eðlilegt, að blöðin flytji
mikið af greinum, sem að stjórnmálum
og ýmiskonar þjóðfjelagsmálum Iúta,
og svo á það líka að vera, því að í
gegnum blöðin á allur landslýður að fá
skoðanir sínar* og vitneskju um þau
efni, að svo miklu leyti, sem eigin at-
hugun nægir ekki. En ýmislegt vantar